ਏਵਂ ਪृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਉਹਨੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਤੀ ਵਿਅਰਥ ਬਿਨਾ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਹਿਤਸ੍ਯ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ।
ਨ ਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਚਾਰਂ ਨ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍ ਵਿਹਿਤਾਤਿਕ੍ਰਮਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਯੇ ਤੇ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰ੍षਣਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੋ ਭੀषਣਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਾ ਵਿष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਭੀषਣਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਪਿਤਾ ਟਵਾਸ਼ਟਰ ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਵਿਟੀ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦੋषਾ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦਾਃ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਰ੍ਮ ਵਦਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਾਨ੍ ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਹਰ੍षਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਂ ਹਰ੍षਣੋ ऽਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਰਸ਼ਣਾ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰਸ਼ਣਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਬਹਵਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਨੈਵ ਤੇ ਕੁਲਤਨ੍ਤਵਃ ਏਕ ਏਵ ਸੁਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਯੇਨ ਤਦ੍ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਕੁਲਮ੍
ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ; ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਸ੍ਯਾਧਾਰਭੂਤੋ ਯੋ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਕਃ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰਤਿ ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰੋ ਗਦਃ
ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਰੋਗ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਾਤਾਮਹ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਮਹਾ, ਠੀਕ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਤ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤੋ ਯਦਿ ਭਵੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ; ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰ੍षਣੋ ਗੌਤਮੀਂ ਯਯੌ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਧਰਿਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣਾ ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ; ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षਣਾਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਕੁਲਭਦ੍ਰਂ ਤਤਸ੍ ਤੁ ਸਃ ਸਰ੍ਵਾਭਦ੍ਰਪ੍ਰਸ਼ਮਨਪੂਰ੍ਵਕਂ ਭਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਦ੍ ਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਟਿਃ ਪਿਤਾ ਭਦ੍ਰਸ੍ ਤਥਾ ਸੁਤਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਭਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਭਲੇ ਹਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਭਦਰਤੀਰਥ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਦਂ ਪੁਂਸਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਪਤਿਰ੍ ਹਰਿਃ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਿਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਮਙ੍ਗਲੈਕਨਿਧਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ ਹਰੀ, ਭਲਾਈ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਇਕੋ ਖਜਾਨਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ।
ਪਤਤ੍ਰਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਰੋਗਘ੍ਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਪਤਤ੍ਰੀ ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵਤੁਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਸੁਤਾਵ੍ ਅਰੁਣਾਵ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੌ ਸਂਪਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਜਟਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਸਂਭਵੇਤਾਂ ਤਦਨ੍ਵਯੇ
ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ: ਸੰਪਾਤੀ ਤੇ ਜਟਾਯੂ, ਜੋ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਰੁਣੋ ਗਰੁਡਸ੍ ਤਥਾ ਤਦਨ੍ਵਯੇ ਸਂਭੂਤਃ ਚ ਸਂਪਾਤਿਃ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਤਾਰਕਸ਼ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਅਰੁਣ ਤੇ ਗਰੁੜ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਤੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਨਮਿਆ।
ਜਟਾਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਰਃ ਸੋਦਰੋ ऽਨੁਜਃ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਵ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਤੌ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਟਾਯੂ ਨਾਮ ਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਭਰਾ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੋੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮਸਤ।
ਸਂਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਦਿਨਕਰਂ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਹਾਯਸਿ ਯਾਵਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਮੀਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੌ ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ ਉਭੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪਤਿਤੌ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ ਬਾਨ੍ਧਵੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੌ ਗਤਚੇਤਸੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਪਰ ਜਲ ਗਏ ਸਨ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਦੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ ਦੁਃਖਾਭਿਭੂਤੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਰੁਣਃ ਸੂਰ੍ਯ੍.ਅਮ੍ ਪ੍ਰਾਹੇਦਂ ਪਤਿਤੌ ਭੁਵਿ ਆਸ਼੍ਵਾਸਯੈਤੌ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਯਾਵਨ੍ ਨੈਤੌ ਮਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਰੁਣ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰੁਣ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮਰ ਨਾ ਜਾਣ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਨਕਰੋ ਜੀਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤੌ ਖਗੌ ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਵਸ੍ਥਾਂ ਸਹ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ 'ਹਾਂ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ ਨੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੁਣੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਖਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਨਾਰਦ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਦਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਵੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਤਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜਟਾਯੁਸ਼੍ ਚਾਰੁਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਂਪਾਤਿਰ੍ ਗਰੁਡਸ੍ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਜਟਾਯੂ, ਅਰੁਣ, ਸੰਪਾਤੀ, ਗਰੁੜ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਤਤ੍ਰਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿषਘ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨਾਰੁਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਥਾਂ ਪਤਤ੍ਰੀ ਤੀਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆਸਤੇ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਤਥੈਵ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤੇਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੱਧ ਕੇ ਵਛੇਤਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਰਂ ਸੌਖ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਇਹ ਵਿਪ੍ਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ — ਸੁਣ, ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਗੁਣਰੂਪਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਅੰਤਰਵੇਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।