ਕਾਰਣ੍ਡਵੈਰ੍ ਬਕੈਰ੍ ਹਂਸੈਃ ਕੂਰ੍ਮੈਰ੍ ਮਦ੍ਗੁਭਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਏਤੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਾਜ੍ ਜਲਚਾਰਿਭਿਃ
ਕਾਰੰਡਵਾ ਬਤਖਾਂ, ਬਕ, ਹੰਸ, ਕਊਆ, ਮਦਗੁ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ
ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਤਥਾ ਸਾ ਤੁ ਵਨਂ ਬਭ੍ਰਾਮ ਤੈਃ ਸਹ ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ; ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਜੰਗਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖਿਆ
ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਯੁਂ ਕਾਮਂ ਚ ਵਸਨ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਵਾਯੂ, ਕਾਮ ਤੇ ਵਸੰਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਖਿਆ
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਮਮ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸਾ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਸੁਰੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ'
ਅਦ੍ਯ ਤਂ ਦੇਹਯਨ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਾਜਿਨਮ੍ ਸ੍ਮਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗਲਦ੍ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਸਾਰਥਿਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣਾਵਾਂਗੀ
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਵਾ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਬਾਣਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰਾਂਗੀ
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਥ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਤਿष੍ਠਤੇ ਮੁਨਿਃ ਮੁਨੇਸ੍ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਵਾਪਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਸੀ; ਮੁਨੀ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਸਾ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਮਾਧੁਰ੍ਯੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਤੋਕਮਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਗਾਯਤ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਨਰ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ
ਤਤੋ ਵਸਨ੍ਤਃ ਸਹਸਾ ਬਲਂ ਸਮਕਰੋਤ੍ ਤਦਾ ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਮਧੁਰਮ੍ ਅਕਾਲਿਕਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਸੰਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤੀ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਗਈ
ਵਵੌ ਗਨ੍ਧਵਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਲਯਾਦ੍ਰਿਨਿਕੇਤਨਃ ਪੁष੍ਪਾਨ੍ ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਪਾਤਯਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਮਲਯਾਚਲ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲ ਝੜਾਉਣ ਲੱਗੀ
ਪੁष੍ਪਬਾਣਧਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਮੁਨੇਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਾਮਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਨਸਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਾਮ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ
ਤਤੋ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਸਂਦृष੍ਟੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਭ੍ਰष੍ਟੋਤ੍ਤਰੀਯੋ ਵਿਕਲਃ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਝੜ ਗਿਆ, ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸੁਭਗੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ ਮਨੋ ਹਰਸਿ ਮੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂ ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੈ ਗਈ। ਸੱਚ ਦੱਸ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਤਵ ਕਰ੍ਮਕਰਾ ਚਾਹਂ ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਾ ਆਦੇਸ਼ਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧੈਰ੍ਯਂ ਵਿਮੋਹਿਤਃ ਆਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਮਸ਼੍ ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਯਥਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਾਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਸੰਤ—ਸਭ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ ਚ ਹਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸੁਮਨਸੋ ऽਭਵਨ੍
ਉਹ ਹਰਿ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਚ ਕਣ੍ਡੁਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਚਕਾਰ ਮਦਨਾਕृਤਿ
ਕੰਡੂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮਦਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਮ੍ ਅਤੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ षੋਡਸ਼ਵਤ੍ਸਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਜਵਾਨ ਜਿਹਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਭੂषਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਹਸਾ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਤਾ ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। 'ਵਾਹ, ਇਸ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਜਪਂ ਹੋਮਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਯਮਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸੰਧਿਆ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਵ੍ਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮ, ਤੇ ਧਿਆਨ—ਏ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰੇਮੇ ਮੁਦਿਤਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਪਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਮਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਸਂਧ੍ਯਾਰਾਤ੍ਰਿਦਿਵਾਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸਰ੍ਤ੍ਵਯਨਹਾਯਨਮ੍ ਨ ਬੁਬੋਧ ਗਤਂ ਕਾਲਂ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨਾ, ਰੁੱਤ, ਸਾਲ—ਇਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਸਾ ਚ ਤਂ ਕਾਮਜੈਰ੍ ਭਾਵੈਰ੍ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਹਸਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿਃ ਪ੍ਰਲਾਪਕੁਸ਼ਲਾ ਤਦਾ
ਉਹ, ਕਾਮ-ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਏਵਂ ਕਣ੍ਡੁਸ੍ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਨ੍ਦਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਡੂ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਦਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖੀ, 'ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਤਯੈਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੀ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾ।'