ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗੇਹਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਨਰਾਧਮਸ੍ਯ ਨਿਧਾਯ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਦਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਨ ਕਿਂ ਤੇਨ ਫਲਂ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਮ੍
ਘਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਈ ਵਿੱਘਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ?
ਅਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਕੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਅਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਪਦਾਨੁਗਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਾਧਨਂ ਯਚ੍ ਚਰਾਚਰੇ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿਹਾਸੇ ਸਵਿਸ੍ਤਰੇ
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਸਾਧਨ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੇ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਕਲਰਹਸ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਕਾਰਣਂ ਸਮਭਿਧਾਨਮ੍ ਇਦਂ ਸਦੈਵ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚ ਦृष੍ਟਂ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਬਹੁਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਕਾਰਣ — ਇਹ ਸਭ ਇਥੇ ਨਾਮ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪਦਂ ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਪਠੇਤ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਗਙ੍ਗੇਤਿ ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਇਕ ਪੰਕਤੀ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਜਾਂ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲਿਕਲਙ੍ਕਵਿਨਾਸ਼ਨਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਦਂ ਸਕਲਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਜਗਤਿ ਪੂਜ੍ਯਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਫਲਪ੍ਰਦਂ ਗਾਙ੍ਗਮ੍ ਏਤਦ੍ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਗੰਗਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਦਾਗ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧੁ ਗੌਤਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਯ ਏਨਾਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਗੌਤਮ! ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਦੰਡਕਾਰਣ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ?
ਗਙ੍ਗਾ ਗਙ੍ਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਿਂਹਗੇ ਗੁਰੌ
ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਤੇ ਅੱਧ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਤੇ ਗੁਰੂ (ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ) ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
षष੍ਟਿਰ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਵਗਾਹਨਮ੍ ਸਕृਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀਸ੍ਨਾਨਂ ਸਿਂਹਯੁਕ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਜਦ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਹੋਵੇ—
ਇਯਂ ਤੁ ਗੌਤਮੀ ਪੁਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਗੌਤਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਗृਹੇ ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਦਿਤਮ੍ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਲਿਕਾਲਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਲਿਜੁਗ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਖ੍ਯੇਯਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਵੈष੍ਣਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਪੁਰਾਣਾ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾਲੂ, ਸ਼ਾਂਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਕਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਕਮ੍ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ ਇਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਨ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਲਿਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨਹਿ ਨਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਭਗਵਤ੍ਕਥਾਮ੍ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਅਨਨ੍ਤਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਵ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਾਰਾਤ੍ ਸਾਰਤਰਂ ਪਰਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਆਦਿਕਲ੍ਪੇ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਆਹੂਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਆਦਿ ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ, ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਵਚਨ ਕਿਹਾ।
ਵਰਿष੍ਠਂ ਦੇਵਸ਼ਿਲ੍ਪੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਗ੍ਰਕਰ੍ਮਿਣਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸ਼ੈਲਮਯੀਂ ਭੁਵਿ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰਿਗਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਓ।
ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵੈ ਮਾਨੁषਾਦਯਃ ਯੇਨ ਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸੁਮਹਦ੍ ਭਯਮ੍
ਜਦ ਭਗਤ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣਗੇ।
ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਂ ਚਿਰਮ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾ ਵਸਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਤੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਮ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੋਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਾਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣੀਮ੍ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸੁਪੀਨਾਂਸਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਅੰਗਦ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਭੁਜਾਂ, ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਗੁਹ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਾਲਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਯਾਸੌ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਖੇਚਰੈਃ ਸਹ ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਜਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਮਤ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ, ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਯਤਵਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਃ ਵृਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ ਨਮੁਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਆਦਿ ਕ੍ਰੂਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।