ਭੂਤਾਵਾਪ੍ਤਿਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯੇਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ ਚ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਗ—
ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਵਿष੍ਟਾਨਿ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਭਾਗਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਦੇਹਮ੍ ਆਹੁਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਾਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ; ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਤਮਾ ਹਵਾ ਦਾ—
ਛਿਦ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਯੋਨੀਨਿ ਜਲਾਤ੍ ਸ੍ਰਾਵਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਤੇਜਸ਼੍ ਚ ਆਤ੍ਮਾ ਤੇषਾਂ ਮਨਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਖੋਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵਹਾਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋਤ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਮਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ ਚ ਵਿषਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਨ੍ ਪੁਰੁषਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸृਜਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਨੈਧਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਥਂ ਲੋਕੇ ਨਰਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਆਗਤਃ ਏष ਨਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਏष ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਇਸ ਮਰਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ? ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਗਤਿਰ੍ ਗਤਿਮਤਾਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਚਲਾਕਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ? ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਇਹ ਉੱਚਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਬਲਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਣਗਣ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਕਥਂ ਸ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਹਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਚੰਭੀ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸੋ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕृਦ੍ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਖਾਵਹਃ
ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਰਚਨਾ, ਟਿਕਾਊ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਵृਦ੍ਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਨਿਰ੍ਲੇਪੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਉਹ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ, ਵਾਧਾ-ਘਟਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਲਗ-ਰਹਿਤ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਬਹੁਤ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਬਦਲਾਅ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਅਵਿਕਾਰੀ ਵਿਭੁਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਕੇਵਲ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਬਦਲਾਅ-ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਹੈ।
ਅਚਲੋ ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ
ਉਹ ਅਡੋਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ, ਆਸ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦਾ ਹਰਾ ਰੰਗ ਸੀ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਕृष੍ਣਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੇषੁ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਹਿ ਤਸ੍ਯੇਮਾਂ ਗਹਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਇਹ ਹੈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਚਾਲ।
ਸਮਤੀਤਾਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯ ਏਵ ਚ ਏष ਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਨਾਤਨਃ
ਨਾਰਾਯਣ ਹੀ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਨਾਰਾਯਣ ਬਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਸृਜਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਕਰ, ਰੁਦਰ, ਧਰਮ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ—ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮੁਢਲੀ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍ ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਾਤੋ ਯਦੁਕੁਲੇ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਖਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ—ਹਰੀ ਯਦੂ ਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯਾਵ੍ਯਯਾਯ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੁਢਲੇ ਪੁਰਖਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਚਤੁਰ੍ਵ੍ਯੂਹਾਤ੍ਮਨੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਗੁਣਾਯ ਚ ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਗਰਿष੍ਠਾਯ ਵਰੇਣ੍ਯਾਯਾਮਿਤਾਯ ਚ
ਚਾਰ ਵਿਉਹਾਂ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣ-ਸਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਤੇ ਅਣਗਣ—
ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਾਯਾਖਿਲਾਙ੍ਗਾਯ ਦੇਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਯ ਚ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਣੁਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬृਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਯਜਨ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—
ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਜੇਨ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਅਜਨਮ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਸृष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਤਥੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਸਂਹृਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਦਿਦੇਵਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਲੀਨਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਕਾਰਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦੈਕਰੂਪਰੂਪਾਯ ਜਿष੍ਣਵੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਯ ਹਰਯੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤਾਰਾਯ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣੇ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤਾਰਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਕਾਨੇਕਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਕ੍ਤਭੂਤਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਇੱਕ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵੀ, ਜੋ ਮੋਟਾ ਤੇ ਬਰੀਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਜਗਤੋ ਯੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ ਮੂਲਭੂਤੋ ਨਮਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਣਵੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਧਾਰਭੂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਣੀਯਾਂਸਮ੍ ਅਣੀਯਸਾਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਰੀਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਰੀਕ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਚਲ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ਤਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਤ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਗ੍ਰਸਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਿਸਰ੍ਗੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਅਨਾਦਿਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਨਮ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ—ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਬ੍ਜਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਅਬਜਯੋਨੀ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਕਹੀ ਸੀ।