ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਤਜ੍ ਜਾਤਂ ਯਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਧਨਮ੍
ਰਾਜ, ਖਜਾਨਾ, ਫੌਜ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਸੀ—ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਾਲ ਏਵ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਸਮ੍ ਓਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁਛੰਦਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਥਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਪਾਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟੇਗਾ?'
ਸੁਮਤੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਜਗਾਦੇਦਂ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਵਰ੍ਤਨਂ ਤਦਾ
ਸੁਮਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਮਧੁਛੰਦਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਵ ਪਿਤਾ ਬਦ੍ਧ ਆਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ਕੈਤਵੈਰ੍ ਬਹੁਦੋषੈਸ਼੍ ਚ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
'ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਕਈ ਠੱਗੀਆਂ ਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯੋ ਯਾਤਿ ਕੈਤਵਸਭਾਂ ਸ ਚਾਪਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗ੍ ਭਵੇਤ੍ ਦ੍ਯੂਤਮਦ੍ਯਾਮਿषਾਦੀਨਿ ਵ੍ਯਸਨਾਨਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
'ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।'
ਪਾਪਿਨਾਮ੍ ਏਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸਦਾ ਪਾਪਾਤ੍ਮਕਾਨਿ ਹਿ ਏਕੈਕਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਪਾਪਾਯ ਨਰਕਾਯ ਚ
'ਸਿਰਫ਼ ਪਾਪੀ ਹੀ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਬੇਕਾਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਯਾਨਾਸਨਾਭਿਲਾਪਾਦ੍ਯੈਃ ਕृਤੈਃ ਕੈਤਵਵਰ੍ਤਿਭਿਃ ਕੁਲੀਨਾਃ ਕਲੁषੀਭੂਤਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕਿਤਵੋ ਜਨਃ
'ਰਥ, ਆਸਣ, ਗੱਲਬਾਤ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਠੱਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੰਦੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜੂਆਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।'
ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਜਾਯਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਸਾ ਸ ਚਾਪਿ ਕਿਤਵਃ ਪਾਪੋ ਯੋषਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਪ੍ਯਤੇ
'ਜੂਆਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੂਆਰੀ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਗਤਾਨਨ੍ਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍ ਅਹੋ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਪਾਤਕੀ
'ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਖ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹਾਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ।'
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕੇ ਵਿषਯਜਂ ਸੁਖਮ੍ ਲੋਕਦ੍ਵਯੇ ऽਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਕਿਤਵਃ ਕੋਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
'ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ—ਇਸੇ ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।'
ਵਿਭਾਤਿ ਚ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਲਜ੍ਜਯਾ ਦਗ੍ਧਮਾਨਸਃ ਗਤਧਰ੍ਮੋ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਗਰ੍ਵਸ੍ ਤਥਾਟਤਿ
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮਨ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਕੈਤਵੀ ਚ ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਵਾਣਿਜ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਕੈਤਵਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਾਨੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਕੈਤਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿ ਧਨਮ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਭਿਜਨੈਃ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪੌਰੁषਾਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੇ ऽਪਿ ਦੂषਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਦਾਦृਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਵਤ੍ਸ ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤੇ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਮੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਵਿਧਾਤृਵਿਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕੋ ਨੁ ਵਾਤ੍ਯੇਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤਤ੍ ਪੁਰੋਧਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ ਤਾਤਃ ਪੁਨਾ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਕੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾ ਸਕੇ?
ਪੁਨਰ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾਃ ਸੁਮਤਿਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਧੁਛੰਦ ਨੇ ਫੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਗੌਤਮੀਂ ਯਾਹਿ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਵਰੁਣਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਅਦਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਭੁਂ ਚ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਬਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਮੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੁਨਾ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ ਸਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਪਾਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਤਾਤ੍ ਸ੍ਵਕਾਤ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚਾਸੀਚ੍ ਛਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚੈਵ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੈਤਵਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੀਰਥ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 'ਕੈਤਵ ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਸਰਿਨ੍ਮਾਤੁਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਆਪ੍ਯਤੇ ਨ ਕਿਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਪਾਪਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਵਿਸृष੍ਟਾ ਗੌਤਮੇਨਾਸੌ ਗਙ੍ਗਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੀ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦੇਵਨਦੀ ਕਮਣ੍ਡਲੁਧृਤਾ ਮਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਧृਤਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੇਵੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੀ ਚੁੱਕੀ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਆਨੀਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਭਵਨਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਘਨਾਸ਼ਨੀਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੋਰ੍ ਗੁਰੁਤਮਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤਾ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਈਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।