ਤਪਸ਼੍ ਚਰਤ੍ਸੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਚੇਤਃਸੁ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਅਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਮ੍ ਆਵਵ੍ਰੁਰ੍ ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਕਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਵਾਤੁਂ ਵृਤਂ ਖਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੀਵ ਚਲ-ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਸਸृਜੁਰ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ।
ਉਨ੍ਮੂਲਾਨ੍ ਅਥ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਸ਼ੋषਯਤ੍ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਦਹਦ੍ ਘੋਰ ਏਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਥੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਛਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਾਖਿषੁ ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਤਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍
ਜਦੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਸੋਮ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤੌ
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੀਨਬਰਹਿ ਰਾਜਿਆਂ। ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਾ ਚ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਭਵਿष੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਤਾਤ ਧृਤਾ ਗਰ੍ਭੇਣ ਵੈ ਮਯਾ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਮਾਰਿषਾ ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨੈषਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਿਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੇਜਸੋ ऽਰ੍ਧੇਨ ਮਮ ਚਾਰ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਃ ਅਸ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਧ-ਅੱਧ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਡਕਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਇਮਾਂ ਦਗ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਾਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੇਜੋਮਯੇਨ ਵੈ ਅਗ੍ਨਿਨਾਗ੍ਨਿਸਮੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਜਲ ਚੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਧਾਏਗਾ।
ਤਤਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਜ੍ ਜਗृਹੁਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਕੋਪਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਰਿषਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਹਟਾ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰਿਸਾ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤੋਭ੍ਯੋ ਮਾਰਿषਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੋਮਸ੍ਯਾਂਸ਼ੇਨ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮਾਰਿਸਾ ਤੇ ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਡਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸੋਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਚਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਚਰਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਪਦੋ ऽਥ ਚਤੁष੍ਪਦਃ ਸ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਅਸृਜਤ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਡਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਚਲ ਤੇ ਚਲ ਜੀਵ, ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਬਣਾਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦਦੌ ਦਸ਼ ਸ ਧਰ੍ਮਾਯ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸੋਮਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਬਾਕੀ ਸੋਮ ਨੂੰ ਧੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜੋ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸੁ ਦੇਵਾਃ ਖਗਾ ਗਾਵੋ ਨਾਗਾ ਦਿਤਿਜਦਾਨਵਾਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਪੰਛੀ, ਗਾਂ, ਸੱਪ, ਦਿਤੀ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮੈਥੁਨਸਂਭਵਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਾਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੀਵ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵ ਇੱਛਾ, ਵੇਖਣ ਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਸਂਭਵਸ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਡਕਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਲ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਃ ਵਾਮਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਤ੍ ਤਥਾ ਚੈਵਂ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਡਕਸ਼, ਜੋ ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਈ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਤ੍ਵਂ ਸ ਪੁਨਰ੍ ਲੇਭੇ ਮਹਾਤਪਾਃ ਏਤਂ ਨਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਸੂਤ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਹਾਰ੍ਹਸਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਸੋਮਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ? ਸੂਤ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਪੋਤੇ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ?
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਨਿਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਤੇषੁ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ऋषਯੋ ऽਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਪੁਨਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਿਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਕ੍ਸ਼ ਵਰਗੇ ਰਾਜੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਦੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਕਾਨਿष੍ਠਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਸੀਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਪ ਏਵ ਗਰੀਯੋ ऽਭੂਤ੍ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨਾ ਛੋਟਾ। ਤਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਇਮਾਂ ਵਿਸृष੍ਟਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਚਰਾਚਰਾਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ ਆਯੁਰ੍ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਸਿਰਜਣਾ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੰਸ਼ਵਾਧੀ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੈਵ ਲੋਮਹਰ੍षਣ ਕੀਰ੍ਤਯ
ਹੇ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृਜੇਤਿ ਵ੍ਯਾਦਿष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਯਥਾ ਸਸਰ੍ਜ ਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਸ਼ृਣੁਤ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਹ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਨਸਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਭੂਤਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸृਜਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ऋषੀਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ: ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ।
ਯਦਾਸ੍ਯ ਮਾਨਸੀ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾ ਤਦਾ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨ-ਜਨਮ ਜੀਵ ਵਧੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸ ਮੈਥੁਨੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਅਸਿਕ੍ਨੀਮ੍ ਆਵਹਤ੍ ਪਤ੍ਨੀਂ ਵੀਰਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਣ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਸਿਕਨੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਸੁਤਾਂ ਸੁਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਲੋਕਧਾਰਿਣੀਮ੍ ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੈਰਣ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ, ਵੱਡੀ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੈਰਣੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਅਸਿਕ੍ਨ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਦਕ੍ਸ਼ ਏਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਸਂਵਿਵਰ੍ਧਯਿषੂਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਅਸਿਕਨੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,