ਨ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਯਾਚੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ਼ਿਵੋ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵਂ ਤਥਾ
ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨੀਤਵਦ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਾਯ ਪੁਨਰ੍ ਯਾਚਿਤਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਤ੍ਸੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਜਗਾਦੇਦਂ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਵਿਨਮ੍ਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜਬੂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਾਗਰਗਾ ਦੇਵੀ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਿਰੇਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰਹੇ।
ਫਲੇਪ੍ਸੂਨਾਂ ਫਲਂ ਦਾਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਫਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਹੋਰ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਂਨਿਧਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਏਵ ਸ਼ੁਭਦਂ ਵਿਦੁਃ ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਜਟਾਮੁਕੁਟਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਵ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਓ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਗੌਤਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਹਰ੍षਾਚ੍ ਛਿਵੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ।
ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਯੋ ਵਾ ਭਵਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਅਥੋ ਦਾਨਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਾਪਿ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰੀ—
ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਵਾਪਿ ਗੌਤਮ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ ਸਰਤ੍ਨਾ ਸੌषਧੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਣਵਾ ਧਰ੍ਮਭੂषਿਤਾ
ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ—
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਤਿ ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਗੌਤਮੀਸ੍ਮृਤੇਃ ਏਵਂਵਿਧਾ ਇਲਾ ਵਿਪ੍ਰ ਗੋਦਾਨਾਦ੍ ਯਾਭਿਧੀਯਤੇ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਲਾਂ, ਇਹ ਗੋਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇ ਕਾਲੇ ਮਤ੍ਸਾਂਨਿਧ੍ਯੇ ਯਤਵ੍ਰਤਃ ਭੂਭृਤੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਕृਤਾ ਸੁਧੀਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ, ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।
ਗਾਃ ਸੁਨ੍ਦਰਾਃ ਸਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਛੜਿਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਥੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਏਤਿ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਨਾ ਨਰਃ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਨ੍ਦ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰੀ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਮਾਤਰ੍ ਵਦਤੋ ਗੌਤਮਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਚ੍ ਛਂਭੁਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਨਿਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮੈਂ, ਮਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੰਭੂ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਤਮ੍ ਅਮ੍ਬ ਕਰੁਣੋਦਧਿਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਮਾਤਰ੍ ਏਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਨੁषਾ ਵਿਘ੍ਨਪਾਸ਼ਕੈਃ
ਮਾਂ, ਕੌਣ ਉਸ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਮਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਿੱਘਨਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਰਕੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਿਬਦ੍ਧਾ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗੋਦਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਨ ਨਮਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਂ ਨ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ।
ਤਥਾ ਮਾਤਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸਂਤੋषਹੇਤਵੇ ਸਂਨਿਰੋਦ੍ਧੁਮ੍ ਅਥੋ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ੍ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੇ
ਮਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਰੋਕਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਔਖਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ੋ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਕਿਂਚਨ ਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਆਚਰਤੇ ਯਸ੍ ਤੁ ਤਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਵਿੱਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋ ਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਗੌਤਮੀਂ ਯਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵੇਲ੍ ਲੋਕੇ ਨ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਪਰ ਵਿੱਘਨਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗੇਹਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਨਰਾਧਮਸ੍ਯ ਨਿਧਾਯ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਦਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਨ ਕਿਂ ਤੇਨ ਫਲਂ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਮ੍
ਘਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਈ ਵਿੱਘਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ?
ਅਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਕੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਅਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਪਦਾਨੁਗਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਾਧਨਂ ਯਚ੍ ਚਰਾਚਰੇ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿਹਾਸੇ ਸਵਿਸ੍ਤਰੇ
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਸਾਧਨ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੇ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਕਲਰਹਸ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਕਾਰਣਂ ਸਮਭਿਧਾਨਮ੍ ਇਦਂ ਸਦੈਵ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚ ਦृष੍ਟਂ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਬਹੁਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਕਾਰਣ — ਇਹ ਸਭ ਇਥੇ ਨਾਮ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪਦਂ ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਪਠੇਤ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਗਙ੍ਗੇਤਿ ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਇਕ ਪੰਕਤੀ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਜਾਂ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲਿਕਲਙ੍ਕਵਿਨਾਸ਼ਨਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਦਂ ਸਕਲਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਜਗਤਿ ਪੂਜ੍ਯਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਫਲਪ੍ਰਦਂ ਗਾਙ੍ਗਮ੍ ਏਤਦ੍ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਗੰਗਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਦਾਗ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧੁ ਗੌਤਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਯ ਏਨਾਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਗੌਤਮ! ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਦੰਡਕਾਰਣ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ?
ਗਙ੍ਗਾ ਗਙ੍ਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਿਂਹਗੇ ਗੁਰੌ
ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਤੇ ਅੱਧ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਤੇ ਗੁਰੂ (ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ) ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
षष੍ਟਿਰ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਵਗਾਹਨਮ੍ ਸਕृਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀਸ੍ਨਾਨਂ ਸਿਂਹਯੁਕ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਜਦ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਹੋਵੇ—