ਅਹੋ ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਾਮृਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਭਵਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਅਹੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਉੱਚੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਿਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ—ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਣਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਤਦਾ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਨ੍ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ ਸਮਨੁਜਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕਰੂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਜਹਾਰ ਤਦਙ੍ਗਨਾਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੁਨਃ ਸੀਤਾਰ੍ਥਮੋਹਿਤਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਲਈ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਚ ਰਾਵਣਃ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਣੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ
ਰਾਵਣ, ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਂ ਮਨੋਜਵਮ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯੁਵਰਾਜੋ ऽਙ੍ਗਦਸ੍ ਤਥਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ ਨਲਨੀਲਸ਼੍ ਚ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪਨਸਸ੍ ਤਥਾ ਗਵਯਸ਼੍ ਚ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪਾਠੀਨਃ ਪਰਮੌਜਸਃ
ਹਨੁਮਾਨ, ਨਲ, ਨੀਲ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਪਨਸ, ਗਵਯਾ, ਗਵਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਠੀਨ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਸਨ।
ਏਤੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਵਾਨਰੈਃ ਸਮਹਾਬਲੈਃ ਸਮਾਵृਤੋ ਮਹਾਘੋਰੈ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ ਜੀ ਸਾਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਿਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਘਾਤੈਃ ਸੇਤੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹੋਦਧੌ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਯਮਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਕੁਮ੍ਭਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਯਮਹਸਤ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਨਿਕੁੰਭ ਅਤੇ ਕੁੰਭ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੰਗ ਲੜੇ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਯਮਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਮਾਲਾਢ੍ਯਂ ਮਾਲਿਕਾਢ੍ਯਂ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ, ਯਮਾਂਤਕ, ਮਾਲਾਢਿਆ ਅਤੇ ਮਾਲਿਕਾਢਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਰਾਵਣਮ੍ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚਾਗ੍ਨਿਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਭੀषਣੇ
ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਯਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ ਆਰੁਹਤ੍ ਲੀਲਯਾ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪਦ੍ ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਥ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕਨਿष੍ਠਂ ਭਰਤਂ ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ऽਧਿਰਾਜਵਤ੍
ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸਭ ਰਾਜਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤਤੋ ਹਰਿਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸ ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੁਗਤਿਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਰਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇਸ਼ਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਧਨ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਯਿਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤੋਯਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਕਹਿ ਕੇ—'ਧਨਵਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖੇ।'
ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਯੁਗਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਯਦਾ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਧਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਨੁਰੋਧੇਨ ਭਾਵਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਘਟਣ ਕਾਰਨ—
ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਕੁਲੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਂਸਾਦੀਨਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਏ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥ, ਕੰਸ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਤਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਞ੍ਛਾਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਲਭੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਸ੍ਵਯਂ ਤੋਯਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਉਠਾ ਲਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਚਾਨਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬਚਨ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਨ੍ਤਂ ਸਕृਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕੁਲਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸੇਵਿਤਃ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਿਵੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਞ੍ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਵੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗੜ ਜਾਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਨ੍ਤੋ ऽਸੌ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੌਣ ਪੂਰਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵੋ ऽਨਨ੍ਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਦੀ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।