ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ
ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਅਜੈਯ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਯਦੁਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਜਰਾਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇਣ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਵੰਡ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦੇ ਬਦਲੇ।'
ਤਰੁਣਸ੍ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਚਰੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਜਰਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਾਧਾਯ ਤਂ ਯਦੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
'ਤੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ।' ਯਦੁ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਮਯਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਨਪਾਕृਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਜਰਾਮ੍
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਮੰਗਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਜਰਾਯਾਂ ਬਹਵੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਨਭੋਜਨਕਾਰਿਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਰਾਂ ਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇ
'ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁੱਦੇ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਨृਪ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਵੈ
'ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਜੋ ਇਹ ਲੈ ਸਕੇ।'
ਸ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਯਦੁਨਾ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ ਸੁਤਮ੍
ਯਦੁ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ ਤਵਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਮਾਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ ਅਹਂ ਤਵ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
'ਤੇਰਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ?'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਸ ਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਅਰਾਜ੍ਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਮੂਢ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਂ ਚ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਮ੍ ਏਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੁਰਵਸੁ ਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਜੈਯ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚਤੁਰਃ ਪੁਰੁਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਰੁਣਸ੍ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਚਰੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਜਰਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਾਧਾਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਿ ਰੂਪੇਣ ਪੁਰੋਃ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ ਮਹੀਮ੍
ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੁਢ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁਰੂ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਸ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਂ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੈਤਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਦਾ ਚ ਤृਪ੍ਤਃ ਕਾਮੇषੁ ਭੋਗੇषੁ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ ਤਦਾ ਪੁਰੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਵੈ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਭੋਗਾਂ ਤੇ ਆਨੰਦਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਮੁੜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗੀਤਾਃ ਕਿਲ ਯਯਾਤਿਨਾ ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕੂਰ੍ਮਵਤ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਗਾਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਉਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਨਾਲਮ੍ ਏਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਯਦਾ ਭਾਵਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪਾਪਕਮ੍ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਚ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਯਦਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਯਦਾ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਦੁਰ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ ਯਾ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ ਯੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਰੋਗਸ੍ ਤਾਂ ਤृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜੋ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁਰਝਾਂਦੀ, ਤੇ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ—ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ ਕੇਸ਼ਾ ਦਨ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ ਧਨਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਚ ਜੀਰ੍ਯਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤਿ
ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲ, ਦੰਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਰਝਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁਰਝਾਂਦੀ।
ਯਚ੍ ਚ ਕਾਮਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ ਸੁਖਮ੍ ਤृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਯਸੁਖਸ੍ਯੈਤੇ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਂ ਕਲਾਮ੍
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਤੇ ਇਲਾਹੀ ਆਨੰਦ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿਟਣ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਵਨਮ੍ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਯਂ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਅਨਸ਼੍ਨਨ੍ ਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਦਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਯੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਆਪਿਆ।
ਯਦੋਸ੍ ਤੁ ਵਂਸ਼ਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਰਾਜਸਤ੍ਕृਤਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਜਜ੍ਞੇ ਹਰਿਰ੍ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਜਨਮਿਆ।
ਸੁਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਸੁਖੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਂ ਵਯਂ ਸੂਤ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਸ੍ਯਾਨੋਰ੍ ਯਦੋਸ਼੍ ਚੈਵ ਤੁਰ੍ਵਸੋਸ਼੍ ਚ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਹੇ ਸੂਤ, ਅਸੀਂ ਪੁਰੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਹਯੁ, ਅਨੂ, ਯਦੁ ਤੇ ਤੁਰਵਸੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।