ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਤਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਆਦਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਬਹਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮਥੁਰਾਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯ੍ ਆਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੌ
ਉਥੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षਤਾਂ ਜਲਦਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ ਤੋਯਮ੍ ਉਲ੍ਬਣਂ ਨਿਸ਼ਿ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਤਂ ਯਯੌ ਸ਼ੇषਃ ਫਣੈਰ੍ ਆਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯਮੁਨਾਂ ਚਾਤਿਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਤਸ਼ਤਾਕੁਲਾਮ੍ ਵਸੁਦੇਵੋ ਵਹਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਾਨੁਮਾਤ੍ਰਵਹਾਂ ਯਯੌ
ਵਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ — ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡੂੰਘੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਘੁਟਣਾਂ ਤੱਕ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਕਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂਸ੍ ਤਟੇ ਨਨ੍ਦਾਦੀਨ੍ ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਟੋਹਣ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਮੋਹਿਤਾ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਸੂਤ ਮੋਹਿਤੇ ਜਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਦ ਲੋਕ ਮੋਹਿਤ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਮ੍ ਆਦਾਯ ਦਾਰਿਕਾਮ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਸ਼ਯਨੇ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਵਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੰਡਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਵਿਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਮ੍ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਤਤੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਦਂ ਯਯੌ
ਜਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਆਦਾਯ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਦਾਰਿਕਾਂ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਦੇਵਕੀਸ਼ਯਨੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ
ਵਸੁਦੇਵ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬਾਲਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਕਂਸਮ੍ ਆਵੇਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਸਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੁਰੰਤ ਉਠੇ ਅਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖਬਰ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਕਂਸਸ੍ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯੈਨਾਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਿਕਾਮ੍ ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਦੇਵਕ੍ਯਾਸਨ੍ਨਕਣ੍ਠਂ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਕਾਂਸ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੇਵਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ!'
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ਼ਿਲਾਪृष੍ਠੇ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ ਰੂਪਂ ਚ ਮਹਤ੍ ਸਾਯੁਧਾष੍ਟਮਹਾਭੁਜਮ੍ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃ ਕਂਸਂ ਚ ਰੁषਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਥਰ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ — ਅੱਠ ਬਾਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ — ਤੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਂ ਮਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਯਾ ਕਂਸ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਭੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪੁਰਾ ਸ ਤੇ ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਕਾਂਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ ਲਿਆ? ਜੋ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਬਣੇਗਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵਸਵ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੁਝ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਭੂषਣਾ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ — ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਵਾਸਤੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ — ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਕਂਸਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਕੇਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਆਹੂਯਾਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਕਾਂਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਕੇਸ਼ੀ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ ਧੇਨੁਕ ਪੂਤਨੇ ਅਰਿष੍ਟਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਹੇ ਪ੍ਰਲੰਬ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕ, ਪੂਤਨਾ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਹੋਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਮਰੈਰ੍ ਯਤ੍ਨਃ ਕृਤਃ ਕਿਲ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਤਾਪਿਤਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਨ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਾਨ੍ ਗਣਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਬੁਰੇ ਦਿਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਵੀਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕਨ੍ਯਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਜਾਯਤੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਾਃ ਹਾਸ੍ਯਂ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਵੀਰਾਸ੍ ਤੇषੁ ਯਤ੍ਨਪਰੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ। ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਖਲੁ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਤੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਮਯਾ ਅਪਕਾਰਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਤਨੀਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਧ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮੇ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਬਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਸਂਭਵਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ, ਅਗਲੇ ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਹੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਾਲੇषੁ ਪਰਮੋ ਯਤ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹੀਤਲੇ ਯਤ੍ਰੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਬਲਂ ਬਾਲੇ ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਏ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਂਸਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਗृਹਂ ਤਤਃ ਉਵਾਚ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਦੇਵਕੀਮ੍ ਅਵਿਰੋਧਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਂਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ ਘਾਤਿਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਵृਥੈਵੈਤੇ ਮਯਾਧੁਨਾ ਕੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯ ਏਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਬਾਲੋ ਮਮ ਸਮੁਦ੍ਗਤਃ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਮੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਨੂਨਂ ਯਦ੍ ਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਤੇ ਅਰ੍ਭਕਾ ਯੁਵਯੋਃ ਕੋ ਵਾ ਆਯੁषੋ ऽਨ੍ਤੇ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਦੁਖ ਕਰਨਾ ਛੱਡੋ—ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯੈਵ ਕਂਸਸ੍ ਤੌ ਪਰਿਤੋष੍ਯ ਚ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗृਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕਟਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਮਮੇਤਿ ਵੈ
ਵਸੁਦੇਵ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਹੈ!'
ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ऽਪਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਨਯੋ ऽਯਂ ਤਵਾਧੁਨਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੀ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਦਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵਾਰ੍षਿਕਃ ਸਰ੍ਵੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਨृਪਤੇਃ ਕਰਃ ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਾਲਾਨਾ ਟੈਕਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਿਮ੍ ਆਸ੍ਯਤੇ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦ ਤਚ੍ ਛੀਘ੍ਰਂ ਨਿਜਗੋਕੁਲਮ੍
ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ? ਨੰਦ, ਤੁਰ ਜਾ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਗੋਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ।
ਮਮਾਪਿ ਬਾਲਕਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰਸਵੋ ਹਿ ਯਃ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਯਂ ਤਨਯੋ ਨਿਜਃ
ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਹਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਤੂੰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।