ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਹਸ੍ ਤਵ ਗਤਮ੍ ਏਤਨ੍ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨਦੀਤੀਰਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਚ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਇਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪਰਿਣਾਮਮ੍ ਅਹੋ ਗਤਮ੍ ਅਵਹਾਸਃ ਕਿਮਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਸਦ੍ਭਾਵਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸ੍ਯ੍ ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਨ ਮੇ ਮृषਾ ਕਿਂਤ੍ਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨਿ ਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਆਈ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਅੱਜ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਸਾਧ੍ਵਸੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਭੀਰੁ ਕਃ ਕਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਰਮਤਃ ਸਦਾ
ਫਿਰ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਡਰਪੋਕ, ਦੱਸ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ?'
ਸਪ੍ਤੋਤ੍ਤਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਤੀਤਾਨਿ ਨਵਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਮਾਸਾਸ਼੍ ਚ षਟ੍ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ ਸਮਤੀਤਂ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੱਤ ਸੌ ਨੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭੀਰੁ ਵਦਸ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਿਹਾਸੋ ऽਥਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਇਹੋषਿਤਮ੍
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਡਰਪੋਕ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ? ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੀ ਲੰਘਿਆ।
ਵਦਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕੇ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਭਵਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਗਾਮਿਨਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਧਿਗ੍ ਧਿਙ੍ ਮਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨਾਚਾਰਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ ਮੇਰਾ! ਮੈਂ ਗਲਤ ਕੀਤਾ।'
ਤਪਾਂਸਿ ਮਮ ਨष੍ਟਾਨਿ ਹਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਧਨਮ੍ ਹृਤੋ ਵਿਵੇਕਃ ਕੇਨਾਪਿ ਯੋषਿਨ੍ ਮੋਹਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਈ, ਤੇ ਔਰਤ ਮੋਹ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਊਰ੍ਮਿषਟ੍ਕਾਤਿਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਯੇਨ ਮੇ ਗਤਿਰ੍ ਏषਾ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਧਿਕ੍ ਤਂ ਕਾਮਮਹਾਗ੍ਰਹਮ੍
ਛੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਹ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਉਸ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਕਾਰਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨਿ ਚ ਨਰਕਗ੍ਰਾਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕਾਮੇਨਾਦ੍ਯ ਹਤਾਨਿ ਮੇ
ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ, ਅੱਜ ਲਾਲਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਭਸ੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਤੀਵ੍ਰੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਸਤਾਂ ਸਾਪ੍ਤਪਦਂ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਉषਿਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਤ ਪਦੀਆਂ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਤਵ ਦੋषਃ ਕਃ ਕਿਂ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਤਵ ਮਮੈਵ ਦੋषੋ ਨਿਤਰਾਂ ਯੇਨਾਹਮ੍ ਅਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਅਤੇ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਾ ਕृਤੋ ਮਤ੍ਤਪਸੋ ਵ੍ਯਯਃ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਿਮਹਾਮੋਹਮਨੁਨਾਹਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਸਤ ਤਪस्या ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸ੍ ਤਾਂ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸ੍ਖਲਤ੍ਸ੍ਵੇਦਜਲਾ ਸਾ ਬਭੂਵਾਤਿਵੇਪਥੁਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਡਰਦੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸ ਚ ਤਾਂ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਲਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧਮ੍ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨੂੰ ਕੰਪਦੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਚੱਲ, ਚੱਲ!'
ਸਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤੇਨ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਆਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੀ ਸ੍ਵੇਦਂ ਮਮਾਰ੍ਜ ਤਰੁਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਪਸੀਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੋਂਝ ਲਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਯਯੌ ਬਾਲਾ ਉਦਗ੍ਰਾਰੁਣਪਲ੍ਲਵੈਃ ਨਿਰ੍ਮਮਾਰ੍ਜ ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਗਲਤ੍ਸ੍ਵੇਦਜਲਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਗਈ, ਤੇ ਨਰਮ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਸਰੀਰ ਪੋਂਝਦੀ ਰਹੀ।
ऋषਿਣਾ ਯਸ੍ ਤਦਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਹੇ ਸਮਾਹਿਤਃ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸਰੋਮਾਞ੍ਚਸ੍ਵੇਦਰੂਪੀ ਤਦਙ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਜਗृਹੁਰ੍ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਏਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਮਾਰੁਤਃ ਸੋਮੇਨਾਪ੍ਯਾਯਿਤੋ ਗੋਭਿਃ ਸ ਤਦਾ ਵਵृਦ੍ਧੇ ਸ਼ਨੈਃ
ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਮ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਿਆ।
ਮਾਰਿषਾ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਾਨਾਂ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮਾਰਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ; ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਸ ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਣ੍ਡੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਤਪਸਿ ਸਤ੍ਤਮਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਂ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਆਯਤਨਂ ਯਯੌ
ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕੰਡੂ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਮੁਕ ਗਈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ ਤੀਰੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਵਾਲੁਕਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕੇਤਕੀਵਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ—ਮੰਗਲਮਈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਸਂਚਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਧਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਯੋਗ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਾਣ ਸੀ।
ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਵਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਂਨਰੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਗਈ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਵਰ੍ਣੈਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥੈਰ੍ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਦੇਵਂ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰੈਕਾਗ੍ਰਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਰਾਧਨਂ ਹਰੇਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਮਯਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ ਜਪਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਸੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ, ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।