ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਬृਹਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਗਰੀਯਸਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਤਿਗੌਰਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੂਲਾਪਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਨ੍ ਪ੍ਰਸੀਦ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ; ਹੇ ਮੂਲ ਤੇ ਉੱਤਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਪਦਾਰਥ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਬੋਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।
ਏषਾ ਮਹੀ ਦੇਵ ਮਹੀਪ੍ਰਸੂਤੈਰ੍ ਮਹਾਸੁਰੈਃ ਪੀਡਿਤਸ਼ੈਲਬਨ੍ਧਾ ਪਰਾਯਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਭਾਰਾਵਤਾਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਪਾਰਪਾਰਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਆਸਰੇ ਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ।
ਏਤੇ ਵਯਂ ਵृਤ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ ਤਥਾਯਂ ਨਾਸਤ੍ਯਦਸ੍ਰੌ ਵਰੁਣਸ੍ ਤਥੈषਃ ਇਮੇ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਸਸੂਰ੍ਯਾਃ ਸਮੀਰਣਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ
ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਇਹ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਰੁਣ, ਇਹ, ਰੁਦਰ, ਵਸੁ, ਸੂਰਜ, ਪਵਨ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।
ਸੁਰਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਨਾਥ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਏਭਿਰ੍ ਮਯਾ ਯਚ੍ ਚ ਤਦ੍ ਈਸ਼ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍ਤਸ੍ ਤਵੈਵ ਤਿष੍ਠਾਮ ਸਦਾਸ੍ਤਦੋषਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕੇਸ਼ੌ ਸਿਤਕृष੍ਣੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਦੋ ਵਾਲ ਕੱਢੇ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ ਏਤੌ ਮਤ੍ਕੇਸ਼ੌ ਵਸੁਧਾਤਲੇ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਭੁਵੋ ਭਾਰਕ੍ਲੇਸ਼ਹਾਨਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋ ਵਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨਗੇ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਕਲਾਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੈਰ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜੇ ਪਾਗਲ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਸ੍ ਤੇ ਦੈਤੇਯਾ ਧਰਣੀਤਲੇ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਨਾਯੁਧਵਿਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾ ਪਤ੍ਨੀ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਤੋਪਮਾ ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ऽष੍ਟਮੋ ऽਯਂ ਤੁ ਮਤ੍ਕੇਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਸੁਰਾਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਗਰਭ ਮੇਰਾ ਵਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਰਾਯਂ ਕਂਸਂ ਘਾਤਯਿਤਾ ਭੁਵਿ ਕਾਲਨੇਮਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਾਯ ਤਤਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਮੇਰੁਪृष੍ਠਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਵਤੇਰੁਸ਼੍ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਤਰੇ।
ਕਂਸਾਯ ਚਾष੍ਟਮੋ ਗਰ੍ਭੋ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਧਰਣੀਤਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ
ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਗਰਭ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਾਂਸ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਾਰਦਾਤ੍ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤਤਃ ਦੇਵਕੀਂ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਗृਹੇ ਗੁਪ੍ਤਾਵ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍
ਕੰਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੜੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਜਾਤਂ ਜਾਤਂ ਚ ਕਂਸਾਯ ਤੇਨੈਵੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਤਥੈਵ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਉਹ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਬੱਚਾ ਕੰਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੋ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ षਡ੍ਗਰ੍ਭਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਤਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਗਰ੍ਭੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ 'ਛੇ ਗਰਭ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਿਦਰਾ ਦੇ ਜਰੀਏ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਮੋਹਿਤਂ ਯਯਾ ਅਵਿਦ੍ਯਯਾ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਯੋਗਨਿਦਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਨਿਦ੍ਰੇ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਪਾਤਾਲਤਲਸਂਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਏਕੈਕਸ਼੍ਯੇਨ षਡ੍ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਨਯ
ਨਿਦਰੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਛੇ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਕਂਸੇਨ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯੋ ऽਂਸ਼ਸ੍ ਤਤੋ ऽਨਘਃ ਅਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਸ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੇਸ਼, ਆਪਣੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵਾਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਗੋਕੁਲੇ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਰੋਹਿਣੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਿਸਮਯੇ ਗਰ੍ਭੋ ਨੇਯਸ੍ ਤ੍ਵਯੋਦਰਮ੍
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੋਹਿਨੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਗਰਭ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਾ।
ਸਪ੍ਤਮੋ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ ਰੋਧੋਪਰੋਧਤਃ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਪਤਿਤੋ ਗਰ੍ਭ ਇਤਿ ਲੋਕੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਭਸਂਕਰ੍षਣਾਤ੍ ਸੋ ऽਥ ਲੋਕੇ ਸਂਕਰ੍षਣੇਤਿ ਵੈ ਸਂਜ੍ਞਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵੀਰਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ
ਗਰਭ ਦੇ ਖਿੱਚੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਗਰ੍ਭੇ ਤ੍ਵਯਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਕੋਲ ਜਾ।
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਚ ਨਭਸਿ ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਨਿਸ਼ਿ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸੂਤਿਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਲੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੇ ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ ਤੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਸ਼ਯਨੇ ਮਾਂ ਤੁ ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਮਚ੍ਛਕ੍ਤਿਪ੍ਰੇਰਿਤਮਤਿਰ੍ ਵਸੁਦੇਵੋ ਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਂਸਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਦੇਵਿ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕੰਸ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸੁੱਟੇਗਾ, ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਤਧਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਮ ਗੌਰਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਾਨਤਸ਼ਿਰਾ ਭਗਿਨੀਤ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਲੇਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦੀਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਨੈਰ੍ ਅਨੇਕੈਃ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਂ ਮਣ੍ਡਯਿष੍ਯਸਿ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਵੇਂਗੀ।
ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਿਃ ਸਂਨਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਵੈ ਪृਥਿਵੀ ਧृਤਿਃ ਲਜ੍ਜਾ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ ਉषਾ ਯਾ ਚ ਕਾਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਭੂਤੀ, ਨਮਰਤਾ, ਕੀਰਤੀ, ਸੋਭਾ, ਧਰਤੀ, ਹੌਸਲਾ, ਲੱਜਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਰ੍ਯੇਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇਤਿ ਵੇਦਗਰ੍ਭੇ ऽਮ੍ਬਿਕੇਤਿ ਚ ਭਦ੍ਰੇਤਿ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂਕਰੀਤਿ ਚ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਆਰੀਆ, ਦੁਰਗਾ, ਅੰਬਿਕਾ, ਭਦਰਾ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਕਸ਼ੇਮਿਆ ਜਾਂ ਕਸ਼ੇਮੰਕਰੀ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ ਚੈਵਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਚ ਸ੍ਤੋष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਨਮ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਃ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ, ਨਿਮਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।