ਵਿਹਾਯ ਰਤ੍ਨਸਂਘਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਵਿਭੀषਣਃ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਨੁਜੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਚ੍ਯੁਤਾਮ੍ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਅਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗਿਆ ਤੇ ਬੋਲੇ।
ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਯਾਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨਿਸ੍ਤਰੇਯਂ ਭਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।'
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ ਤਂ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਗृਹਾਣ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਯਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਲੈ, ਵੀਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ?'
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਜਯੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍
'ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।'
ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਸ਼ਤਮ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਚਾਬ੍ਦਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਸਾਲ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਜਰਾਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਰ੍ ਯੁਤਮ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਙ੍ਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਬੁਢੇਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਅਹੋ ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਾਮृਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਭਵਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਅਹੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਉੱਚੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਿਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ—ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਣਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਤਦਾ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਨ੍ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ ਸਮਨੁਜਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕਰੂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਜਹਾਰ ਤਦਙ੍ਗਨਾਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੁਨਃ ਸੀਤਾਰ੍ਥਮੋਹਿਤਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਲਈ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਚ ਰਾਵਣਃ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਣੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ
ਰਾਵਣ, ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਂ ਮਨੋਜਵਮ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯੁਵਰਾਜੋ ऽਙ੍ਗਦਸ੍ ਤਥਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ ਨਲਨੀਲਸ਼੍ ਚ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪਨਸਸ੍ ਤਥਾ ਗਵਯਸ਼੍ ਚ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪਾਠੀਨਃ ਪਰਮੌਜਸਃ
ਹਨੁਮਾਨ, ਨਲ, ਨੀਲ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਪਨਸ, ਗਵਯਾ, ਗਵਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਠੀਨ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਸਨ।
ਏਤੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਵਾਨਰੈਃ ਸਮਹਾਬਲੈਃ ਸਮਾਵृਤੋ ਮਹਾਘੋਰੈ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ ਜੀ ਸਾਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਿਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਘਾਤੈਃ ਸੇਤੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹੋਦਧੌ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਯਮਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਕੁਮ੍ਭਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਯਮਹਸਤ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਨਿਕੁੰਭ ਅਤੇ ਕੁੰਭ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੰਗ ਲੜੇ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਯਮਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਮਾਲਾਢ੍ਯਂ ਮਾਲਿਕਾਢ੍ਯਂ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ, ਯਮਾਂਤਕ, ਮਾਲਾਢਿਆ ਅਤੇ ਮਾਲਿਕਾਢਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਰਾਵਣਮ੍ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚਾਗ੍ਨਿਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਭੀषਣੇ
ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਯਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ ਆਰੁਹਤ੍ ਲੀਲਯਾ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪਦ੍ ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਥ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕਨਿष੍ਠਂ ਭਰਤਂ ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ऽਧਿਰਾਜਵਤ੍
ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸਭ ਰਾਜਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤਤੋ ਹਰਿਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸ ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੁਗਤਿਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਰਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇਸ਼ਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਧਨ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਯਿਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤੋਯਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਕਹਿ ਕੇ—'ਧਨਵਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖੇ।'
ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਯੁਗਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਯਦਾ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਧਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਨੁਰੋਧੇਨ ਭਾਵਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਘਟਣ ਕਾਰਨ—
ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਕੁਲੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਂਸਾਦੀਨਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਏ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥ, ਕੰਸ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਤਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਞ੍ਛਾਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।