ਤਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮ੍ ਅਹਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਾਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੇ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਧੋ ਦੇਵਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਿਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਤਮ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਸ੍ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਵ੍ਯਾਧ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਚਿਰਾਯ ਕਥਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਦੁਃਖਿਤਃ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
‘ਓ ਭਿਲਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਥੱਕਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਨਾ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪੂਤ, ਤੂੰ ਚੈਨ ਪਾ।’
ਤਮ੍ ਏਵਂਵਾਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਵੇਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੁ ਚੁਕੋਪ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਯੌ ਵੇਦਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਆਗਤ੍ਯੇਸ਼ਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਭਿਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਵੇਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪਾਪਰਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਜ੍ਞਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਰਤਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਨਿਰ੍ਦਯਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
‘ਇਹ ਭਿਲਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੈ।’
ਹੀਨਜਾਤਿਰ੍ ਅਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞੋ ਗੁਰੁਕ੍ਰਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਦਾਨੁਚਿਤਕਾਰੀ ਚਾਨਿਰ੍ਜਿਤਾਖਿਲਗੋਗਣਃ
‘ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ, ਅਣਜਾਣ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੀ।’
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਵਾਨ੍ ਨ ਮਾਂ ਕਿਂਚਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੂਜਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨੇਨ ਕਰੋਮੀਸ਼ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
‘ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ? ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।’
ਤ੍ਵਦੇਕਸ਼ਰਣੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਵ੍ਯਾਧੋ ਮਾਂਸੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਪੂਜਾਂ ਤਵ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾ ਤਾ ਘਰਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮੈਲਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ ਮਮੇਤਿ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਿਲ੍ਲਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿੱਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮृਦੋਃ ਕੋਪਿ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕੋਪਿ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ਿਲਾਂ ਪਾਤਯੇਯਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤਿ ਵੈ ਵੇਦੇ ਵਿਹਸ੍ਯੇਸ਼ੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮੇ ਸ਼ਿਲਾਂ ਪਾਤਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਰੁਕ ਜਾ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੀਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵੇਦੋ ऽਪਿ ਸ਼ਿਲਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਤਂ ਕੋਪਂ ਸ਼੍ਵਃ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਵੇਦ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਪੱਥਰ ਹੱਥੋਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਰ੍ਮ ਚ ਵੇਦੋ ऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਆ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵੇਦ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ—
ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਵ੍ਰਣਾਂ ਭੀਮਾਂ ਧਾਰਾਂ ਚ ਰੁਧਿਰਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ ਵੇਦਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਧਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੇਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੀ ਹੋਇਆ?'
ਮਹੋਤ੍ਪਾਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਕਸ੍ਯ ਸੂਚਯੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਮृਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਗੋਮਯੇਨਾਪਿ ਕੁਸ਼ੈਸ੍ ਤਂ ਗਾਙ੍ਗਵਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ੁਭ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ? ਇਹ ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋਬਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਇਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਤਦਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਧੋ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧੋ ਕੇ, ਵੇਦ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਵ੍ਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰਕ੍ਤਂ ਲਿਙ੍ਗਮਸ੍ਤਕੇ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਦਿਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ਗਤਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਭੇਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਤਧਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਇਹ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ?' ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਾ ਵਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਚੀਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਵੈਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤੋਤ੍ਤਮਾਸ਼ਯਃ ਮੁਹੁਰ੍ ਨਿਨਿਨ੍ਦ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਯਿ ਜੀਵਤ੍ਯ੍ ਅਭੂਦ੍ ਇਦਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਣ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਕष੍ਟਮ੍ ਆਪਤਿਤਂ ਕੀਦृਗ੍ ਅਹੋ ਦੁਰ੍ਵਿਧਿਵੈਸ਼ਸਾਤ੍ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੇਦਂ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
'ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਕਿੰਨਾ ਮਾੜਾ ਨਸੀਬ!' ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਂ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਭਕ੍ਤਂ ਭਾਵੇਨ ਸਂਯੁਤਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮृਦ੍ਭਿਃ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਵਾਰ੍ਭਿਰ੍ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸ੍ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ
'ਵੇਖ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆ, ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕਿੰਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਹੈ।'
ਅਨੇਨ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਮਾਤ੍ਮਾਪਿ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰੇਮਾਥਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਵਿਚਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਸ੍ਮੈ ਵਰਾਨ੍ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ, ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਸਮਝ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆ।'
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਵ੍ਯਾਧਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਤਵ ਯਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਨਿਰਮਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।'
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵੇਨ੍ ਨਾਥ ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਜਾਯਤਾਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਿਲ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਸ੍ਤਾਘਸਂਘਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਰਣਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ ਭਿਲਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਚਰਣਮਹਾਭਕ੍ਤਿਵਿਧਾਯਕਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਵੇਦਸ੍ਯਾਪਿ ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ ਛਿਵੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਕਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਕਸ਼ੁਸ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਂ ਭੌਵਨਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਭੌਵਨੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਭੌਵਨ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭੌਵਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।