ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਲਭੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਸ੍ਵਯਂ ਤੋਯਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਉਠਾ ਲਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਚਾਨਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬਚਨ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਨ੍ਤਂ ਸਕृਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕੁਲਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸੇਵਿਤਃ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਿਵੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਞ੍ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਵੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗੜ ਜਾਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਨ੍ਤੋ ऽਸੌ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੌਣ ਪੂਰਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵੋ ऽਨਨ੍ਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਦੀ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਂਸਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂਸ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਯੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृष੍ਣੇ ਰਤਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਨਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਣਂ ਹਵਿਰ੍ ਯਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੁਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਧਾਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਾਪਨੇ ਕृष੍ਣਂ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਹਲਾਯੁਧਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੌਣ ਤੇ ਉਠਣ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ऽਪਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ, ਰੌਹਿਨੇਯ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਾਮ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਲਭਨ੍ਤੇ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਯੁਤਂ ਨਰਃ ਯਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਸੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ
ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗੇਨ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਯਤ੍ ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਥੇ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਟਸਾਗਰਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਯੇ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਟ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸੋ ऽਪਿ ਦੁਃਖਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰਲੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਿਕੀਟਪਤਂਗਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੀੜੇ, ਕੀਟ, ਪਤੰਗੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯੇਨ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਫਲਾਦਿਕਮ੍
ਦੇਖੋ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ; ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮ 'ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਧ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।