ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਾਲਾ ਚਾਪਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਹਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਦੁਃਖਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
'ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਸਵਾਮੀ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'
ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਕਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਕੁਲੀਨਾਯਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ: 'ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਜਾਂ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ?'
ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਪਿ ਭਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਗृਹੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕੁਤੋ ਭਯਂ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਵਤਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਗੌਤਮੀਤਟੇ
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—even ਘਰ ਵਿਚ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਡਰ? ਫਿਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ?'
ਵਸਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਵੇਕਿਨਾਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਹਿ ਦੇਵਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
'ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਵਿਵੇਕਵਾਨ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ।'
ਏਤਦ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਃ ਤੁष੍ਟਾਵ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਜਗਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨਾਥ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਯ ਮੁਕੁਨ੍ਦ ਹਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਕਃ ਪਾਲਯਸੇ ਨ ਦੀਨਮ੍ ਅਨਾਥਬਨ੍ਧੋ ਨਰਸਿਂਹ ਕਸ੍ਮਾਤ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕੁੰਦ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਨਾਥਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈਂ, ਨਰਸਿੰਘ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਂ ਤਸ੍ਯ ਜਗਚ੍ਛੋਕਨਿਵਾਰਣਃ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨਿਜਘਾਨ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਹਸ੍ਰਾਰੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਰਾਨ੍ ਇष੍ਟਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪਯਚ੍ ਚ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਵਰ ਦਿਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿਦੁਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਪੂਜਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥਾ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾਮ੍ਯਂ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਾਨੁ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤਵਾਸ਼ਤ੍ਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿष੍ਟੁਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਹਯਮੇਧੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਯष੍ਟੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਅਭਿਸ਼ਤੁਤ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ षੋਡਸ਼ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਵਸਿष੍ਠਾਤ੍ਰਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਯਜਮਾਨੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਸੋਲਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਅਤ੍ਰਿ ਆਦਿ ਮੁਖੀ, ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਰਾਜਾ ਭੁਵਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਯਜ੍ਞਿਯਾਮ੍ ਭੂਪਤੌ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਦਾਤਾ ਕੋ ਭਵੇਤ੍ ਕੋ ਨੁ ਯਾਚਤੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਯਜਨ ਲਈ ਭੂਮੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ?
ਯਾਚ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਖਿਲਾਸ਼ਰ੍ਮਜਨਨੀ ਪਾਪਰੂਪਿਣੀ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੰਗਣਾ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈ ਪਰ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ।
ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।
ਰਾਜ੍ਞਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਮਾਣੇ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੋ ਯਾਚ੍ਯੋ ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ੍ ਯਜਨਂ ਦੇਵਤੋਚਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੂਮੀ ਲਈ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇ।'
ਦੈਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਅਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਨਾਥ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਯਾਚਿਤਃ ਸਵਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਾਜਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਸ਼ਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ, ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿष੍ਟੁਤੋ ऽਪਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰੀਸ਼ਾਜਾਤ੍ਮਕਂ ਰਵਿਮ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ਤੁਤ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਦੇਹਿ ਸਵਿਤਸ੍ ਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦੈਵਂ ਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਾ ਭੂਰ੍ ਭੂਪਤੇਸ੍ ਤਤਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਦਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਦੈਵੀ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਸਵਿਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਯਜ੍ਞਂ ਤਸ੍ਯ ਰਿष੍ਟਿਰ੍ ਨ ਕਾਚਨ ਤਥਾ ਵਾਜਿਮਖੇ ਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧੇ ऽਭਿष੍ਟੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਤ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਭੂਪਤਿਂ ਰਵਿਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਦਾਤੁਂ ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦੇਵਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਹਯਮੇਧਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਯੁਤਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਘਾਤਕਾਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਉਥੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇषਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਾਯਨ੍ਤਃ ਸਾਮਗਾ ਇਵ ਤੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਨਿਵਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਚਮਸਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋਮਂ ਚषਾਲਮ੍ ਏਵ ਚ ਸੋਮਪਾਨਂ ਹਵਿਸ੍ ਤ੍ਯਾਗਮ੍ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਭੂਪਤਿਂ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਚ, ਪਾਤਰ, ਸੋਮ, ਸੋਮ-ਚਲ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਿਸ, ਰਿਤਵਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਤਥਾਸੁਰਾਃ ਤੇषਾਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਨਾ ਮੁਨੇ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਸਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ऽਪਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਮੇ ਇਤਿ ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਹਨ।' ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।