ਜਹਾਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ ਤਂ ਹਸਨ੍ਤਮ੍ ਅਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਮਤਿਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ, ਪਾਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੱਸਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਲਯੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤੈਰ੍ ਅਲਮ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰੁ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣੀ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਸਕषਾਯਂ ਹਰਿਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਨृਪਃ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਕਾਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰਰਾਣ੍ ਨृਪਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।' ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ?' ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਏਵ ਪਣੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਯਾ ਨਿਖਿਲੈਰ੍ ਮਖੈਃ
ਸਾਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਰ੍ਵਿਤਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੁਰਮਾਨਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ?'
ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਤਨ੍ ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਪ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ ਤਦ੍ਵਨ੍ ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍ ਸਵਰ੍ਮ ਸਸ਼ਰਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਦੀਵ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
'ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ।' ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੁਰਮਾਨੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹਥ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਦੇ। ਆਉ, ਖੇਡ ਦਿਆਂ।'
ਤਾਵ੍ ਏਵਂ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਨਾਯੋਪਤਸ੍ਥਤੁਃ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਜਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਦੈਵਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਤਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ ਤਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਮੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੀਵ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
'ਜੁਰਮਾਨੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਖੇਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।'
ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਅਥੋ ਵਜ੍ਰਂ ਜੈਤ੍ਰਂ ਸਰਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਦੀਵ੍ਯੇ ऽਹਂ ਤੇਨ ਨृਪਤੇ ਕਰੇਣਾਪ੍ਯ੍ ਅਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਵਜਰ ਸਮੇਤ ਦੇ। ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ ਖੇਡਾਂਗਾ।'
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਣਿਭੂषਿਤਾਨ੍ ਜਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਛਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਹਸਂਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਮਣੀ-ਜੜੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਵੀ ਆਇਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਯਾ ਦੀਵ੍ਯਾਮਹੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ ਜਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੀਏ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਰ੍ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ਼੍ਮਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੰਦ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਰਣੇ ਵਾ ਦੇਵਨੇ ਵਾਪਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਜੇਤਾ ਕਥਂਚਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਦਾਰਾਧਕੋ ਭਵ ਵਦ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਜਾਤਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਤਾ ਤਵ
'ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਿੰਦਰ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉਪਾਸਕ ਬਣ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ?'
ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਗਰ੍ਵਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਭਵ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇषੁ ਯਥਾ ਵਰ੍ਤੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨ ਮਾਂ ਧਿਕ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾ।' ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਤਤਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਚਾਰਿਕਾਃ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਿਲਜ੍ਜਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਭਵ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਰਮਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ? ਜਾ, ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾ।'
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪੇਣੋਕ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਧਿਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੋਰ੍ ਬਲੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਦੀਵ੍ਯੇ ऽਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵੇਣਾਨੇਨ ਭੂਪਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਮਦੀਯੇਨ ਤਵਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਉਭੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਨृਪੋਤ੍ਤਮੌ ਦੀਵ੍ਯੇਤਾਮ੍ ਅਭਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ऽਜਯਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤੇ ਦੋਵੇਂ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ; ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ੍ ਤਂ ਮਹਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਬਬਨ੍ਧ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ऽਜਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਮੁਖ੍ਯਤਃ ਪਣੈਃ
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਦਾਅ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਤਜ੍ ਜਾਤਂ ਯਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਧਨਮ੍
ਰਾਜ, ਖਜਾਨਾ, ਫੌਜ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਸੀ—ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਾਲ ਏਵ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਸਮ੍ ਓਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁਛੰਦਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਥਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਪਾਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟੇਗਾ?'
ਸੁਮਤੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਜਗਾਦੇਦਂ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਵਰ੍ਤਨਂ ਤਦਾ
ਸੁਮਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਮਧੁਛੰਦਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਵ ਪਿਤਾ ਬਦ੍ਧ ਆਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ਕੈਤਵੈਰ੍ ਬਹੁਦੋषੈਸ਼੍ ਚ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
'ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਕਈ ਠੱਗੀਆਂ ਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯੋ ਯਾਤਿ ਕੈਤਵਸਭਾਂ ਸ ਚਾਪਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗ੍ ਭਵੇਤ੍ ਦ੍ਯੂਤਮਦ੍ਯਾਮਿषਾਦੀਨਿ ਵ੍ਯਸਨਾਨਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
'ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।'
ਪਾਪਿਨਾਮ੍ ਏਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸਦਾ ਪਾਪਾਤ੍ਮਕਾਨਿ ਹਿ ਏਕੈਕਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਪਾਪਾਯ ਨਰਕਾਯ ਚ
'ਸਿਰਫ਼ ਪਾਪੀ ਹੀ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਬੇਕਾਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਯਾਨਾਸਨਾਭਿਲਾਪਾਦ੍ਯੈਃ ਕृਤੈਃ ਕੈਤਵਵਰ੍ਤਿਭਿਃ ਕੁਲੀਨਾਃ ਕਲੁषੀਭੂਤਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕਿਤਵੋ ਜਨਃ
'ਰਥ, ਆਸਣ, ਗੱਲਬਾਤ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਠੱਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੰਦੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜੂਆਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।'
ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਜਾਯਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਸਾ ਸ ਚਾਪਿ ਕਿਤਵਃ ਪਾਪੋ ਯੋषਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਪ੍ਯਤੇ
'ਜੂਆਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੂਆਰੀ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਗਤਾਨਨ੍ਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍ ਅਹੋ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਪਾਤਕੀ
'ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਖ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹਾਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ।'