ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਮ੍ ਅਤੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ षੋਡਸ਼ਵਤ੍ਸਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਜਵਾਨ ਜਿਹਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਭੂषਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਹਸਾ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਤਾ ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। 'ਵਾਹ, ਇਸ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਜਪਂ ਹੋਮਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਯਮਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸੰਧਿਆ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਵ੍ਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮ, ਤੇ ਧਿਆਨ—ਏ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰੇਮੇ ਮੁਦਿਤਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਪਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਮਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਸਂਧ੍ਯਾਰਾਤ੍ਰਿਦਿਵਾਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸਰ੍ਤ੍ਵਯਨਹਾਯਨਮ੍ ਨ ਬੁਬੋਧ ਗਤਂ ਕਾਲਂ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨਾ, ਰੁੱਤ, ਸਾਲ—ਇਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਸਾ ਚ ਤਂ ਕਾਮਜੈਰ੍ ਭਾਵੈਰ੍ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਹਸਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿਃ ਪ੍ਰਲਾਪਕੁਸ਼ਲਾ ਤਦਾ
ਉਹ, ਕਾਮ-ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਏਵਂ ਕਣ੍ਡੁਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਨ੍ਦਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਡੂ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਦਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖੀ, 'ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਤਯੈਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੀ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ ਤੇਨ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਂਸ੍ ਤਨ੍ਵੀ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਸੁਖ-ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਰਹੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਯੇਤਿ ਸ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
'ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣੀ ਹਾਂ,' ਉਹ ਆਖੀ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਪੁਨਰ੍ ਗਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਸਾਧਿਕੇ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਯੈਵਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਹਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਂ ਮਯਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਸੋਹਣੀ ਭੁਰੀ, ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਚ੍ਛਾਪਭੀਤਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਹ ਤੇਨਰ੍षਿਣਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਊਨਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ, ਕੁਝ ਘੱਟ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਗਮਨਾਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੇਵਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਯਾ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ, ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ 'ਰੁਕੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਬੋਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ ਭੀਰੁਰ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਣਯਭਙ੍ਗਾਰ੍ਤਿਵੇਦਿਨੀ ਨ ਜਹੌ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਪੀੜ ਜਾਣਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਚ ਰਮਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਰ੍षੇਰ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਨਵਂ ਨਵਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪ੍ਰੇਮ ਮਨ੍ਮਥਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਨ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮੋਟਜਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਚ ਕੁਤ੍ਰੇਤਿ ਗਮ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਛੱਡੀ; ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਹਃ ਸ਼ੁਭੇ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰਿਯਾਲੋਪੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਛਿਆ ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੋਹਣੀਏ, ਦਿਨ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੀਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਹਸ੍ ਤਵ ਗਤਮ੍ ਏਤਨ੍ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨਦੀਤੀਰਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਚ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਇਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪਰਿਣਾਮਮ੍ ਅਹੋ ਗਤਮ੍ ਅਵਹਾਸਃ ਕਿਮਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਸਦ੍ਭਾਵਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸ੍ਯ੍ ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਨ ਮੇ ਮृषਾ ਕਿਂਤ੍ਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨਿ ਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਆਈ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਅੱਜ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਸਾਧ੍ਵਸੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਭੀਰੁ ਕਃ ਕਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਰਮਤਃ ਸਦਾ
ਫਿਰ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਡਰਪੋਕ, ਦੱਸ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ?'
ਸਪ੍ਤੋਤ੍ਤਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਤੀਤਾਨਿ ਨਵਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਮਾਸਾਸ਼੍ ਚ षਟ੍ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ ਸਮਤੀਤਂ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੱਤ ਸੌ ਨੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭੀਰੁ ਵਦਸ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਿਹਾਸੋ ऽਥਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਇਹੋषਿਤਮ੍
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਡਰਪੋਕ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ? ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੀ ਲੰਘਿਆ।
ਵਦਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕੇ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਭਵਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਗਾਮਿਨਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਧਿਗ੍ ਧਿਙ੍ ਮਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨਾਚਾਰਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ ਮੇਰਾ! ਮੈਂ ਗਲਤ ਕੀਤਾ।'
ਤਪਾਂਸਿ ਮਮ ਨष੍ਟਾਨਿ ਹਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਧਨਮ੍ ਹृਤੋ ਵਿਵੇਕਃ ਕੇਨਾਪਿ ਯੋषਿਨ੍ ਮੋਹਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਈ, ਤੇ ਔਰਤ ਮੋਹ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ।