ਨਰਾਨ੍ਤਕਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਯਮਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਮਾਲਾਢ੍ਯਂ ਮਾਲਿਕਾਢ੍ਯਂ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ, ਯਮਾਂਤਕ, ਮਾਲਾਢਿਆ ਅਤੇ ਮਾਲਿਕਾਢਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਰਾਵਣਮ੍ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚਾਗ੍ਨਿਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਭੀषਣੇ
ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਯਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ ਆਰੁਹਤ੍ ਲੀਲਯਾ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪਦ੍ ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਥ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕਨਿष੍ਠਂ ਭਰਤਂ ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ऽਧਿਰਾਜਵਤ੍
ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸਭ ਰਾਜਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤਤੋ ਹਰਿਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸ ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੁਗਤਿਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਰਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇਸ਼ਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਧਨ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਯਿਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤੋਯਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਕਹਿ ਕੇ—'ਧਨਵਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖੇ।'
ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਯੁਗਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਯਦਾ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਧਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਨੁਰੋਧੇਨ ਭਾਵਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਘਟਣ ਕਾਰਨ—
ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਕੁਲੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਂਸਾਦੀਨਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਏ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥ, ਕੰਸ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਤਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਞ੍ਛਾਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਲਭੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਸ੍ਵਯਂ ਤੋਯਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਉਠਾ ਲਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਚਾਨਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬਚਨ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਨ੍ਤਂ ਸਕृਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕੁਲਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸੇਵਿਤਃ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਿਵੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਞ੍ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਵੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗੜ ਜਾਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਨ੍ਤੋ ऽਸੌ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੌਣ ਪੂਰਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵੋ ऽਨਨ੍ਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਦੀ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਂਸਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂਸ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਯੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृष੍ਣੇ ਰਤਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਨਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਣਂ ਹਵਿਰ੍ ਯਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੁਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਧਾਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਾਪਨੇ ਕृष੍ਣਂ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਹਲਾਯੁਧਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੌਣ ਤੇ ਉਠਣ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ऽਪਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ, ਰੌਹਿਨੇਯ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਾਮ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਲਭਨ੍ਤੇ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਯੁਤਂ ਨਰਃ ਯਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਸੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ
ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।