ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸ ਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਰੁषਾਦ੍ ਅਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੇਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਚ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਦਾਨ੍ਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤ੍ਯ੍ ਉਦਾਹृਤਃ ਆਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੋਪਕਾਰਾਯ ਤੇਨਾਸੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਉਲਲੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ।
ਪਾਥੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਗृਹਮਣ੍ਡਪੇ ਵਾ ਰਥ੍ਯਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰ ਇਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ਰ ਦੇਹਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਮਨੁष੍ਯਃ
ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਥ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਘਰ ਜਾਂ ਚੌਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹ ਕੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੋ ਨਰੈਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਨਰੋ ਦੇਹਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਣੀ; ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣਾਨਾਮ੍ ਏਕਦੇਸ਼ੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਕਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਮੈਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਹੀ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ।
ਯਦਿ ਯੂਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਚ੍ਛਥ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਿਵਸਧ੍ਵਮ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਸੋ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ ਨਿਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਅਵਾਪੁਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਿਵਸਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯੇ ਵਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯਦਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਥ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਥਾਂ 'ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵੱਸੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਸੁਖਾਵਹੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਫਲਦੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਣ੍ਡੁਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ऋषਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਕੰਡੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਪੱਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਕੋ ऽਸੌ ਕਣ੍ਡੁਃ ਕਥਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਕੰਡੂ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਓ ਉੱਤਮ ਜੀ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਥਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਮੁਨੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚੋ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਗੋਮਤੀਤੀਰੇ ਵਿਜਨੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲੈਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕਲੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਣ, ਮੂਲ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਮਿੱਤ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਸੀ,
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ, ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕਣ੍ਡੋਰ੍ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਕਦਲੀਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੰਡੂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਓ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚੋ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਦੇ, ਤੇ ਕਦਲੀ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੁਮਹਤ੍ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ ਨਿਯਮੈਃ ਸ੍ਨਾਨਮੌਨਸੁਸਂਯਮੈਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਵਚਨ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਕੜੀ ਸੈਲਫ-ਕੰਟਰੋਲ ਨਾਲ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇਸ਼ਯਃ ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਸ੍ ਤੁ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਸ ਤੇਪੇ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲਟ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਗਹਿਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮੁਨੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਮਿਂ ਤਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਵਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਕਣ੍ਡੁਃ ਸਂਤਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਕੰਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਤਕ ਗਰਮੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਓ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚੋ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਾਹ, ਇਸ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਧੀਰਜ ਹੈ! ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ!'
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਸ੍ ਤਦਾ ਭਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਵਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਕਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਖ੍ਯਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਸੁਮਧ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਜਙ੍ਘਾਂ ਤਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਫਲਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਰੇ ਹਿਪ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ-ਨਾਸਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦਾਸੌ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਃ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਸ੍ਵਾਂਸ਼ੁ ਸੁਪ੍ਰਭੇ
ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਲ ਦੇ।
ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰੋਮਿ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਕਿਂਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਮਮੈਵਾਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਹੈ।
ਬਿਭੇਮਿ ਤਂ ਮੁਨਿਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤਪਸਂ ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੀਖਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਮ੍ ਕਣ੍ਡੁਃ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਈ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਣਡੂ ਰਿਸ਼ੀ ਅਸਹਨਯ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ।