ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਵੀ ਆਇਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਯਾ ਦੀਵ੍ਯਾਮਹੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ ਜਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੀਏ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਰ੍ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ਼੍ਮਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੰਦ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਰਣੇ ਵਾ ਦੇਵਨੇ ਵਾਪਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਜੇਤਾ ਕਥਂਚਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਦਾਰਾਧਕੋ ਭਵ ਵਦ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਜਾਤਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਤਾ ਤਵ
'ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਿੰਦਰ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉਪਾਸਕ ਬਣ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ?'
ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਗਰ੍ਵਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਭਵ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇषੁ ਯਥਾ ਵਰ੍ਤੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨ ਮਾਂ ਧਿਕ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾ।' ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਤਤਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਚਾਰਿਕਾਃ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਿਲਜ੍ਜਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਭਵ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਰਮਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ? ਜਾ, ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾ।'
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪੇਣੋਕ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਧਿਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੋਰ੍ ਬਲੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਦੀਵ੍ਯੇ ऽਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵੇਣਾਨੇਨ ਭੂਪਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਮਦੀਯੇਨ ਤਵਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਉਭੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਨृਪੋਤ੍ਤਮੌ ਦੀਵ੍ਯੇਤਾਮ੍ ਅਭਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ऽਜਯਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤੇ ਦੋਵੇਂ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ; ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ੍ ਤਂ ਮਹਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਬਬਨ੍ਧ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ऽਜਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਮੁਖ੍ਯਤਃ ਪਣੈਃ
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਦਾਅ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਤਜ੍ ਜਾਤਂ ਯਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਧਨਮ੍
ਰਾਜ, ਖਜਾਨਾ, ਫੌਜ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਸੀ—ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਾਲ ਏਵ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਸਮ੍ ਓਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁਛੰਦਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਥਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਪਾਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟੇਗਾ?'
ਸੁਮਤੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਜਗਾਦੇਦਂ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਵਰ੍ਤਨਂ ਤਦਾ
ਸੁਮਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਮਧੁਛੰਦਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਵ ਪਿਤਾ ਬਦ੍ਧ ਆਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ਕੈਤਵੈਰ੍ ਬਹੁਦੋषੈਸ਼੍ ਚ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
'ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਕਈ ਠੱਗੀਆਂ ਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯੋ ਯਾਤਿ ਕੈਤਵਸਭਾਂ ਸ ਚਾਪਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗ੍ ਭਵੇਤ੍ ਦ੍ਯੂਤਮਦ੍ਯਾਮਿषਾਦੀਨਿ ਵ੍ਯਸਨਾਨਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
'ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।'
ਪਾਪਿਨਾਮ੍ ਏਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸਦਾ ਪਾਪਾਤ੍ਮਕਾਨਿ ਹਿ ਏਕੈਕਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਪਾਪਾਯ ਨਰਕਾਯ ਚ
'ਸਿਰਫ਼ ਪਾਪੀ ਹੀ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਬੇਕਾਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਯਾਨਾਸਨਾਭਿਲਾਪਾਦ੍ਯੈਃ ਕृਤੈਃ ਕੈਤਵਵਰ੍ਤਿਭਿਃ ਕੁਲੀਨਾਃ ਕਲੁषੀਭੂਤਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕਿਤਵੋ ਜਨਃ
'ਰਥ, ਆਸਣ, ਗੱਲਬਾਤ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਠੱਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੰਦੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜੂਆਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।'
ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਜਾਯਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਸਾ ਸ ਚਾਪਿ ਕਿਤਵਃ ਪਾਪੋ ਯੋषਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਪ੍ਯਤੇ
'ਜੂਆਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੂਆਰੀ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਗਤਾਨਨ੍ਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍ ਅਹੋ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਪਾਤਕੀ
'ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਖ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹਾਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ।'
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕੇ ਵਿषਯਜਂ ਸੁਖਮ੍ ਲੋਕਦ੍ਵਯੇ ऽਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਕਿਤਵਃ ਕੋਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
'ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ—ਇਸੇ ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।'
ਵਿਭਾਤਿ ਚ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਲਜ੍ਜਯਾ ਦਗ੍ਧਮਾਨਸਃ ਗਤਧਰ੍ਮੋ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਗਰ੍ਵਸ੍ ਤਥਾਟਤਿ
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮਨ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਕੈਤਵੀ ਚ ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਵਾਣਿਜ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਕੈਤਵਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਾਨੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਕੈਤਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿ ਧਨਮ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਭਿਜਨੈਃ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪੌਰੁषਾਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੇ ऽਪਿ ਦੂषਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਦਾਦृਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਵਤ੍ਸ ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤੇ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਮੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਵਿਧਾਤृਵਿਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕੋ ਨੁ ਵਾਤ੍ਯੇਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤਤ੍ ਪੁਰੋਧਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ ਤਾਤਃ ਪੁਨਾ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਕੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾ ਸਕੇ?
ਪੁਨਰ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾਃ ਸੁਮਤਿਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਧੁਛੰਦ ਨੇ ਫੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਗੌਤਮੀਂ ਯਾਹਿ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਵਰੁਣਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਅਦਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।