ਵਵੌ ਗਨ੍ਧਵਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਲਯਾਦ੍ਰਿਨਿਕੇਤਨਃ ਪੁष੍ਪਾਨ੍ ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਪਾਤਯਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਮਲਯਾਚਲ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲ ਝੜਾਉਣ ਲੱਗੀ
ਪੁष੍ਪਬਾਣਧਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਮੁਨੇਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਾਮਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਨਸਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਾਮ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ
ਤਤੋ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਸਂਦृष੍ਟੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਭ੍ਰष੍ਟੋਤ੍ਤਰੀਯੋ ਵਿਕਲਃ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਝੜ ਗਿਆ, ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸੁਭਗੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ ਮਨੋ ਹਰਸਿ ਮੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂ ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੈ ਗਈ। ਸੱਚ ਦੱਸ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਤਵ ਕਰ੍ਮਕਰਾ ਚਾਹਂ ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਾ ਆਦੇਸ਼ਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧੈਰ੍ਯਂ ਵਿਮੋਹਿਤਃ ਆਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਮਸ਼੍ ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਯਥਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਾਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਸੰਤ—ਸਭ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ ਚ ਹਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸੁਮਨਸੋ ऽਭਵਨ੍
ਉਹ ਹਰਿ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਚ ਕਣ੍ਡੁਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਚਕਾਰ ਮਦਨਾਕृਤਿ
ਕੰਡੂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮਦਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਮ੍ ਅਤੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ षੋਡਸ਼ਵਤ੍ਸਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਜਵਾਨ ਜਿਹਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਭੂषਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਹਸਾ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਤਾ ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। 'ਵਾਹ, ਇਸ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਜਪਂ ਹੋਮਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਯਮਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸੰਧਿਆ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਵ੍ਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮ, ਤੇ ਧਿਆਨ—ਏ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰੇਮੇ ਮੁਦਿਤਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਪਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਮਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਸਂਧ੍ਯਾਰਾਤ੍ਰਿਦਿਵਾਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸਰ੍ਤ੍ਵਯਨਹਾਯਨਮ੍ ਨ ਬੁਬੋਧ ਗਤਂ ਕਾਲਂ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨਾ, ਰੁੱਤ, ਸਾਲ—ਇਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਸਾ ਚ ਤਂ ਕਾਮਜੈਰ੍ ਭਾਵੈਰ੍ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਹਸਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿਃ ਪ੍ਰਲਾਪਕੁਸ਼ਲਾ ਤਦਾ
ਉਹ, ਕਾਮ-ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਏਵਂ ਕਣ੍ਡੁਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਨ੍ਦਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਡੂ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਦਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖੀ, 'ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਤਯੈਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੀ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ ਤੇਨ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਂਸ੍ ਤਨ੍ਵੀ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਸੁਖ-ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਰਹੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਯੇਤਿ ਸ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
'ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣੀ ਹਾਂ,' ਉਹ ਆਖੀ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਪੁਨਰ੍ ਗਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਸਾਧਿਕੇ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਯੈਵਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਹਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਂ ਮਯਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਸੋਹਣੀ ਭੁਰੀ, ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਚ੍ਛਾਪਭੀਤਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਹ ਤੇਨਰ੍षਿਣਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਊਨਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ, ਕੁਝ ਘੱਟ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਗਮਨਾਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੇਵਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਯਾ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ, ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ 'ਰੁਕੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਬੋਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ ਭੀਰੁਰ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਣਯਭਙ੍ਗਾਰ੍ਤਿਵੇਦਿਨੀ ਨ ਜਹੌ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਪੀੜ ਜਾਣਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਚ ਰਮਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਰ੍षੇਰ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਨਵਂ ਨਵਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪ੍ਰੇਮ ਮਨ੍ਮਥਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਨ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮੋਟਜਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਚ ਕੁਤ੍ਰੇਤਿ ਗਮ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਛੱਡੀ; ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਹਃ ਸ਼ੁਭੇ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰਿਯਾਲੋਪੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਛਿਆ ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੋਹਣੀਏ, ਦਿਨ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੀਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।'