ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਂਵਿਧਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਮਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰੇ ਸ਼੍ਰੀਗਿਰੇਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਇਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਗਿਰੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ऋषਿਭਿਃ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਙ੍ਗਰੂਪੀ ਸਦਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੇਦ ਇਤਿ ਸ ਚਾਪਿ ਪਰਮੋ ऋषਿਃ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਧਰਮਤਾ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵੇਦ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਵੈ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਰਵੌ
ਉਹ ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਮਧਿਆਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਾਯ ਵੇਦੋ ऽਪਿ ਯਾਤਿ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਯਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਰੇ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਵੇਦ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧਰਮਤਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਅਟਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਮृਗਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਨੀਯਮ੍ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸ਼ੂਲੀਨ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਮਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਤਤੋ ਬਹਿਃ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਗਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਅਪਰੇਣ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵੇਦੇਨਾਰ੍ਚਿਤਮ੍ ਓਜਸਾ ਪਾਦੇਨਾਹਤ੍ਯ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਮੁਖਾਨੀਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੁਹਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤ੍ਤ੍ਰਕੈਃ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਸ਼ਿਵੋ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।'
ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਕਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਾਂਸੇਨ ਤੁ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਸ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਦृਗ੍ ਆਗਤ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮ੍ ਏਵ ਸਃ ਤਥਾਪੀਸ਼ਸ੍ ਤੁਤੋषਾਸ੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅਜੀਬ ਮਰਜ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ ਨਾਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਭਿਲ੍ਲਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਸੌਖ੍ਯਭਾਕ੍ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਤਾਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਾਨਾਤੀਤਾਂ ਤੁ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਭਿਲਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਅੰਤ ਦਇਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਪੂਜਯਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਮ੍ ਉਮਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਯਾਤੇ ਵੇਦਸ਼੍ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੂਜਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਕੋ ਨੁ ਵਿਧ੍ਵਂਸਤੇ ਪਾਪੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸ ਵਧਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਗੁਰੁਦੇਵਦ੍ਵਿਜਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੀ ਵਧ੍ਯੋ ਮੁਨੇਰ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧਾਰ੍ਹੋ ऽਸੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਹਕृਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਵੇਦਃ ਸਿਨ੍ਧੋਸ੍ ਤਥਾਨੁਜਃ ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਪਾਪਚੇष੍ਟਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਾਪਿष੍ਠਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸਿੰਧੂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ?'
ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਵਨ੍ਯਭਵੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕਨ੍ਦੈਰ੍ ਮੂਲਫਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਦੇਵਤਮੂਲਾਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਾਂਸੇਨ ਤਰੁਪਤ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸ ਚ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਮਮ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਗੋਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਨੁਂ ਤਦਾ
—ਮਾਸ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮ੍ ਅਹਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਾਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੇ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਧੋ ਦੇਵਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਿਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਤਮ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਸ੍ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਵ੍ਯਾਧ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਚਿਰਾਯ ਕਥਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਦੁਃਖਿਤਃ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
‘ਓ ਭਿਲਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਥੱਕਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਨਾ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪੂਤ, ਤੂੰ ਚੈਨ ਪਾ।’
ਤਮ੍ ਏਵਂਵਾਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਵੇਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੁ ਚੁਕੋਪ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਯੌ ਵੇਦਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਆਗਤ੍ਯੇਸ਼ਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਭਿਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਵੇਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪਾਪਰਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਜ੍ਞਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਰਤਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਨਿਰ੍ਦਯਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
‘ਇਹ ਭਿਲਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੈ।’
ਹੀਨਜਾਤਿਰ੍ ਅਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞੋ ਗੁਰੁਕ੍ਰਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਦਾਨੁਚਿਤਕਾਰੀ ਚਾਨਿਰ੍ਜਿਤਾਖਿਲਗੋਗਣਃ
‘ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ, ਅਣਜਾਣ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੀ।’
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਵਾਨ੍ ਨ ਮਾਂ ਕਿਂਚਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੂਜਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨੇਨ ਕਰੋਮੀਸ਼ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
‘ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ? ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।’
ਤ੍ਵਦੇਕਸ਼ਰਣੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਵ੍ਯਾਧੋ ਮਾਂਸੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਪੂਜਾਂ ਤਵ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾ ਤਾ ਘਰਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮੈਲਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ ਮਮੇਤਿ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਿਲ੍ਲਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿੱਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।