ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿਦੁਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਪੂਜਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥਾ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾਮ੍ਯਂ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਾਨੁ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤਵਾਸ਼ਤ੍ਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿष੍ਟੁਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਹਯਮੇਧੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਯष੍ਟੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਅਭਿਸ਼ਤੁਤ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ षੋਡਸ਼ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਵਸਿष੍ਠਾਤ੍ਰਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਯਜਮਾਨੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਸੋਲਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਅਤ੍ਰਿ ਆਦਿ ਮੁਖੀ, ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਰਾਜਾ ਭੁਵਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਯਜ੍ਞਿਯਾਮ੍ ਭੂਪਤੌ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਦਾਤਾ ਕੋ ਭਵੇਤ੍ ਕੋ ਨੁ ਯਾਚਤੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਯਜਨ ਲਈ ਭੂਮੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ?
ਯਾਚ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਖਿਲਾਸ਼ਰ੍ਮਜਨਨੀ ਪਾਪਰੂਪਿਣੀ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੰਗਣਾ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈ ਪਰ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ।
ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।
ਰਾਜ੍ਞਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਮਾਣੇ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੋ ਯਾਚ੍ਯੋ ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ੍ ਯਜਨਂ ਦੇਵਤੋਚਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੂਮੀ ਲਈ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇ।'
ਦੈਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਨਾਥ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਯਾਚਿਤਃ ਸਵਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਾਜਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਸ਼ਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ, ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿष੍ਟੁਤੋ ऽਪਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰੀਸ਼ਾਜਾਤ੍ਮਕਂ ਰਵਿਮ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ਤੁਤ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਦੇਹਿ ਸਵਿਤਸ੍ ਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦੈਵਂ ਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਾ ਭੂਰ੍ ਭੂਪਤੇਸ੍ ਤਤਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਦਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਦੈਵੀ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਸਵਿਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਯਜ੍ਞਂ ਤਸ੍ਯ ਰਿष੍ਟਿਰ੍ ਨ ਕਾਚਨ ਤਥਾ ਵਾਜਿਮਖੇ ਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧੇ ऽਭਿष੍ਟੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਤ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਭੂਪਤਿਂ ਰਵਿਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਦਾਤੁਂ ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦੇਵਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਹਯਮੇਧਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਯੁਤਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਘਾਤਕਾਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਉਥੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇषਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਾਯਨ੍ਤਃ ਸਾਮਗਾ ਇਵ ਤੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਨਿਵਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਚਮਸਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋਮਂ ਚषਾਲਮ੍ ਏਵ ਚ ਸੋਮਪਾਨਂ ਹਵਿਸ੍ ਤ੍ਯਾਗਮ੍ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਭੂਪਤਿਂ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਚ, ਪਾਤਰ, ਸੋਮ, ਸੋਮ-ਚਲ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਿਸ, ਰਿਤਵਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਤਥਾਸੁਰਾਃ ਤੇषਾਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਨਾ ਮੁਨੇ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਸਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ऽਪਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਮੇ ਇਤਿ ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਹਨ।' ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿਦਰ੍ਭਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਯੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਖਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਮਸਂ ਸੋਮਮ੍ ਏਵ ਚ
ਵਾਰਿ-ਦਰਭਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਛਿੜਕੋ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ, ਕਮਚ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਤ
‘ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ’ ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ।
ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਾਪਿ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾਸ੍ ਤਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵੀ; ਫਿਰ ਸਭ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤਾ ਮਯਾ ਮਹਾਪਾਪਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਯ੍ ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ ਤਤਃ
‘ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ’ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਵਾਰਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਲੋਕਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਯਮਸ੍ ਤਦਾ ਕਾਲਦਣ੍ਡੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ, ਯਮ ਨੇ ਕਾਲ-ਦੰਡ, ਚੱਕਰ, ਕਾਲ-ਪਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਮ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਚਾਮृਤਂ ਬਹੁ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਥਾਂ ਯਾਮਯ-ਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰਮਾਨਾਭਿਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਾਭਿਰ੍ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਯਤ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਧਵ੍ਯਵਾਹਸ੍ ਤृਪ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਦੀਆਂ ਅਖੰਡ ਧਾਰਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵਹੀਆਂ, ਉਥੇ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹੇਦਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਅਗਨਿਤੀਰਥ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤ੍ਵਂ ਸਂਰਾਡ੍ ਭਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਯੋਃ ਸਖਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਾਟ ਬਣੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਰਹੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।