ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕੇ ਵਿषਯਜਂ ਸੁਖਮ੍ ਲੋਕਦ੍ਵਯੇ ऽਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਕਿਤਵਃ ਕੋਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
'ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ—ਇਸੇ ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।'
ਵਿਭਾਤਿ ਚ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਲਜ੍ਜਯਾ ਦਗ੍ਧਮਾਨਸਃ ਗਤਧਰ੍ਮੋ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਗਰ੍ਵਸ੍ ਤਥਾਟਤਿ
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮਨ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਕੈਤਵੀ ਚ ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਵਾਣਿਜ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਕੈਤਵਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਾਨੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਕੈਤਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿ ਧਨਮ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਭਿਜਨੈਃ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪੌਰੁषਾਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੇ ऽਪਿ ਦੂषਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਦਾਦृਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਵਤ੍ਸ ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤੇ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਮੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਵਿਧਾਤृਵਿਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕੋ ਨੁ ਵਾਤ੍ਯੇਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤਤ੍ ਪੁਰੋਧਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ ਤਾਤਃ ਪੁਨਾ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਕੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾ ਸਕੇ?
ਪੁਨਰ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾਃ ਸੁਮਤਿਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਧੁਛੰਦ ਨੇ ਫੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਗੌਤਮੀਂ ਯਾਹਿ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਵਰੁਣਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਅਦਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਭੁਂ ਚ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਬਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਮੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੁਨਾ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ ਸਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਪਾਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਤਾਤ੍ ਸ੍ਵਕਾਤ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚਾਸੀਚ੍ ਛਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚੈਵ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੈਤਵਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੀਰਥ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 'ਕੈਤਵ ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਸਰਿਨ੍ਮਾਤੁਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਆਪ੍ਯਤੇ ਨ ਕਿਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਪਾਪਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਵਿਸृष੍ਟਾ ਗੌਤਮੇਨਾਸੌ ਗਙ੍ਗਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੀ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦੇਵਨਦੀ ਕਮਣ੍ਡਲੁਧृਤਾ ਮਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਧृਤਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੇਵੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੀ ਚੁੱਕੀ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਆਨੀਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਭਵਨਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਘਨਾਸ਼ਨੀਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੋਰ੍ ਗੁਰੁਤਮਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤਾ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਈਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛੇਯਂ ਨੋ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਦੂषਣਮ੍ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋ ਮੋਹਾਨ੍ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕੋਪਿ ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਲੋਕਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਰਤ੍ਨੇਸ਼ੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਹੇਦਂ ਸਰਿਤਾਂਪਤਿਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਸਾਤਲਗਤਂ ਵਾਰਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਨ੍ ਨਭਸ੍ਤਲੇ ਤਨ੍ ਮਾਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਤੁ ਨਾਹਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਚਾਹੇ ਪਾਣੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪੀਯੂषਂ ਪਰ੍ਵਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸੁਰਾਃ ਏਤਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਭੀਮਾਨ੍ ਸਂਧਾਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਤਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਪਹਾੜ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਝੱਲ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮਾਨ੍ਤਃ ਕਮਲਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ ਮਮਾਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨ ਕਿਮਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਨ ਯੋ ਮਦਾਤ੍ ਸ ਧਰ੍ਮਾਦਿਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਨਿਰਯਂ ਤੁ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵੱਡੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਨ੍ ਮੇ ਬਿਭ੍ਰਤਃ ਖੇਦੋ ਵਿਨਾਗਸ੍ਤ੍ਯਪਰਾਭਵਾਤ੍ ਕਿਂ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਗੌਰਵੇਣੈषਾਮ੍ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਹਾਰ ਦੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਡਿਆਪਣ ਵਿਚ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ।
ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਦੇਵਿ ਗਙ੍ਗੇ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਾਮ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਗਤਾ ਭਵ ਨੈਕਰੂਪਾਮ੍ ਅਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਂਗਨ੍ਤੁਂ ਬਹੁਧਾ ਯਦਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਙ੍ਗਮ੍ ਏष੍ਯਸਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਸਂਗਚ੍ਛੇ ऽਹਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਗਙ੍ਗੇ ਸਮੇष੍ਯਸਿ ਯਦਿ ਬਹੁਧਾ ਤਦ੍ ਵਿਚਾਰਯੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੰਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਲੈ।
ਤਮ੍ ਏਵਂਵਾਦਿਨਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਸਾ ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਕੁਰੁ ਚੈਤਦ੍ ਵਚੋ ਮਮ
ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'