ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਂਸਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂਸ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਯੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृष੍ਣੇ ਰਤਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਨਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਣਂ ਹਵਿਰ੍ ਯਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੁਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਧਾਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਾਪਨੇ ਕृष੍ਣਂ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਹਲਾਯੁਧਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੌਣ ਤੇ ਉਠਣ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ऽਪਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ, ਰੌਹਿਨੇਯ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਾਮ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਲਭਨ੍ਤੇ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਯੁਤਂ ਨਰਃ ਯਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਸੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ
ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗੇਨ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਯਤ੍ ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਥੇ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਟਸਾਗਰਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਯੇ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਟ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸੋ ऽਪਿ ਦੁਃਖਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰਲੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਿਕੀਟਪਤਂਗਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੀੜੇ, ਕੀਟ, ਪਤੰਗੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯੇਨ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਫਲਾਦਿਕਮ੍
ਦੇਖੋ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ; ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮ 'ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਧ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸ ਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਰੁषਾਦ੍ ਅਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੇਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਚ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਦਾਨ੍ਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤ੍ਯ੍ ਉਦਾਹृਤਃ ਆਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੋਪਕਾਰਾਯ ਤੇਨਾਸੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਉਲਲੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ।
ਪਾਥੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਗृਹਮਣ੍ਡਪੇ ਵਾ ਰਥ੍ਯਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰ ਇਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ਰ ਦੇਹਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਮਨੁष੍ਯਃ
ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਥ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਘਰ ਜਾਂ ਚੌਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹ ਕੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੋ ਨਰੈਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਨਰੋ ਦੇਹਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਣੀ; ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣਾਨਾਮ੍ ਏਕਦੇਸ਼ੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਕਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਮੈਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਹੀ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ।
ਯਦਿ ਯੂਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਚ੍ਛਥ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਿਵਸਧ੍ਵਮ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਸੋ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ ਨਿਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਅਵਾਪੁਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਿਵਸਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯੇ ਵਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯਦਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਥ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਥਾਂ 'ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵੱਸੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਸੁਖਾਵਹੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਫਲਦੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।