ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਤਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਪੋ ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਂ ਜਪਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਤਪ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਮ
ਕਰ੍ਮਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਰੂਪੇਣ ਫਲਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਵਤਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਾਵਾਨੁਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਮ ਵੈ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਲ ਦੇਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੋ ਰਾਜਸਸ੍ ਤਥਾ ਤਾਮਸਸ੍ ਤੁ ਤਥਾ ਜ੍ਞੇਯਃ ਫਲਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਣੋ: ਸਾਤਵਿਕ, ਰਾਜਸਿਕ ਤੇ ਤਾਮਸਿਕ। ਫਲ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਨਾਨੁਗੁਣਂ ਚੇਤਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਨੁਸਾਰੇਣ ਭਾਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕਰਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਾਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਫਲਦਾਤਾਪਿ ਤਦ੍ਵਿਧਮ੍ ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਫਲਿਨਾਂ ਫਲੇ ਯਦਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਫਿਰ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕਰ੍ਮਕਾਰੋ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਤਦ੍ ਏਵ ਚੋਪਦਾਨਾਦਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਗੁਣਭੇਦਤਃ
ਉਥੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ, ਸਮੱਗਰੀ ਆਦਿ ਕਾਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਤਵ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰਭਤੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭਾਵੈਃ ਫਲਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮ ਚੈਵ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਇਰਾਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਕਰਮ ਹੀ ਹੈ।
ਭਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਬਨ੍ਧਕਾਰਣਮ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਾਨੁਗੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਸ੍ਯੈਵੇਹ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਕਰਮ ਇਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਥਾਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਕਰੋਤਿ ਸਮਤਾਨੁਗਮ੍ ਏਕ ਏਵ ਪਦਾਰ੍ਥੋ ऽਸੌ ਭਾਵੈਰ੍ ਭੇਦਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮੂਲ ਤੱਤ ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਾਵੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਯਥਾਭਾਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਫਲ ਭੋਗੇ, ਭਾਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਉਹ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ऋषੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਕਾਲਂ ਤਾਮਸਂ ਭਾਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਭਾਵ ਅਪਣਾਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ ਕਰ੍ਮ ਭੀਮਂ ਚਕਾਰ ਸੁਰਭੀषਣਮ੍ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਕੋਪਾਨੁਸਾਰੇਣ ਭੀਮਂ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ ਭੀषਣੇ ਕੁਣ੍ਡਖਾਤੇ ਤੁ ਭੀषਣੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ
ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਡਰਾਉਣੀ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਭੀषਣਂ ਰੌਦ੍ਰਪੁਰੁषਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍ ਏਵਂ ਤਪਨ੍ਤਮ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੁੱਦਰ ਪੁਰਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਸਰੀਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਜਟਾਜੂਟਂ ਵਿਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਚ ਵृਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਜੀਯਤ ਵृਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਜੁਹੁਯਾਜ੍ ਜਾਤਵੇਦਸਿ
ਜਟਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਵਿਅਰਥ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਸ ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਵਰੁਣਃ ਸ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਟਾਮਾਤ੍ਰਂ ਹੁਤਵਾਨ੍ ਵृਜਿਨੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣਿਆ, ਉਹੀ ਵਰੁਣ ਬਣਿਆ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਜਟਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਵृਤ੍ਰ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵੇਦੇ ਸ ਚਾਪਿ ਵृਜਿਨੋ ऽਭਵਤ੍ ਭੀਮਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਂ ਕੋ ਜਾਨਾਤਿ ਜਗਦੀਸ਼ਿਤੁਃ
ਉਹ ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਭਿਆਨਕ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸृਜਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਮ੍ ਅਪਿ ਯੋ ਨ ਚ ਸਙ੍ਗੇਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਵਿਰਰਾਮੇਤਿ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਵਾਣ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਦ ਇਹ ਗੁਣ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਵਿਰਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਭੀਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਥਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਭੀਮੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਤਥਾਕृਤਿਃ
ਭੀਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ, ਜੋ deed ਤੇ ਰੂਪ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭੀਮਭਾਵੋ ਭੀਮਤਨੁਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜੁਹਾਵ ਹ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭੀਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪੁਰਾਣੇ ਪਰਿਪਠ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਿਆਨਕ ਭਾਵ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੀਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਸ਼੍ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਬੁਧਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਭੀਮਰੂਪਮ੍ ਜਗਤਿ ਵਿਦਿਤਮ੍ ਅਸ਼ੇषਪਾਪਹਾਰਿ ਸ੍ਮृਤਿਪਦਸ਼ਰਣੇਨ ਮੁਕ੍ਤਿਦਸ਼੍ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਭੀਮੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਭੁਧਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਦਾਵਰੀ ਤਾਵਦ੍ ਅਸ਼ੇषਪਾਪ ਸਮੂਹਹਨ੍ਤ੍ਰੀ ਪਰਮਾਰ੍ਥਦਾਤ੍ਰੀ ਸਦੈਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ ਤੁ ਯਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਰਾਸ਼ਿਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ
ਗੋਦਾਵਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਕृਤੀ ਸ਼ਰੀਰੀ ਗੋਦਾਵਰੀਵਾਰਿਧਿਸਂਗਮੇ ਯਃ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਰਯਾਦ੍ ਅਸ਼ੇषਾਤ੍ ਸ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਯਾਤਿ ਪੁਰਂ ਪੁਰਾਰੇਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੀਬਰ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁਰਾਰੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਉਪਾਸਿਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਖਲੁ ਭੀਮਨਾਥਃ ਦृष੍ਟੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਸਂਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਉਗ੍ਰਦੁਃਖਾਮ੍
ਜੋ ਵੈਦਾਂਤ ਨਾਲ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭੀਮਨਾਥ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੁਖ ਭਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸਾ ਸਂਗਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਂ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਵਨ੍ਦਨੀਯਾ ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨਾ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਸਿष੍ਠਜਾਬਾਲਿਸਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਙ੍ਗਿਰੋਦਕ੍ਸ਼ਮਰੀਚਿਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸ਼ਾਤਾਤਪਃ ਸ਼ੌਨਕਦੇਵਰਾਤ ਭृਗ੍ਵਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਤ੍ਰਿਮਰੀਚਿਮੁਖ੍ਯਾਃ
ਵਸਿਸ਼ਠ, ਜਾਬਾਲੀ, ਯਜਨਵਲਕਯ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਦਕਸ਼, ਮਰੀਚੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਾਤਾਤਪ, ਸ਼ੌਨਕ, ਦੇਵਰਾਤ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅਗਨੀਵੇਸ਼, ਅਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਮੁਖ ਰਿਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ,
ਸੁਧੂਤਪਾਪਾ ਮਨੁਗੌਤਮਾਦਯਃ ਸਕੌਸ਼ਿਕਾਸ੍ ਤੁਮ੍ਬਰੁਪਰ੍ਵਤਾਦ੍ਯਾਃ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡਸਪਿਪ੍ਪਲਾਦ੍ਯਾਃ ਸਗਾਲਵਾ ਯੋਗਪਰਾਯਣਾਸ਼੍ ਚ
ਸੁਧੂਤ, ਪਾਪਾ, ਮਨੁ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਕਉਸ਼ਿਕ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਪਰਵਤ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅਗਸਤ, ਮਾਰਕੰਡੇ, ਪਿਪਪਲਾਦ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਗਾਲਵ ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ,
ਸਵਾਮਦੇਵਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ऽਥ ਭਾਰ੍ਗਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਿਪ੍ਰਵੀਣਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਰ੍ ਮਨੋਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥਵਿਦੋ ਬਹੁਜ੍ਞਾਸ੍ ਤੇ ਗੌਤਮੀਂ ਦੇਵਨਦੀਂ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ
ਸਵਾਮਦੇਵ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਮਨਮੋਹਣ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇਵ-ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਸ੍ਤੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਭੂਤੈਰ੍ ਹृਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ ਮਨੋਭਿਃ ਤਾਂ ਸਂਗਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵੋ ਹਰਿਸ਼੍ ਚ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਪਾਠਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤੋ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।