ਸਰ੍ਵੋਪਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਅਵਿਕਾਰੀ ਵਿਭੁਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਕੇਵਲ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਬਦਲਾਅ-ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਹੈ।
ਅਚਲੋ ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ
ਉਹ ਅਡੋਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ, ਆਸ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦਾ ਹਰਾ ਰੰਗ ਸੀ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਕृष੍ਣਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੇषੁ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਹਿ ਤਸ੍ਯੇਮਾਂ ਗਹਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਇਹ ਹੈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਚਾਲ।
ਸਮਤੀਤਾਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯ ਏਵ ਚ ਏष ਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਨਾਤਨਃ
ਨਾਰਾਯਣ ਹੀ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਨਾਰਾਯਣ ਬਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਸृਜਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਕਰ, ਰੁਦਰ, ਧਰਮ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ—ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮੁਢਲੀ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍ ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਾਤੋ ਯਦੁਕੁਲੇ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਖਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ—ਹਰੀ ਯਦੂ ਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯਾਵ੍ਯਯਾਯ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੁਢਲੇ ਪੁਰਖਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਚਤੁਰ੍ਵ੍ਯੂਹਾਤ੍ਮਨੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਗੁਣਾਯ ਚ ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਗਰਿष੍ਠਾਯ ਵਰੇਣ੍ਯਾਯਾਮਿਤਾਯ ਚ
ਚਾਰ ਵਿਉਹਾਂ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣ-ਸਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਤੇ ਅਣਗਣ—
ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਾਯਾਖਿਲਾਙ੍ਗਾਯ ਦੇਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਯ ਚ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਣੁਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬृਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਯਜਨ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—
ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਜੇਨ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਅਜਨਮ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਸृष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਤਥੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਸਂਹृਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਦਿਦੇਵਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਲੀਨਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਕਾਰਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦੈਕਰੂਪਰੂਪਾਯ ਜਿष੍ਣਵੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਯ ਹਰਯੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤਾਰਾਯ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣੇ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤਾਰਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਕਾਨੇਕਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਕ੍ਤਭੂਤਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਇੱਕ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵੀ, ਜੋ ਮੋਟਾ ਤੇ ਬਰੀਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਜਗਤੋ ਯੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ ਮੂਲਭੂਤੋ ਨਮਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਣਵੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਧਾਰਭੂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਣੀਯਾਂਸਮ੍ ਅਣੀਯਸਾਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਰੀਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਰੀਕ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਚਲ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ਤਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਤ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਗ੍ਰਸਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਿਸਰ੍ਗੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਅਨਾਦਿਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਨਮ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ—ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਬ੍ਜਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਅਬਜਯੋਨੀ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਕਹੀ ਸੀ।
ऋਕ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਗਿਰਨ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਃ ਪੁਨਾਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਥੇਸ਼ਾਨਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਯਾਸੁਰਗਣਾ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਨ ਯਾਜਿਨਾਮ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਅਸੁਰ ਜਥੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯੇਨ ਸृष੍ਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਾਃ ਆਪੋ ਨਾਰਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਰਚਨਾ ਲਈ ਧਰਮ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ।
ਅਯਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਸਰਾ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਨਾਰਾਯਣ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ ਤਥਾ ਏਕਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਨੁਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਬੁਧਾਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ: ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ। ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਨਿष੍ਠਾ ਸਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਾ ਦੂਰਸ੍ਥਾ ਚਾਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਸਾ ਗੁਣਾਤਿਗਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਾਸੌ ਨਿਰ੍ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਵਰ੍ਣਾਦਯਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਭਾਵਾਃ ਕਲ੍ਪਨਾਮਯਾਃ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਰੰਗ ਆਦਿ ਲੱਛਣ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ।
ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਸਾ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠੈਕਰੂਪਿਣੀ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯਾ ਧਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੱਕ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪੱਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਸੀ ਸਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ ਤृਤੀਯਾ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਹ ਜੋ ਤਾਮਸ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਜਾ ਰੂਪ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਾਨਕਾਰਿਣੀ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਜਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਸ਼ੇਤੇ ਪਨ੍ਨਗਤਲ੍ਪਗਾ
ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧੇਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਰੂਪ, ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਨਗ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।