ਉਮਾ ਲੋਕਤ੍ਰਯੇਸ਼ਾਨਾ ਮਾਤਾ ਚ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਉਮਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ ਮਾਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਮਾਤਸ੍ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਹਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਮਾ ਸੁਤਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾਵਤਾਰ੍ਯਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਈਸ਼ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ
ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਉ; ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।'
ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੁਤ ਸ਼ਿਵੋ ਯਤ੍ਰ ਸੁਰਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਦੇ ਵੇਦ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਵਰ੍ਤਯੇਸ਼ਾਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜੋ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੇ ਦੇਵੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਪੂਰੀ ਨਿਭਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ।
ਮਾਤੁਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵੋ ਦੇਵੋ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍ ਅਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵੇ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ; ਉਹਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ ਅਥਾਨ੍ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਗਙ੍ਗਾਵਤਾਰਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗੌਤਮੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੈ: ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆ ਸੀ।
ऋषਿਣਾ ਲੋਕਪੂਜ੍ਯੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਹਿਤਕਾਰਿਣਾ ਸਾਮੋਪਾਯੇਨ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਜ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਨਰਮ ਢੰਗ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਆਰਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤਪੋਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ ਭਵਮ੍ ਤੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਂਕਰੇਣੇਦਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਗੌਤਮਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭਵ ਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਾਨ੍ ਵਰਯ ਪੁਣ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਤਾ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਆਪਣੀ ਮਨ ਪਸੰਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਵਰਾਂ ਚੁਣ ਲੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਸੌ ਗੌਤਮੋ ਮਯਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਿ ਇਦਮ੍ ਏਵ ਤਦੋਵਾਚ ਸਜਟਾਂ ਦੇਹਿ ਸ਼ਂਕਰ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮੇ ਯਾਚਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਵਰੇਣ ਮੇ
ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਕ੍ਤਂ ਨ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਾਚਸ੍ਵ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਔਖਾ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਗੌਤਮੋ ऽਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ ਤਂ ਭਵਮ੍ ਆਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜਬੂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਭਵ ਨੂੰ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਮਯਾ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृਪਯਾ ਤਵ ਸ਼ਂਕਰ
'ਇਹੀ ਸਭ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ: ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣਾ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਤੇ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਣਃ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
'ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਣ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ?'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਗੌਤਮੇਨ ਭਵੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਚਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਗੌਤਮ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਭਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਨ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਯਾਚੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ਼ਿਵੋ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵਂ ਤਥਾ
ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨੀਤਵਦ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਾਯ ਪੁਨਰ੍ ਯਾਚਿਤਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਤ੍ਸੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਜਗਾਦੇਦਂ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਵਿਨਮ੍ਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜਬੂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਾਗਰਗਾ ਦੇਵੀ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਿਰੇਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰਹੇ।
ਫਲੇਪ੍ਸੂਨਾਂ ਫਲਂ ਦਾਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਫਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਹੋਰ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਂਨਿਧਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਏਵ ਸ਼ੁਭਦਂ ਵਿਦੁਃ ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਜਟਾਮੁਕੁਟਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਵ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਓ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਗੌਤਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਹਰ੍षਾਚ੍ ਛਿਵੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ।
ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਯੋ ਵਾ ਭਵਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਅਥੋ ਦਾਨਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਾਪਿ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰੀ—
ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਵਾਪਿ ਗੌਤਮ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ ਸਰਤ੍ਨਾ ਸੌषਧੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਣਵਾ ਧਰ੍ਮਭੂषਿਤਾ
ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ—
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਤਿ ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਗੌਤਮੀਸ੍ਮृਤੇਃ ਏਵਂਵਿਧਾ ਇਲਾ ਵਿਪ੍ਰ ਗੋਦਾਨਾਦ੍ ਯਾਭਿਧੀਯਤੇ
ਗੌਤਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਲਾਂ, ਇਹ ਗੋਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।