ਕਣ੍ਡੁਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ऋषਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਕੰਡੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਪੱਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਕੋ ऽਸੌ ਕਣ੍ਡੁਃ ਕਥਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਕੰਡੂ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਓ ਉੱਤਮ ਜੀ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਥਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਮੁਨੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚੋ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਗੋਮਤੀਤੀਰੇ ਵਿਜਨੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲੈਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕਲੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਣ, ਮੂਲ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਮਿੱਤ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਸੀ,
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ, ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕਣ੍ਡੋਰ੍ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਕਦਲੀਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੰਡੂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਓ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚੋ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਦੇ, ਤੇ ਕਦਲੀ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੁਮਹਤ੍ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ ਨਿਯਮੈਃ ਸ੍ਨਾਨਮੌਨਸੁਸਂਯਮੈਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਵਚਨ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਕੜੀ ਸੈਲਫ-ਕੰਟਰੋਲ ਨਾਲ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇਸ਼ਯਃ ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਸ੍ ਤੁ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਸ ਤੇਪੇ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲਟ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਗਹਿਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮੁਨੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਮਿਂ ਤਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਵਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਕਣ੍ਡੁਃ ਸਂਤਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਕੰਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਤਕ ਗਰਮੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਓ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚੋ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਾਹ, ਇਸ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਧੀਰਜ ਹੈ! ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ!'
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਸ੍ ਤਦਾ ਭਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਵਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਕਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਖ੍ਯਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਸੁਮਧ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਜਙ੍ਘਾਂ ਤਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਫਲਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਰੇ ਹਿਪ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ-ਨਾਸਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦਾਸੌ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਃ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਸ੍ਵਾਂਸ਼ੁ ਸੁਪ੍ਰਭੇ
ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਲ ਦੇ।
ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰੋਮਿ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਕਿਂਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਮਮੈਵਾਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਹੈ।
ਬਿਭੇਮਿ ਤਂ ਮੁਨਿਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤਪਸਂ ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੀਖਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਮ੍ ਕਣ੍ਡੁਃ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਈ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਣਡੂ ਰਿਸ਼ੀ ਅਸਹਨਯ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮੇਨਕਾ ਰਮ੍ਭਾ ਘृਤਾਚੀ ਪੁਞ੍ਜਿਕਸ੍ਥਲਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਸ੍ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਪੁੰਜਿਕਸਥਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ—
ਅਲਮ੍ਬੁषਾ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖਾ ਚ ਵਾਮਨਾ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਨ੍ਤਿ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖਾ, ਵਾਮਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸੁਮਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਰੁਵਦਨਾਃ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਃ ਕਾਮਪ੍ਰਧਾਨਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਯੋਜਯ
ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜੋ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਨਾਮ ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਪਰ ਤੂੰ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਇਥੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਕਾਮਂ ਵਸਨ੍ਤਂ ਵਾਯੁਂ ਚ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੇ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਚ੍ਛ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਤੇਰੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਕਾਮ, ਵਸੰਤ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਨੇਃ
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਚਿਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਮੁਨਿਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਤਪਸਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਮ੍ ਅਕਲ੍ਮषਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਾ ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਵਰਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਰਮਣੀਕ ਜੰਗਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਡਾਖਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਬਲੋਪੇਤਂ ਸਪਲ੍ਲਵਮਹਾਬਲਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਮਧੁਰਾਞ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ ਖਗਮੁਖੇਰਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਟਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਭਾਰਾਢ੍ਯਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਹਂਗੈਰ੍ ਅਨੁਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ।