ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤ੍ਤ੍ਰਕੈਃ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਸ਼ਿਵੋ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।'
ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਕਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਾਂਸੇਨ ਤੁ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਸ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਦृਗ੍ ਆਗਤ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮ੍ ਏਵ ਸਃ ਤਥਾਪੀਸ਼ਸ੍ ਤੁਤੋषਾਸ੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅਜੀਬ ਮਰਜ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ ਨਾਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਭਿਲ੍ਲਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਸੌਖ੍ਯਭਾਕ੍ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਤਾਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਾਨਾਤੀਤਾਂ ਤੁ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਭਿਲਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਅੰਤ ਦਇਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਪੂਜਯਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਮ੍ ਉਮਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਯਾਤੇ ਵੇਦਸ਼੍ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੂਜਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਕੋ ਨੁ ਵਿਧ੍ਵਂਸਤੇ ਪਾਪੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸ ਵਧਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਗੁਰੁਦੇਵਦ੍ਵਿਜਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੀ ਵਧ੍ਯੋ ਮੁਨੇਰ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧਾਰ੍ਹੋ ऽਸੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਹਕृਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਵੇਦਃ ਸਿਨ੍ਧੋਸ੍ ਤਥਾਨੁਜਃ ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਪਾਪਚੇष੍ਟਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਾਪਿष੍ਠਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸਿੰਧੂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ?'
ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਵਨ੍ਯਭਵੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕਨ੍ਦੈਰ੍ ਮੂਲਫਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਦੇਵਤਮੂਲਾਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਾਂਸੇਨ ਤਰੁਪਤ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸ ਚ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਮਮ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਗੋਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਨੁਂ ਤਦਾ
—ਮਾਸ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮ੍ ਅਹਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਾਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੇ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਧੋ ਦੇਵਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਿਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਤਮ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਸ੍ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਵ੍ਯਾਧ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਚਿਰਾਯ ਕਥਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਦੁਃਖਿਤਃ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
‘ਓ ਭਿਲਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਥੱਕਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਨਾ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪੂਤ, ਤੂੰ ਚੈਨ ਪਾ।’
ਤਮ੍ ਏਵਂਵਾਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਵੇਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੁ ਚੁਕੋਪ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਯੌ ਵੇਦਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਆਗਤ੍ਯੇਸ਼ਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਭਿਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਵੇਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪਾਪਰਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਜ੍ਞਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਰਤਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਨਿਰ੍ਦਯਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
‘ਇਹ ਭਿਲਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੈ।’
ਹੀਨਜਾਤਿਰ੍ ਅਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞੋ ਗੁਰੁਕ੍ਰਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਦਾਨੁਚਿਤਕਾਰੀ ਚਾਨਿਰ੍ਜਿਤਾਖਿਲਗੋਗਣਃ
‘ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ, ਅਣਜਾਣ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੀ।’
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਵਾਨ੍ ਨ ਮਾਂ ਕਿਂਚਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੂਜਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨੇਨ ਕਰੋਮੀਸ਼ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
‘ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ? ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।’
ਤ੍ਵਦੇਕਸ਼ਰਣੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਵ੍ਯਾਧੋ ਮਾਂਸੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਪੂਜਾਂ ਤਵ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾ ਤਾ ਘਰਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮੈਲਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ ਮਮੇਤਿ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਿਲ੍ਲਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿੱਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮृਦੋਃ ਕੋਪਿ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕੋਪਿ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ਿਲਾਂ ਪਾਤਯੇਯਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤਿ ਵੈ ਵੇਦੇ ਵਿਹਸ੍ਯੇਸ਼ੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮੇ ਸ਼ਿਲਾਂ ਪਾਤਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਰੁਕ ਜਾ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੀਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵੇਦੋ ऽਪਿ ਸ਼ਿਲਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਤਂ ਕੋਪਂ ਸ਼੍ਵਃ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਵੇਦ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਪੱਥਰ ਹੱਥੋਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਰ੍ਮ ਚ ਵੇਦੋ ऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਆ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵੇਦ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ—
ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਵ੍ਰਣਾਂ ਭੀਮਾਂ ਧਾਰਾਂ ਚ ਰੁਧਿਰਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ ਵੇਦਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਧਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੇਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੀ ਹੋਇਆ?'
ਮਹੋਤ੍ਪਾਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਕਸ੍ਯ ਸੂਚਯੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਮृਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਗੋਮਯੇਨਾਪਿ ਕੁਸ਼ੈਸ੍ ਤਂ ਗਾਙ੍ਗਵਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ੁਭ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ? ਇਹ ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋਬਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਇਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਤਦਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਧੋ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧੋ ਕੇ, ਵੇਦ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਵ੍ਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰਕ੍ਤਂ ਲਿਙ੍ਗਮਸ੍ਤਕੇ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਦਿਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ਗਤਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਭੇਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਤਧਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਇਹ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ?' ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਾ ਵਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਚੀਰ ਲਿਆ।