ਇਯਂ ਤੁ ਗੌਤਮੀ ਪੁਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਗੌਤਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਗृਹੇ ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਦਿਤਮ੍ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਲਿਕਾਲਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਲਿਜੁਗ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਖ੍ਯੇਯਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਵੈष੍ਣਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਪੁਰਾਣਾ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾਲੂ, ਸ਼ਾਂਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਕਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਕਮ੍ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ ਇਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਨ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਲਿਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨਹਿ ਨਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਭਗਵਤ੍ਕਥਾਮ੍ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਅਨਨ੍ਤਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਵ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਾਰਾਤ੍ ਸਾਰਤਰਂ ਪਰਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਆਦਿਕਲ੍ਪੇ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਆਹੂਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਆਦਿ ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ, ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਵਚਨ ਕਿਹਾ।
ਵਰਿष੍ਠਂ ਦੇਵਸ਼ਿਲ੍ਪੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਗ੍ਰਕਰ੍ਮਿਣਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸ਼ੈਲਮਯੀਂ ਭੁਵਿ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰਿਗਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਓ।
ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵੈ ਮਾਨੁषਾਦਯਃ ਯੇਨ ਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸੁਮਹਦ੍ ਭਯਮ੍
ਜਦ ਭਗਤ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣਗੇ।
ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਂ ਚਿਰਮ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾ ਵਸਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਤੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਮ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੋਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਾਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣੀਮ੍ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸੁਪੀਨਾਂਸਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਅੰਗਦ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਭੁਜਾਂ, ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਗੁਹ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਾਲਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਯਾਸੌ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਖੇਚਰੈਃ ਸਹ ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਜਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਮਤ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ, ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਯਤਵਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਃ ਵृਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ ਨਮੁਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਆਦਿ ਕ੍ਰੂਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਭੀਮਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਚ ਯੁਗੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਦੂਜੇ ਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਆ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਦਸਗ੍ਰੀਵਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਚਚਾਰ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ ਉਗ੍ਰੈਰ੍ ਅਵਧ੍ਯੋ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਨਾਗਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਗਣਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜੇਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਦੇਵਰਾਜਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤਦਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੇਤਿ ਵੈ
ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ ਤਤ੍ਸੁਤੋ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦਃ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਮਰਾਵਤੀਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦ ਸੀ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ ਤੁ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਾਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਹ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੜੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਾਂ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।