ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਾਗਪਰ੍ਯਙ੍ਕਗੋ ਵਿਭੁਃ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵੇ ਮਹਿਮ੍ਨਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੰਨਗ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਉਦਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਜਨਲੋਕਗਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਨਲੋਕ ਦੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਭੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪਦ੍ਮਂ ਦਿਕ੍ਪਤ੍ਤ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਮਰੁਤ੍ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗृਹਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਉੱਗਿਆ, ਜੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਤਦਾ ਕਰ੍ਣਮਲੋਦ੍ਭੂਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮਲ ਤੋਂ ਦਾਨਵ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਜਨਮੇ।
ਮਹਾਬਲੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤੌ ਜਘਾਨ ਤੌ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਯਨੋਦਧੇਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਪਰ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਾਦੀਂਸ੍ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤੁਮ੍ ਇਹੋਤ੍ਸਹੇ ਅਵਤਾਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਜਸ੍ਯੇਹ ਮਾਥੁਰਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਨਮਾ ਇੱਥੇ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਹ ਮੌਜੂਦਾ ਅਵਤਾਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਾ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਵਤਾਰਂ ਕਰੋਤਿ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਰੂਪ ਵੀ ਅਵਤਾਰ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤ੍ਵੇ ऽਥ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨੌ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸਦਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੁਭਾਵ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਂ ਮਯਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਚੋਤ੍ਤਰਂ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੇ ਵਾਂਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਜੋਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਸੁਣੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ ਅਵਤਾਰਂ ਹਰੇਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਰ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇਚ੍ਛਯਾ
ਹੇ ਮুনি ਸ਼ੇਰੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਹ੍ਰਾਸਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਪਰਮਾਤਮਾ—
ਅਵਤਾਰਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ ਤਨੁਮ੍ ਸਾਧੂਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਾਪਨਾਯ ਚ
—ਇੱਥੇ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ।
ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ऽਸੌ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਿਲ ਮਹੀ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭੂਰਿਭਾਰਾਵਪੀਡਿਤਾ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀ ਮੇਰੌ ਸਮਾਜੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਮੇਦਿਨੀ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਖੇਦਾਤ੍ ਕਰੁਣਭਾषਿਣੀ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਰੁਣਾ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਗੁਰੁਰ੍ ਗਵਾਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਪਰੋ ਗੁਰੁਃ ਮਮਾਪ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਲੋਕਾਨਾਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਅਗਨਿ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਇਮੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਲਨੇਮਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਦੈਤ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ ਹਤੋ ਯੋ ऽਸੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤਃ ਕਂਸਃ ਸਂਭੂਤਃ ਸੁਮਹਾਸੁਰਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕংস ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਹੈ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਨਰਕਸ੍ ਤਥਾ ਸੁਨ੍ਦੋ ऽਸੁਰਸ੍ ਤਥਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਬਾਣਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਬਲੇਃ ਸੁਤਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਨਰਕ, ਸੁੰਡਾ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਜੋ ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਨृਪਾਣਾਂ ਭਵਨੇषੁ ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਾਨ੍ ਨ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇ
—ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਹਿ ਬਹੁਲਾ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਧृਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਮਹਾਬਲਾਨਾਂ ਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮੋਪਰਿ
ਅਨੇਕਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਭੂਰਿਭਾਰਪੀਡਾਰ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯ੍ ਅਮਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਵਿਭਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ, ਇਸ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਮ ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਮ੍ ਯਥਾ ਰਸਾਤਲਂ ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਅਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰਾਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ ਤਤਃ ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਾਰਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਚੋਦਿਤਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ।
ਯਦ੍ ਆਹ ਵਸੁਧਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ ਅਹਂ ਭਵੋ ਭਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ। ਮੈਂ, ਭਵ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਵਿਭੂਤਯਸ੍ ਤੁ ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਾਸਾਮ੍ ਏਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਆਧਿਕ੍ਯਂ ਨ੍ਯੂਨਤਾ ਬਾਧ੍ਯਬਾਧਕਤ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਅਧੀਨਤਾ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਸ੍ ਤਟਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮ ਵੈ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚੱਲੀਏ; ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਂਸ਼ੇਨਾਵਤੀਰ੍ਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਸਦਾ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰਪਾਦ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਸਂਸ੍ਥਾਨਪਰਾਪ੍ਰਮੇਯ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਈ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕਈ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਨਾਸ ਤੇ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।