ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਯਤ੍ ਤੇ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਮ੍ ਆਰਾਧਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਮুনি ਸਮੂਹ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਜ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਜਾਤਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਵਪਾਰੀ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਘੱਟ ਜਾਤ ਦੇ ਹੋਣ, ਸਭ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਤੂੰ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਆਸਾਨ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕੋ ऽਪਿ ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਕਥਾ
ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਗਤਿਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਣ੍ਡੁਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮুনি ਸਮੂਹ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੰਡੂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਂਕृਤਿਃ ਏਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰ੍ਲੇਪਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਵਾਪ ਪਰਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਿਰਫ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ ਛृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਕਥਾਂ ਕਣ੍ਡੋਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੰਡੂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਰ੍ ਉਦਾਹृਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਪਰਮਂ ਦੇਵਂ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮুনি ਸਮੂਹ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਕਰਮ ਭੂਮੀ, ਸਰਵੋਚ ਮੋਖਸ਼ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਭੁਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਵਰਦਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਜਰਂ ਸਂਸਾਰਦੁਃਖਾਪਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਭੂ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਾ, ਅਜਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਭੋਗਮ੍ ਅਮਲਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਮਸ੍ਤਦੋषਰਹਿਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਰੇਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜੇ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੁਵਰਗ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਟੱਲ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਆਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਹੋ ਭਾਰਤਵਰ੍षਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਗੁਣਾਃ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਛ੍ਰੀਪੁਰੁषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਅਹਾ! ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਹਿ ਨ ਚੈਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ ਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਪੁਰਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ, ਹੇ ਬਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹੀਤਲੇ ਭਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਬਲਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਭਦਰਾ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵ੍ ਉਭੌ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੌ ਵੀਰੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਨਨ੍ਦਗृਹੇ ਮੁਨੇ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਦੋਵੇਂ ਵਸੀਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰ, ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਹੇ ਮুনি?
ਨਿਃਸਾਰੇ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਃਖਪ੍ਰਾਯੇ ऽਤਿਚਞ੍ਚਲੇ ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਸਂਕਾਸ਼ੇ ਭੈਰਵੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਇਸ ਮਰਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਪਿਚ੍ਛਲਂ ਕष੍ਟਂ ਸਂਕਟਂ ਦੁਃਖਦਾਯਕਮ੍ ਕਥਂ ਘੋਰਤਰਂ ਤੇषਾਂ ਗਰ੍ਭਵਾਸਮ੍ ਅਰੋਚਤ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰੁਚੀ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਮਲ ਤੇ ਮੂਤ ਨਾਲ ਚਿੱਪੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖਦਾਈ, ਤਕਲੀਫ਼ ਭਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ?
ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹੀਤਲੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮੁਨੇ ਤਾਨਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਮুনি, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।
ਸਮਗ੍ਰਂ ਚਰਿਤਂ ਤੇषਾਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ ਕਥਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸੁਰੇਸ਼ਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ—
ਵਸੁਦੇਵਕੁਲੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਃ ਅਮਰੈਸ਼੍ ਚਾਵृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣ ਕੇ ਆਏ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨੇਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਕਿਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕ ਇਹਾਗਤਃ ਦੇਵਮਾਨੁषਯੋਰ੍ ਨੇਤਾ ਦ੍ਯੋਰ੍ ਭੁਵਃ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਏ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਪਤ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਨੁषੇषੁ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਯਤ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਮਾਨੁष੍ਯੇ ਕਥਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਗੋਪਾਯਨਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਜਗਤਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ—ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਕਥਂ ਗਾਂ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗੋਪਤ੍ਵਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਦਧਾਰ ਚਕਾਰ ਚ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ—ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਗਰ੍ਭਃ ਸ ਕਥਂ ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਭੂਚਰਯਾ ਧृਤਃ ਯੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮੈਰ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਵੈ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ?
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਜਗਤੋ ਮਾਰ੍ਗਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਂਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਯੋ ऽਨ੍ਤਕਾਲੇ ਜਗਤ੍ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੋਯਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਹ ਬਣਾਏ, ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜੀਆਂ ਲਿਆਂ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ—
ਲੋਕਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਯਃ ਪੁਰਾਣਃ ਪੁਰਾਣਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਖਣੀ ਤੇ ਅਦਿੱਖੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ—ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ—