ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਮਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯਾਮਯ-ਤੀਰਥ ਤੇ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੂਜਿਤੋ ऽਭਿष੍ਟੁਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ, ਭਗਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਲੌਕਿਕੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨृਤ੍ਯੈਰ੍ ਗੀਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਅਮृਤੈਃ ਪਞ੍ਚਸਂਭਵੈਃ
ਵੈਦਿਕ ਤੇ ਲੋਕਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਚਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਦਣ੍ਡਪਾਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਧੂਪੈਰ੍ ਦੀਪੈਸ਼੍ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਚਾਰਾਂ, ਨਮਸਕਾਰਾਂ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਧਿਯੈਕਯਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੌ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਵਰਾਨ੍ ਦਦਤੁਰ੍ ਓਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਅਭਿष੍ਟੁਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਉਭੇ ਅਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਦਤੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਬਖਸ਼ੀ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਅਪਿ ਪਠੇਤ ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿ
ਭਾਨੁਤੀਰਥ 'ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰਥ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਸੌ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਭਿਲ੍ਲਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰੋਗਘ੍ਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਮਹਾਦੇਵਪਦਾਮ੍ਭੋਜਯੁਗਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਭਿਲਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਂਵਿਧਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਮਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰੇ ਸ਼੍ਰੀਗਿਰੇਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਇਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਗਿਰੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ऋषਿਭਿਃ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਙ੍ਗਰੂਪੀ ਸਦਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੇਦ ਇਤਿ ਸ ਚਾਪਿ ਪਰਮੋ ऋषਿਃ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਧਰਮਤਾ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵੇਦ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਵੈ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਰਵੌ
ਉਹ ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਮਧਿਆਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਾਯ ਵੇਦੋ ऽਪਿ ਯਾਤਿ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਯਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਰੇ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਵੇਦ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧਰਮਤਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਅਟਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਮृਗਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਨੀਯਮ੍ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸ਼ੂਲੀਨ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਮਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਤਤੋ ਬਹਿਃ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਗਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਅਪਰੇਣ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵੇਦੇਨਾਰ੍ਚਿਤਮ੍ ਓਜਸਾ ਪਾਦੇਨਾਹਤ੍ਯ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਮੁਖਾਨੀਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੁਹਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤ੍ਤ੍ਰਕੈਃ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਸ਼ਿਵੋ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।'
ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਕਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਾਂਸੇਨ ਤੁ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਸ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਦृਗ੍ ਆਗਤ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮ੍ ਏਵ ਸਃ ਤਥਾਪੀਸ਼ਸ੍ ਤੁਤੋषਾਸ੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅਜੀਬ ਮਰਜ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ ਨਾਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਭਿਲ੍ਲਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਸੌਖ੍ਯਭਾਕ੍ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਤਾਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਾਨਾਤੀਤਾਂ ਤੁ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਭਿਲਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਅੰਤ ਦਇਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਪੂਜਯਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਮ੍ ਉਮਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਯਾਤੇ ਵੇਦਸ਼੍ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੂਜਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਕੋ ਨੁ ਵਿਧ੍ਵਂਸਤੇ ਪਾਪੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸ ਵਧਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਗੁਰੁਦੇਵਦ੍ਵਿਜਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੀ ਵਧ੍ਯੋ ਮੁਨੇਰ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧਾਰ੍ਹੋ ऽਸੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਹਕृਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਵੇਦਃ ਸਿਨ੍ਧੋਸ੍ ਤਥਾਨੁਜਃ ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਪਾਪਚੇष੍ਟਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਾਪਿष੍ਠਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸਿੰਧੂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ?'
ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਵਨ੍ਯਭਵੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕਨ੍ਦੈਰ੍ ਮੂਲਫਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਦੇਵਤਮੂਲਾਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਾਂਸੇਨ ਤਰੁਪਤ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸ ਚ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਮਮ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਗੋਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਨੁਂ ਤਦਾ
—ਮਾਸ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।