ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ ਤੇਨ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਂਸ੍ ਤਨ੍ਵੀ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਸੁਖ-ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਰਹੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਯੇਤਿ ਸ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
'ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣੀ ਹਾਂ,' ਉਹ ਆਖੀ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਪੁਨਰ੍ ਗਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਸਾਧਿਕੇ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਯੈਵਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਹਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਂ ਮਯਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਸੋਹਣੀ ਭੁਰੀ, ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਚ੍ਛਾਪਭੀਤਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਹ ਤੇਨਰ੍षਿਣਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਊਨਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ, ਕੁਝ ਘੱਟ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਗਮਨਾਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੇਵਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਯਾ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ, ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ 'ਰੁਕੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਬੋਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ ਭੀਰੁਰ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਣਯਭਙ੍ਗਾਰ੍ਤਿਵੇਦਿਨੀ ਨ ਜਹੌ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਪੀੜ ਜਾਣਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਚ ਰਮਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਰ੍षੇਰ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਨਵਂ ਨਵਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪ੍ਰੇਮ ਮਨ੍ਮਥਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਨ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮੋਟਜਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਚ ਕੁਤ੍ਰੇਤਿ ਗਮ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਛੱਡੀ; ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਹਃ ਸ਼ੁਭੇ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰਿਯਾਲੋਪੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਛਿਆ ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੋਹਣੀਏ, ਦਿਨ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੀਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਹਸ੍ ਤਵ ਗਤਮ੍ ਏਤਨ੍ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨਦੀਤੀਰਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਚ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਇਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪਰਿਣਾਮਮ੍ ਅਹੋ ਗਤਮ੍ ਅਵਹਾਸਃ ਕਿਮਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਸਦ੍ਭਾਵਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸ੍ਯ੍ ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਨ ਮੇ ਮृषਾ ਕਿਂਤ੍ਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨਿ ਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਆਈ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਅੱਜ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਸਾਧ੍ਵਸੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਭੀਰੁ ਕਃ ਕਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਰਮਤਃ ਸਦਾ
ਫਿਰ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਡਰਪੋਕ, ਦੱਸ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ?'
ਸਪ੍ਤੋਤ੍ਤਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਤੀਤਾਨਿ ਨਵਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਮਾਸਾਸ਼੍ ਚ षਟ੍ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ ਸਮਤੀਤਂ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੱਤ ਸੌ ਨੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭੀਰੁ ਵਦਸ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਿਹਾਸੋ ऽਥਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਇਹੋषਿਤਮ੍
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਡਰਪੋਕ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ? ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੀ ਲੰਘਿਆ।
ਵਦਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕੇ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਭਵਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਗਾਮਿਨਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਧਿਗ੍ ਧਿਙ੍ ਮਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨਾਚਾਰਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ ਮੇਰਾ! ਮੈਂ ਗਲਤ ਕੀਤਾ।'
ਤਪਾਂਸਿ ਮਮ ਨष੍ਟਾਨਿ ਹਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਧਨਮ੍ ਹृਤੋ ਵਿਵੇਕਃ ਕੇਨਾਪਿ ਯੋषਿਨ੍ ਮੋਹਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਈ, ਤੇ ਔਰਤ ਮੋਹ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਊਰ੍ਮਿषਟ੍ਕਾਤਿਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਯੇਨ ਮੇ ਗਤਿਰ੍ ਏषਾ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਧਿਕ੍ ਤਂ ਕਾਮਮਹਾਗ੍ਰਹਮ੍
ਛੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਹ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਉਸ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਕਾਰਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨਿ ਚ ਨਰਕਗ੍ਰਾਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕਾਮੇਨਾਦ੍ਯ ਹਤਾਨਿ ਮੇ
ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ, ਅੱਜ ਲਾਲਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਭਸ੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਤੀਵ੍ਰੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਸਤਾਂ ਸਾਪ੍ਤਪਦਂ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਉषਿਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਤ ਪਦੀਆਂ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਤਵ ਦੋषਃ ਕਃ ਕਿਂ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਤਵ ਮਮੈਵ ਦੋषੋ ਨਿਤਰਾਂ ਯੇਨਾਹਮ੍ ਅਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਅਤੇ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਾ ਕृਤੋ ਮਤ੍ਤਪਸੋ ਵ੍ਯਯਃ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਿਮਹਾਮੋਹਮਨੁਨਾਹਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਸਤ ਤਪस्या ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸ੍ ਤਾਂ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸ੍ਖਲਤ੍ਸ੍ਵੇਦਜਲਾ ਸਾ ਬਭੂਵਾਤਿਵੇਪਥੁਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਡਰਦੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸ ਚ ਤਾਂ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਲਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧਮ੍ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨੂੰ ਕੰਪਦੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਚੱਲ, ਚੱਲ!'
ਸਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤੇਨ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਆਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੀ ਸ੍ਵੇਦਂ ਮਮਾਰ੍ਜ ਤਰੁਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਪਸੀਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੋਂਝ ਲਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਯਯੌ ਬਾਲਾ ਉਦਗ੍ਰਾਰੁਣਪਲ੍ਲਵੈਃ ਨਿਰ੍ਮਮਾਰ੍ਜ ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਗਲਤ੍ਸ੍ਵੇਦਜਲਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਗਈ, ਤੇ ਨਰਮ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਸਰੀਰ ਪੋਂਝਦੀ ਰਹੀ।
ऋषਿਣਾ ਯਸ੍ ਤਦਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਹੇ ਸਮਾਹਿਤਃ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸਰੋਮਾਞ੍ਚਸ੍ਵੇਦਰੂਪੀ ਤਦਙ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।