ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਰ੍ ਵਾ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਾ ਇਯਂ ਪੁਤ੍ਰੀ ਯੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਆਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਚਾਹੇ ਵੈਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਧੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸਹ ਦੇਯੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਘੋषਯਤ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਸੌ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘੋषਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਧੀ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਇੱਕ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹਂ ਨੇਤ੍ਰੇ ਆਹਰਿष੍ਯੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਤਰਸਾਦਾਯ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਤਤ੍ਕਾष੍ਠਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਨੇਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਹ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਲੱਕੜ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਰਾਜਾ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਵੈਸ਼ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਛੁਪਾਵੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤਪਸਸ੍ ਤਥਾ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਮਮ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਧਰਮ, ਤਪ, ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਰਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਵੈਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਾਯੋ ਵृਨ੍ਦਾਰਕੋ ਭਵੇਤ੍ ਅਨ੍ਯਥੈਤਾਦृਗ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਸ੍ਮੈ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਪੂਰ੍ਵਿਕਾਮ੍
ਵਾਹ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ! ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਹੋਵੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਨਸਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਗਤਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਪਰਂ ਖੇਦਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਸੁਖਮ੍ ਤਮ੍ ਏਵ ਸਤਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਨਨ੍ਦਨਃ
ਮਿਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਮਿਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਵੈਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਸੁਜਾਤਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੁਵਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਕृਪਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਯਨ੍ ਮਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਿਤੇषੁ ਹਿ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ: ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇ'en ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨृਪੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸ ਰਾਜਾ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਃ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਾਸਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਗੌਤਮਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਮਣਿਕੁੰਡਲਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੌਤਮ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਹृਤਸ੍ਵਂ ਦ੍ਯੂਤਕੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਃ ਤਮ੍ ਆਦਾਯ ਦ੍ਵਿਜਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਮਣਿਕੁੰਡਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਮੰਦੇ ਜੂਆਰੀਆਂ ਕੋਲ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਘਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ ਤੈਃ ਸ੍ਵਕੀਯੈਰ੍ ਗੋਤ੍ਰਜੈਰ੍ ਵृਤਃ ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਸਂਭੂਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤੁ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ, ਵੈਸ਼ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਦ੍ਧਕੌਸ਼ਿਕਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਕੌਸ਼ਿਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਵਿਦੁਃ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਯੋਗੇਸ਼ਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ ਮਨਃਪ੍ਰਸਾਦਜਨਨਂ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਭਾਵਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਤੀਰਥ 'ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ', 'ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ', 'ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਮਹਾਦੇਵਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਦਿਭਿਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਨਾਮ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਰਿਪੂਞ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸੁਰਪਤਿਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਹਾਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ ਤਂ ਹਸਨ੍ਤਮ੍ ਅਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਮਤਿਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ, ਪਾਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੱਸਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਲਯੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤੈਰ੍ ਅਲਮ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰੁ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣੀ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਸਕषਾਯਂ ਹਰਿਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਨृਪਃ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਕਾਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਤੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰਰਾਣ੍ ਨृਪਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।' ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ?' ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਏਵ ਪਣੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਯਾ ਨਿਖਿਲੈਰ੍ ਮਖੈਃ
ਸਾਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਰ੍ਵਿਤਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੁਰਮਾਨਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ?'
ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਤਨ੍ ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਪ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ ਤਦ੍ਵਨ੍ ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍ ਸਵਰ੍ਮ ਸਸ਼ਰਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਦੀਵ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
'ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ।' ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੁਰਮਾਨੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹਥ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਦੇ। ਆਉ, ਖੇਡ ਦਿਆਂ।'
ਤਾਵ੍ ਏਵਂ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਨਾਯੋਪਤਸ੍ਥਤੁਃ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਜਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਦੈਵਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਤਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ ਤਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਮੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੀਵ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
'ਜੁਰਮਾਨੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਖੇਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।'
ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਅਥੋ ਵਜ੍ਰਂ ਜੈਤ੍ਰਂ ਸਰਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਦੀਵ੍ਯੇ ऽਹਂ ਤੇਨ ਨृਪਤੇ ਕਰੇਣਾਪ੍ਯ੍ ਅਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਵਜਰ ਸਮੇਤ ਦੇ। ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ ਖੇਡਾਂਗਾ।'
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਣਿਭੂषਿਤਾਨ੍ ਜਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਛਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਹਸਂਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਮਣੀ-ਜੜੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'