ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਹਿ ਬਹੁਲਾ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਧृਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਮਹਾਬਲਾਨਾਂ ਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮੋਪਰਿ
ਅਨੇਕਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਭੂਰਿਭਾਰਪੀਡਾਰ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯ੍ ਅਮਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਵਿਭਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ, ਇਸ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਮ ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਮ੍ ਯਥਾ ਰਸਾਤਲਂ ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਅਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰਾਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ ਤਤਃ ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਾਰਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਚੋਦਿਤਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ।
ਯਦ੍ ਆਹ ਵਸੁਧਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ ਅਹਂ ਭਵੋ ਭਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ। ਮੈਂ, ਭਵ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਵਿਭੂਤਯਸ੍ ਤੁ ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਾਸਾਮ੍ ਏਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਆਧਿਕ੍ਯਂ ਨ੍ਯੂਨਤਾ ਬਾਧ੍ਯਬਾਧਕਤ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਅਧੀਨਤਾ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਸ੍ ਤਟਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮ ਵੈ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚੱਲੀਏ; ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਂਸ਼ੇਨਾਵਤੀਰ੍ਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਸਦਾ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰਪਾਦ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਸਂਸ੍ਥਾਨਪਰਾਪ੍ਰਮੇਯ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਈ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕਈ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਨਾਸ ਤੇ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਬृਹਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਗਰੀਯਸਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਤਿਗੌਰਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੂਲਾਪਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਨ੍ ਪ੍ਰਸੀਦ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ; ਹੇ ਮੂਲ ਤੇ ਉੱਤਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਪਦਾਰਥ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਬੋਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।
ਏषਾ ਮਹੀ ਦੇਵ ਮਹੀਪ੍ਰਸੂਤੈਰ੍ ਮਹਾਸੁਰੈਃ ਪੀਡਿਤਸ਼ੈਲਬਨ੍ਧਾ ਪਰਾਯਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਭਾਰਾਵਤਾਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਪਾਰਪਾਰਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਆਸਰੇ ਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ।
ਏਤੇ ਵਯਂ ਵृਤ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ ਤਥਾਯਂ ਨਾਸਤ੍ਯਦਸ੍ਰੌ ਵਰੁਣਸ੍ ਤਥੈषਃ ਇਮੇ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਸਸੂਰ੍ਯਾਃ ਸਮੀਰਣਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ
ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਇਹ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਰੁਣ, ਇਹ, ਰੁਦਰ, ਵਸੁ, ਸੂਰਜ, ਪਵਨ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।
ਸੁਰਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਨਾਥ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਏਭਿਰ੍ ਮਯਾ ਯਚ੍ ਚ ਤਦ੍ ਈਸ਼ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍ਤਸ੍ ਤਵੈਵ ਤਿष੍ਠਾਮ ਸਦਾਸ੍ਤਦੋषਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕੇਸ਼ੌ ਸਿਤਕृष੍ਣੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਦੋ ਵਾਲ ਕੱਢੇ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ ਏਤੌ ਮਤ੍ਕੇਸ਼ੌ ਵਸੁਧਾਤਲੇ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਭੁਵੋ ਭਾਰਕ੍ਲੇਸ਼ਹਾਨਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋ ਵਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨਗੇ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਕਲਾਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੈਰ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜੇ ਪਾਗਲ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਸ੍ ਤੇ ਦੈਤੇਯਾ ਧਰਣੀਤਲੇ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਨਾਯੁਧਵਿਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾ ਪਤ੍ਨੀ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਤੋਪਮਾ ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ऽष੍ਟਮੋ ऽਯਂ ਤੁ ਮਤ੍ਕੇਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਸੁਰਾਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਗਰਭ ਮੇਰਾ ਵਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਰਾਯਂ ਕਂਸਂ ਘਾਤਯਿਤਾ ਭੁਵਿ ਕਾਲਨੇਮਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਾਯ ਤਤਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਮੇਰੁਪृष੍ਠਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਵਤੇਰੁਸ਼੍ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਤਰੇ।
ਕਂਸਾਯ ਚਾष੍ਟਮੋ ਗਰ੍ਭੋ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਧਰਣੀਤਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ
ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਗਰਭ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਾਂਸ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਾਰਦਾਤ੍ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤਤਃ ਦੇਵਕੀਂ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਗृਹੇ ਗੁਪ੍ਤਾਵ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍
ਕੰਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੜੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਜਾਤਂ ਜਾਤਂ ਚ ਕਂਸਾਯ ਤੇਨੈਵੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਤਥੈਵ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਉਹ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਬੱਚਾ ਕੰਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੋ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ षਡ੍ਗਰ੍ਭਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਤਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਗਰ੍ਭੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ 'ਛੇ ਗਰਭ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਿਦਰਾ ਦੇ ਜਰੀਏ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਮੋਹਿਤਂ ਯਯਾ ਅਵਿਦ੍ਯਯਾ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਯੋਗਨਿਦਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਨਿਦ੍ਰੇ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਪਾਤਾਲਤਲਸਂਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਏਕੈਕਸ਼੍ਯੇਨ षਡ੍ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਨਯ
ਨਿਦਰੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਛੇ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਕਂਸੇਨ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯੋ ऽਂਸ਼ਸ੍ ਤਤੋ ऽਨਘਃ ਅਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਸ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੇਸ਼, ਆਪਣੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵਾਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਗੋਕੁਲੇ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਰੋਹਿਣੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਿਸਮਯੇ ਗਰ੍ਭੋ ਨੇਯਸ੍ ਤ੍ਵਯੋਦਰਮ੍
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੋਹਿਨੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਗਰਭ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਾ।
ਸਪ੍ਤਮੋ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ ਰੋਧੋਪਰੋਧਤਃ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਪਤਿਤੋ ਗਰ੍ਭ ਇਤਿ ਲੋਕੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।