ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਅਸਾਧੁ ਵਾ ਫਲਂ ਤਦਨੁਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ऽਪਿ ਭਵਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੋ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸ੍ਵਦੋष ਏਵ ਤਤ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯ ਆਦਰਾਤ੍ ਤਾਦृਗ੍ ਏਵ ਫਲਂ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਾਦृਗ੍ ਆਚਰਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਟਾਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਦਾਨਸਂਬਨ੍ਧਂ ਸ੍ਵਵਂਸ਼ਾਨੁਗਤਂ ਪਿਤਾ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੇषਂ ਦੈਵੇਨ ਯਦ੍ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ—ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭੀषਣਾਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿष੍ਟਿਂ ਲੋਕਭਯਂਕਰੀਮ੍
ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਟੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚ ਭੀषਣੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ ਏਵਂ ਮਿਥਃ ਸਂਚਰਤੋਃ ਸ਼ੀਲਰੂਪਸਮਾਨਯੋਃ
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਸੁਭਾਉ ਤੇ ਰੂਪ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮਿਥਃ ਗਣ੍ਡੋ ਨਾਮਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਗਣ੍ਡਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਕਦੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਕਦੇ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਗੰਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੀਗੰਡਾ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੋਧਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਵ੍ਯਯੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖ ਏਵ ਚ ਤੇਭ੍ਯਃ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਧਰ੍षਣੋ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਫ਼ਜ਼ੂਲਖ਼ਰਚੀ ਤੇ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਉ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਧਰਸ਼ਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸੁਤਃ ਸੁਸ਼ੀਲਃ ਸੁਭਗਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਯਮਗृਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਤੁਲਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੁਭਾਗਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੀ; ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਹੂਞ੍ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਇਵ ਦੁਃਖਿਨਃ ਸ ਮਾਤੁਲਂ ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹਨੇ ਬਹੁਤ ਜੀਵ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸੁਗਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸਨ; ਫਿਰ ਨਮ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ ਇਮੇ ਸੁਖਿਨਸ੍ ਤਾਤ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਕੇ ਚ ਕੇ
ਪਿਤਾ, ਕੌਣ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਕੌਣ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਹਨ?
ਏਵਂ ਪृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਉਹਨੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਤੀ ਵਿਅਰਥ ਬਿਨਾ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਹਿਤਸ੍ਯ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ।
ਨ ਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਚਾਰਂ ਨ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍ ਵਿਹਿਤਾਤਿਕ੍ਰਮਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਯੇ ਤੇ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰ੍षਣਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੋ ਭੀषਣਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਾ ਵਿष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਭੀषਣਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਪਿਤਾ ਟਵਾਸ਼ਟਰ ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਵਿਟੀ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦੋषਾ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦਾਃ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਰ੍ਮ ਵਦਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਾਨ੍ ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਹਰ੍षਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਂ ਹਰ੍षਣੋ ऽਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਰਸ਼ਣਾ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰਸ਼ਣਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਬਹਵਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਨੈਵ ਤੇ ਕੁਲਤਨ੍ਤਵਃ ਏਕ ਏਵ ਸੁਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਯੇਨ ਤਦ੍ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਕੁਲਮ੍
ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ; ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਸ੍ਯਾਧਾਰਭੂਤੋ ਯੋ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਕਃ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰਤਿ ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰੋ ਗਦਃ
ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਰੋਗ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਾਤਾਮਹ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਮਹਾ, ਠੀਕ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਤ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤੋ ਯਦਿ ਭਵੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ; ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰ੍षਣੋ ਗੌਤਮੀਂ ਯਯੌ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਧਰਿਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣਾ ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ; ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षਣਾਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਕੁਲਭਦ੍ਰਂ ਤਤਸ੍ ਤੁ ਸਃ ਸਰ੍ਵਾਭਦ੍ਰਪ੍ਰਸ਼ਮਨਪੂਰ੍ਵਕਂ ਭਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਦ੍ ਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਟਿਃ ਪਿਤਾ ਭਦ੍ਰਸ੍ ਤਥਾ ਸੁਤਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਭਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਭਲੇ ਹਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਭਦਰਤੀਰਥ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਦਂ ਪੁਂਸਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਪਤਿਰ੍ ਹਰਿਃ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਿਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਮਙ੍ਗਲੈਕਨਿਧਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ ਹਰੀ, ਭਲਾਈ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਇਕੋ ਖਜਾਨਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ।
ਪਤਤ੍ਰਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਰੋਗਘ੍ਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਪਤਤ੍ਰੀ ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵਤੁਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਸੁਤਾਵ੍ ਅਰੁਣਾਵ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੌ ਸਂਪਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਜਟਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਸਂਭਵੇਤਾਂ ਤਦਨ੍ਵਯੇ
ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ: ਸੰਪਾਤੀ ਤੇ ਜਟਾਯੂ, ਜੋ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਰੁਣੋ ਗਰੁਡਸ੍ ਤਥਾ ਤਦਨ੍ਵਯੇ ਸਂਭੂਤਃ ਚ ਸਂਪਾਤਿਃ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਤਾਰਕਸ਼ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਅਰੁਣ ਤੇ ਗਰੁੜ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਤੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਨਮਿਆ।
ਜਟਾਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਰਃ ਸੋਦਰੋ ऽਨੁਜਃ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਵ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਤੌ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਟਾਯੂ ਨਾਮ ਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਭਰਾ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੋੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮਸਤ।
ਸਂਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਦਿਨਕਰਂ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਹਾਯਸਿ ਯਾਵਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਮੀਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੌ ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ।