ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿਦਰ੍ਭਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਯੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਖਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਮਸਂ ਸੋਮਮ੍ ਏਵ ਚ
ਵਾਰਿ-ਦਰਭਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਛਿੜਕੋ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ, ਕਮਚ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਤ
‘ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ’ ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ।
ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਾਪਿ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾਸ੍ ਤਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵੀ; ਫਿਰ ਸਭ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤਾ ਮਯਾ ਮਹਾਪਾਪਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਯ੍ ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ ਤਤਃ
‘ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ’ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਵਾਰਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਲੋਕਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਯਮਸ੍ ਤਦਾ ਕਾਲਦਣ੍ਡੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ, ਯਮ ਨੇ ਕਾਲ-ਦੰਡ, ਚੱਕਰ, ਕਾਲ-ਪਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਮ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਚਾਮृਤਂ ਬਹੁ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਥਾਂ ਯਾਮਯ-ਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰਮਾਨਾਭਿਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਾਭਿਰ੍ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਯਤ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਧਵ੍ਯਵਾਹਸ੍ ਤृਪ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਦੀਆਂ ਅਖੰਡ ਧਾਰਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵਹੀਆਂ, ਉਥੇ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹੇਦਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਅਗਨਿਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤ੍ਵਂ ਸਂਰਾਡ੍ ਭਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਯੋਃ ਸਖਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਾਟ ਬਣੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਰਹੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਮਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯਾਮਯ-ਤੀਰਥ ਤੇ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੂਜਿਤੋ ऽਭਿष੍ਟੁਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ, ਭਗਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਲੌਕਿਕੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨृਤ੍ਯੈਰ੍ ਗੀਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਅਮृਤੈਃ ਪਞ੍ਚਸਂਭਵੈਃ
ਵੈਦਿਕ ਤੇ ਲੋਕਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਚਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਦਣ੍ਡਪਾਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਧੂਪੈਰ੍ ਦੀਪੈਸ਼੍ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਚਾਰਾਂ, ਨਮਸਕਾਰਾਂ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਧਿਯੈਕਯਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੌ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਵਰਾਨ੍ ਦਦਤੁਰ੍ ਓਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਅਭਿष੍ਟੁਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਉਭੇ ਅਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਦਤੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਬਖਸ਼ੀ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਅਪਿ ਪਠੇਤ ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿ
ਭਾਨੁਤੀਰਥ 'ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰਥ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਸੌ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਭਿਲ੍ਲਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰੋਗਘ੍ਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਮਹਾਦੇਵਪਦਾਮ੍ਭੋਜਯੁਗਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਭਿਲਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਂਵਿਧਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਮਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰੇ ਸ਼੍ਰੀਗਿਰੇਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਇਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਗਿਰੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ऋषਿਭਿਃ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਙ੍ਗਰੂਪੀ ਸਦਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੇਦ ਇਤਿ ਸ ਚਾਪਿ ਪਰਮੋ ऋषਿਃ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਧਰਮਤਾ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵੇਦ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਵੈ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਰਵੌ
ਉਹ ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਮਧਿਆਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਾਯ ਵੇਦੋ ऽਪਿ ਯਾਤਿ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਯਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਰੇ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਵੇਦ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧਰਮਤਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਅਟਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਮृਗਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਨੀਯਮ੍ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸ਼ੂਲੀਨ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਮਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਤਤੋ ਬਹਿਃ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਗਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਅਪਰੇਣ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਕੇਸ਼ਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵੇਦੇਨਾਰ੍ਚਿਤਮ੍ ਓਜਸਾ ਪਾਦੇਨਾਹਤ੍ਯ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਮੁਖਾਨੀਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੁਹਦਾ ਹੈ।