ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹੀਤਲੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮੁਨੇ ਤਾਨਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਮুনি, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।
ਸਮਗ੍ਰਂ ਚਰਿਤਂ ਤੇषਾਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ ਕਥਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸੁਰੇਸ਼ਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ—
ਵਸੁਦੇਵਕੁਲੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਃ ਅਮਰੈਸ਼੍ ਚਾਵृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣ ਕੇ ਆਏ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨੇਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਕਿਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕ ਇਹਾਗਤਃ ਦੇਵਮਾਨੁषਯੋਰ੍ ਨੇਤਾ ਦ੍ਯੋਰ੍ ਭੁਵਃ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਏ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਪਤ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਨੁषੇषੁ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਯਤ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਮਾਨੁष੍ਯੇ ਕਥਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਗੋਪਾਯਨਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਜਗਤਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ—ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਕਥਂ ਗਾਂ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗੋਪਤ੍ਵਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਦਧਾਰ ਚਕਾਰ ਚ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ—ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਗਰ੍ਭਃ ਸ ਕਥਂ ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਭੂਚਰਯਾ ਧृਤਃ ਯੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮੈਰ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਵੈ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ?
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਜਗਤੋ ਮਾਰ੍ਗਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਂਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਯੋ ऽਨ੍ਤਕਾਲੇ ਜਗਤ੍ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੋਯਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਹ ਬਣਾਏ, ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜੀਆਂ ਲਿਆਂ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ—
ਲੋਕਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਯਃ ਪੁਰਾਣਃ ਪੁਰਾਣਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਖਣੀ ਤੇ ਅਦਿੱਖੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ—ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ—
ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੇਣ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਰਿਸੂਦਨਃ ਯਃ ਪੁਰਾ ਪੁਰੁਹੂਤਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਦੇ ਅੱਗੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ—ਜੋ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—
ਦਦੌ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੀਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ ਯੇਨ ਸੈਂਹਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਫਿਰ—
ਪੂਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਹਤਃ ਯਃ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਔਰ੍ਵਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾ-ਵੀਰ ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਜੋ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨਾਸਕ ਔਰਵਾ ਬਣਿਆ—
ਪਾਤਾਲਸ੍ਥੋ ऽਰ੍ਣਵਰਸਂ ਪਪੌ ਤੋਯਮਯਂ ਹਰਿਃ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਹਸ੍ਰਦਮ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ—ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਦੇਵਂ ਯਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਵੈ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਸ੍ਯ ਪੈਤਾਮਹਂ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪੈਤਾਮਹਾ ਦਾ ਘਰ ਬਣਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੌਲ—
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਨਾਗਲੋਕੇ ਸਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਯੇਨ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੌਲ ਤੇ ਡੰਡਾ ਸੀ—ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਯੇਨ ਦੇਵਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਂ ਵਪੁਃ ਗੁਹਾਸਂਸ੍ਥੇਨ ਚੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯਾਮृਤੋਦਧੌ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਿਮਿਰਂ ਮਹਤ੍
ਕਸ਼ੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੋਨੇ 'ਤੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਿਮਿਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੁਰਾਰਣੀ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਧਤ੍ਤ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਪਃਪ੍ਰਕਰ੍षਾਦ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਵਰੁਦ੍ਧਂ ਗਰ੍ਭਾਵਧਾਨੇਨ ਕृਤਂ ਚਕਾਰ
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਤਪ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮंथਨ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਇੰਦਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗਰਭ ਰਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਪਦਾਨਿ ਯੋ ਯੋਗਮਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਸਲਿਲੇਸ਼ਯਸ੍ਥਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਂਸ੍ ਤੁ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮ੍ ਏਵ
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪੈਰ ਬਣਾਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਅਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਹਵਨੀਯਂ ਚ ਵੇਦਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਿਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਅਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ, ਵੇਦ, ਦীক্ষਾ ਅਤੇ ਸਮਿੱਧ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਸ੍ਰੁਵਂ ਚੈਵ ਆਵਭृਥ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਅਵਾਕ੍ਪਾਣਿਸ੍ ਤੁ ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਹਵ੍ਯਭਾਗਭੁਜਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਚਮਚ, ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਹਥਾਂ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਦੇ ਭਾਗ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਹਵ੍ਯਾਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਸੁਰਾਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਕਵ੍ਯਾਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਅਥ ਭੋਗਾਰ੍ਥੇ ਯਜ੍ਞਵਿਧਿਨਾ ऽਯੋਜਯਦ੍ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਲਈ, ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ।
ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਰੂਂਸ਼੍ ਚੋਲੂਖਲਾਨਿ ਚ ਯੂਪਂ ਸਮਿਤ੍ ਸ੍ਰੁਵਂ ਸੋਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਰਿਧੀਨ੍ ਅਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਂਡੇ, ਦਾਨ, ਦীক্ষਾ, ਚਰੂ, ਓਖਲ, ਯੂਪ, ਸਮਿੱਧ, ਚਮਚ, ਸੋਮ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਪਰਿਧੀ ਬਣਾਏ।
ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਿ ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਚਮਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਰਾਨ੍ ਸਦਸ੍ਯਾਨ੍ ਯਜਮਾਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਮੇਧਾਦੀਂਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਰਤੂਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੱਗਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਮਚ, ਸਹਾਇਕ, ਯਜਮਾਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ ਬਣਾਏ।
ਵਿਬਭਾਜ ਪੁਰਾ ਯਸ੍ ਤੁ ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਯੁਗਾਨੁਰੂਪਂ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਅਨੁਪਰਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਵੋਚ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਯੁਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾ ਨਿਮੇषਾਃ ਕਾष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਕਲਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਕਾਲ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ੍ ਤਿਥਯੋ ਮਾਸਾ ਦਿਨਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ ਤਥਾ
ਕਸ਼ਣ, ਨਿਮੇਸ਼, ਕਾਠ, ਕਲਾ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਮੁਹੂਰਤ, ਤਿਥੀਆਂ, ਮਹੀਨੇ, ਦਿਨ, ਅਤੇ ਸਾਲ।
ऋਤਵਃ ਕਾਲਯੋਗਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਆਯੁਃਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਉਪਚਯੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰੂਪਸੌष੍ਠਵਮ੍
ਰੁੱਤਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਮਾਪ, ਆਯੁ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਵਾਧਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸੋਭਾ।
ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਸ੍ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਂ ਪਾਵਕਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਤ੍ਰੈਕਾਲ੍ਯਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤ੍ਰਯੋ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ ਤ੍ਰਯੋ ਗੁਣਾਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਵੇਦ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਤਿੰਨ ਕਰਮ, ਤਿੰਨ ਵਰਗ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ।
ਸृष੍ਟਾ ਲੋਕਾਃ ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇਨਾਨਨ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਣਾਤ੍ਮਕਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਹੀਨ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।