ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਭੀਮਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਚ ਯੁਗੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਦੂਜੇ ਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਆ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਦਸਗ੍ਰੀਵਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਚਚਾਰ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ ਉਗ੍ਰੈਰ੍ ਅਵਧ੍ਯੋ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਨਾਗਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਗਣਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜੇਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਦੇਵਰਾਜਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤਦਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੇਤਿ ਵੈ
ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ ਤਤ੍ਸੁਤੋ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦਃ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਮਰਾਵਤੀਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦ ਸੀ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ ਤੁ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਾਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਹ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੜੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਾਂ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਿਹਾਯ ਰਤ੍ਨਸਂਘਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਵਿਭੀषਣਃ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਨੁਜੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਚ੍ਯੁਤਾਮ੍ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਅਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗਿਆ ਤੇ ਬੋਲੇ।
ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਯਾਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨਿਸ੍ਤਰੇਯਂ ਭਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।'
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ ਤਂ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਗृਹਾਣ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਯਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਲੈ, ਵੀਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ?'
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਜਯੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍
'ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।'
ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਸ਼ਤਮ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਚਾਬ੍ਦਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਸਾਲ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਜਰਾਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਰ੍ ਯੁਤਮ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਙ੍ਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਬੁਢੇਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਅਹੋ ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਾਮृਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਭਵਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਅਹੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਉੱਚੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਿਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ—ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਣਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਤਦਾ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਨ੍ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ ਸਮਨੁਜਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕਰੂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਜਹਾਰ ਤਦਙ੍ਗਨਾਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੁਨਃ ਸੀਤਾਰ੍ਥਮੋਹਿਤਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਲਈ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਚ ਰਾਵਣਃ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਣੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ
ਰਾਵਣ, ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਂ ਮਨੋਜਵਮ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯੁਵਰਾਜੋ ऽਙ੍ਗਦਸ੍ ਤਥਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ ਨਲਨੀਲਸ਼੍ ਚ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪਨਸਸ੍ ਤਥਾ ਗਵਯਸ਼੍ ਚ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪਾਠੀਨਃ ਪਰਮੌਜਸਃ
ਹਨੁਮਾਨ, ਨਲ, ਨੀਲ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਪਨਸ, ਗਵਯਾ, ਗਵਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਠੀਨ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਸਨ।
ਏਤੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਵਾਨਰੈਃ ਸਮਹਾਬਲੈਃ ਸਮਾਵृਤੋ ਮਹਾਘੋਰੈ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ ਜੀ ਸਾਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਿਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਘਾਤੈਃ ਸੇਤੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹੋਦਧੌ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਯਮਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਕੁਮ੍ਭਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਯਮਹਸਤ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਨਿਕੁੰਭ ਅਤੇ ਕੁੰਭ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੰਗ ਲੜੇ।