ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿष੍ਟੁਤੋ ऽਪਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰੀਸ਼ਾਜਾਤ੍ਮਕਂ ਰਵਿਮ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ਤੁਤ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਦੇਹਿ ਸਵਿਤਸ੍ ਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦੈਵਂ ਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਾ ਭੂਰ੍ ਭੂਪਤੇਸ੍ ਤਤਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਦਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਦੈਵੀ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਸਵਿਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਯਜ੍ਞਂ ਤਸ੍ਯ ਰਿष੍ਟਿਰ੍ ਨ ਕਾਚਨ ਤਥਾ ਵਾਜਿਮਖੇ ਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧੇ ऽਭਿष੍ਟੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਤ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਭੂਪਤਿਂ ਰਵਿਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਦਾਤੁਂ ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦੇਵਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਹਯਮੇਧਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਯੁਤਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਘਾਤਕਾਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਉਥੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇषਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਾਯਨ੍ਤਃ ਸਾਮਗਾ ਇਵ ਤੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਨਿਵਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਚਮਸਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋਮਂ ਚषਾਲਮ੍ ਏਵ ਚ ਸੋਮਪਾਨਂ ਹਵਿਸ੍ ਤ੍ਯਾਗਮ੍ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਭੂਪਤਿਂ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਚ, ਪਾਤਰ, ਸੋਮ, ਸੋਮ-ਚਲ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਿਸ, ਰਿਤਵਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਤਥਾਸੁਰਾਃ ਤੇषਾਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਨਾ ਮੁਨੇ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਸਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ऽਪਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਮੇ ਇਤਿ ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਹਨ।' ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿਦਰ੍ਭਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਯੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਖਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਮਸਂ ਸੋਮਮ੍ ਏਵ ਚ
ਵਾਰਿ-ਦਰਭਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਛਿੜਕੋ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ, ਕਮਚ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਤ
‘ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ’ ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ।
ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਾਪਿ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾਸ੍ ਤਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵੀ; ਫਿਰ ਸਭ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤਾ ਮਯਾ ਮਹਾਪਾਪਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਯ੍ ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ ਤਤਃ
‘ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ’ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਵਾਰਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਲੋਕਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਯਮਸ੍ ਤਦਾ ਕਾਲਦਣ੍ਡੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ, ਯਮ ਨੇ ਕਾਲ-ਦੰਡ, ਚੱਕਰ, ਕਾਲ-ਪਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਮ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਚਾਮृਤਂ ਬਹੁ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਥਾਂ ਯਾਮਯ-ਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰਮਾਨਾਭਿਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਾਭਿਰ੍ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਯਤ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਧਵ੍ਯਵਾਹਸ੍ ਤृਪ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਦੀਆਂ ਅਖੰਡ ਧਾਰਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵਹੀਆਂ, ਉਥੇ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹੇਦਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਅਗਨਿਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤ੍ਵਂ ਸਂਰਾਡ੍ ਭਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਯੋਃ ਸਖਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਾਟ ਬਣੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਰਹੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਮਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯਾਮਯ-ਤੀਰਥ ਤੇ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੂਜਿਤੋ ऽਭਿष੍ਟੁਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ, ਭਗਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਲੌਕਿਕੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨृਤ੍ਯੈਰ੍ ਗੀਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਅਮृਤੈਃ ਪਞ੍ਚਸਂਭਵੈਃ
ਵੈਦਿਕ ਤੇ ਲੋਕਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਚਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਦਣ੍ਡਪਾਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਧੂਪੈਰ੍ ਦੀਪੈਸ਼੍ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਚਾਰਾਂ, ਨਮਸਕਾਰਾਂ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਧਿਯੈਕਯਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੌ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਵਰਾਨ੍ ਦਦਤੁਰ੍ ਓਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਅਭਿष੍ਟੁਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਉਭੇ ਅਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਦਤੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਬਖਸ਼ੀ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਅਪਿ ਪਠੇਤ ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿ
ਭਾਨੁਤੀਰਥ 'ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰਥ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਸੌ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਭਿਲ੍ਲਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰੋਗਘ੍ਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਮਹਾਦੇਵਪਦਾਮ੍ਭੋਜਯੁਗਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਭਿਲਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।