ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਜੇਨ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਅਜਨਮ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਸृष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਤਥੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਸਂਹृਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਦਿਦੇਵਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਲੀਨਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਕਾਰਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦੈਕਰੂਪਰੂਪਾਯ ਜਿष੍ਣਵੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਯ ਹਰਯੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤਾਰਾਯ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣੇ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤਾਰਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਕਾਨੇਕਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਕ੍ਤਭੂਤਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਇੱਕ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵੀ, ਜੋ ਮੋਟਾ ਤੇ ਬਰੀਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਜਗਤੋ ਯੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ ਮੂਲਭੂਤੋ ਨਮਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਣਵੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਧਾਰਭੂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਣੀਯਾਂਸਮ੍ ਅਣੀਯਸਾਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਰੀਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਰੀਕ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਚਲ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ਤਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਤ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਗ੍ਰਸਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਿਸਰ੍ਗੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਅਨਾਦਿਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਨਮ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ—ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਬ੍ਜਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਅਬਜਯੋਨੀ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਕਹੀ ਸੀ।
ऋਕ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਗਿਰਨ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਃ ਪੁਨਾਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਥੇਸ਼ਾਨਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਯਾਸੁਰਗਣਾ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਨ ਯਾਜਿਨਾਮ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਅਸੁਰ ਜਥੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯੇਨ ਸृष੍ਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਾਃ ਆਪੋ ਨਾਰਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਰਚਨਾ ਲਈ ਧਰਮ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ।
ਅਯਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਸਰਾ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਨਾਰਾਯਣ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ ਤਥਾ ਏਕਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਨੁਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਬੁਧਾਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ: ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ। ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਨਿष੍ਠਾ ਸਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਾ ਦੂਰਸ੍ਥਾ ਚਾਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਸਾ ਗੁਣਾਤਿਗਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਾਸੌ ਨਿਰ੍ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਵਰ੍ਣਾਦਯਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਭਾਵਾਃ ਕਲ੍ਪਨਾਮਯਾਃ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਰੰਗ ਆਦਿ ਲੱਛਣ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ।
ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਸਾ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠੈਕਰੂਪਿਣੀ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯਾ ਧਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੱਕ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪੱਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਸੀ ਸਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ ਤृਤੀਯਾ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਹ ਜੋ ਤਾਮਸ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਜਾ ਰੂਪ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਾਨਕਾਰਿਣੀ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਜਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਸ਼ੇਤੇ ਪਨ੍ਨਗਤਲ੍ਪਗਾ
ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧੇਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਰੂਪ, ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਨਗ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਜਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਗੁਣਃ ਸਰ੍ਗਂ ਸਾ ਕਰੋਤਿ ਸਦੈਵ ਹਿ ਯਾ ਤृਤੀਯਾ ਹਰੇਰ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਦਾ ਗੁਣ ਰਜਸ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਜਾ ਰੂਪ, ਹਰੀ ਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਨਿਯਤਂ ਭੁਵਿ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧਤਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਤ੍ਤਿਕਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪਾਤਿ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਪਰਾਯਣਾਨ੍ ਯਦਾ ਯਦਾ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗ੍ਲਾਨਿਃ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਘਟਾਅ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸृਜਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਵਰਾਹੇਣ ਤੁਣ੍ਡੇਨਾਪੋ ਨਿਰਸ੍ਯ ਚ
ਅਧਰਮ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਸੀ।
ਏਕਯਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਤ੍ਖਾਤਾ ਨਲਿਨੀਵ ਵਸੁਂਧਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਸਿਂਹਰੂਪਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਹਤਃ
ਇੱਕ ਹੀ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਮੁਖਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਬਲਿਂ ਸਂਯਮ੍ਯ ਮਾਯਯਾ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਦਿ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਨ੍ ਭृਗੋਰ੍ ਵਂਸ਼ੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਿ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਬਣੀ।
ਜਘਾਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਧਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ਤਥਾਤ੍ਰਿਤਨਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਤ੍ਰਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਜਨਮਿਆ।
ਯੋਗਮ੍ ਅष੍ਟਾਙ੍ਗਮ੍ ਆਚਖ੍ਯਾਵ੍ ਅਲਰ੍ਕਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਲਰਕ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਯੋਗ ਸਿਖਾਇਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਰਾਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੋਇਆ।
ਜਘਾਨ ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਭਯਂਕਰਮ੍ ਯਦਾ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸੁਪ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ,