ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਭੁਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਵਰਦਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਜਰਂ ਸਂਸਾਰਦੁਃਖਾਪਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਭੂ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਾ, ਅਜਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਭੋਗਮ੍ ਅਮਲਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਮਸ੍ਤਦੋषਰਹਿਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਰੇਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜੇ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੁਵਰਗ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਟੱਲ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਆਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਹੋ ਭਾਰਤਵਰ੍षਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਗੁਣਾਃ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਛ੍ਰੀਪੁਰੁषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਅਹਾ! ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਹਿ ਨ ਚੈਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ ਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਪੁਰਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ, ਹੇ ਬਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹੀਤਲੇ ਭਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਬਲਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਭਦਰਾ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵ੍ ਉਭੌ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੌ ਵੀਰੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਨਨ੍ਦਗृਹੇ ਮੁਨੇ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਦੋਵੇਂ ਵਸੀਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰ, ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਹੇ ਮুনি?
ਨਿਃਸਾਰੇ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਃਖਪ੍ਰਾਯੇ ऽਤਿਚਞ੍ਚਲੇ ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਸਂਕਾਸ਼ੇ ਭੈਰਵੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਇਸ ਮਰਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਪਿਚ੍ਛਲਂ ਕष੍ਟਂ ਸਂਕਟਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍ ਕਥਂ ਘੋਰਤਰਂ ਤੇषਾਂ ਗਰ੍ਭਵਾਸਮ੍ ਅਰੋਚਤ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰੁਚੀ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਮਲ ਤੇ ਮੂਤ ਨਾਲ ਚਿੱਪੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖਦਾਈ, ਤਕਲੀਫ਼ ਭਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ?
ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹੀਤਲੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮੁਨੇ ਤਾਨਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਮুনি, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।
ਸਮਗ੍ਰਂ ਚਰਿਤਂ ਤੇषਾਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ ਕਥਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸੁਰੇਸ਼ਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ—
ਵਸੁਦੇਵਕੁਲੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਃ ਅਮਰੈਸ਼੍ ਚਾਵृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣ ਕੇ ਆਏ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨੇਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਕਿਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕ ਇਹਾਗਤਃ ਦੇਵਮਾਨੁषਯੋਰ੍ ਨੇਤਾ ਦ੍ਯੋਰ੍ ਭੁਵਃ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਏ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਪਤ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਨੁषੇषੁ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਯਤ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਮਾਨੁष੍ਯੇ ਕਥਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਗੋਪਾਯਨਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਜਗਤਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ—ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਕਥਂ ਗਾਂ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗੋਪਤ੍ਵਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਦਧਾਰ ਚਕਾਰ ਚ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ—ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਗਰ੍ਭਃ ਸ ਕਥਂ ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਭੂਚਰਯਾ ਧृਤਃ ਯੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮੈਰ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਵੈ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ?
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਜਗਤੋ ਮਾਰ੍ਗਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਂਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਯੋ ऽਨ੍ਤਕਾਲੇ ਜਗਤ੍ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੋਯਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਹ ਬਣਾਏ, ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜੀਆਂ ਲਿਆਂ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ—
ਲੋਕਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਯਃ ਪੁਰਾਣਃ ਪੁਰਾਣਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਖਣੀ ਤੇ ਅਦਿੱਖੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ—ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ—
ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੇਣ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਰਿਸੂਦਨਃ ਯਃ ਪੁਰਾ ਪੁਰੁਹੂਤਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਦੇ ਅੱਗੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ—ਜੋ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—
ਦਦੌ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੀਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ ਯੇਨ ਸੈਂਹਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਫਿਰ—
ਪੂਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਹਤਃ ਯਃ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਔਰ੍ਵਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾ-ਵੀਰ ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਜੋ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨਾਸਕ ਔਰਵਾ ਬਣਿਆ—
ਪਾਤਾਲਸ੍ਥੋ ऽਰ੍ਣਵਰਸਂ ਪਪੌ ਤੋਯਮਯਂ ਹਰਿਃ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਹਸ੍ਰਦਮ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ—ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਦੇਵਂ ਯਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਵੈ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਸ੍ਯ ਪੈਤਾਮਹਂ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪੈਤਾਮਹਾ ਦਾ ਘਰ ਬਣਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੌਲ—
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਨਾਗਲੋਕੇ ਸਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਯੇਨ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੌਲ ਤੇ ਡੰਡਾ ਸੀ—ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਯੇਨ ਦੇਵਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਂ ਵਪੁਃ ਗੁਹਾਸਂਸ੍ਥੇਨ ਚੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯਾਮृਤੋਦਧੌ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਿਮਿਰਂ ਮਹਤ੍
ਕਸ਼ੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੋਨੇ 'ਤੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਿਮਿਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੁਰਾਰਣੀ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਧਤ੍ਤ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਪਃਪ੍ਰਕਰ੍षਾਦ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਵਰੁਦ੍ਧਂ ਗਰ੍ਭਾਵਧਾਨੇਨ ਕृਤਂ ਚਕਾਰ
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਤਪ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮंथਨ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਇੰਦਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗਰਭ ਰਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਪਦਾਨਿ ਯੋ ਯੋਗਮਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਸਲਿਲੇਸ਼ਯਸ੍ਥਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਂਸ੍ ਤੁ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮ੍ ਏਵ
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪੈਰ ਬਣਾਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।