ਤਾਵਤ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨੋ ਚੇਤ੍ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਧੋਗਤਿਃ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰ ਏਵ ਸਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜੋ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਿਤਾਂ ਲੋਕੇ ਕੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਚ ਯਤ੍ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਪਿਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਦਾਨਂ ਪੂਜਨਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਪਿਤਾ ਜੋ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦਾਨ, ਸਨਮਾਨ ਜਾਂ ਦੇਖਭਾਲ—
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਤਤ੍ ਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਸੁ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਯਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਤਾਸੁ ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤਾ ਮੰਨੋ। ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚੈਵ ਪੌਤ੍ਰੇषੁ ਕੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਖਂ ਰਵੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਕਨ੍ਯਕਾਨਾਂ ਸ ਸਂਪਦ੍ਭਾਜਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ? ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਂ ਵਾਦਿਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਾਦੀ ਕੁੜੀ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਭੀषਣਾਕृਤਿਮ੍ ਕੁਲਂ ਰੂਪਂ ਵਯੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਸ਼ੀਲਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਵੰਸ਼, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚਲਣ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ—
ਮਿਥਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਬਨ੍ਧੇ ਵਿਵਾਹੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪੁਂਸੁ ਚ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਵ ਗੁਣੈਃ ਸ਼ੁਭੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵृਥਾ ਮਾਂ ਧਿਕ੍ ਕਰੋषਿ ਕਿਮ੍
ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੁਭਾਗੀਏ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੋਸ਼ ਲਾਂਦੀ ਹੈਂ—ਕਿਉਂ?
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ ਤਾਂ ਚ ਵਿष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਮੈ ਕਸ੍ਮੈ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਸੇ ਦੀਯਸੇ ऽਦ੍ਯ ਮਯਾ ਵਿष੍ਟੇ ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਤਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਵਿਟੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ।
ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਵਿष੍ਟਿਰ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਧਨਂ ਸੁਖਮ੍ ਆਯੂ ਰੂਪਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨੁਗਮ੍
ਵਿਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਉਮਰ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਪਿਆਰ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।'
ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਅਸਾਧੁ ਵਾ ਫਲਂ ਤਦਨੁਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ऽਪਿ ਭਵਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੋ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸ੍ਵਦੋष ਏਵ ਤਤ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯ ਆਦਰਾਤ੍ ਤਾਦृਗ੍ ਏਵ ਫਲਂ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਾਦृਗ੍ ਆਚਰਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਟਾਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਦਾਨਸਂਬਨ੍ਧਂ ਸ੍ਵਵਂਸ਼ਾਨੁਗਤਂ ਪਿਤਾ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੇषਂ ਦੈਵੇਨ ਯਦ੍ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ—ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭੀषਣਾਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿष੍ਟਿਂ ਲੋਕਭਯਂਕਰੀਮ੍
ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਟੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚ ਭੀषਣੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ ਏਵਂ ਮਿਥਃ ਸਂਚਰਤੋਃ ਸ਼ੀਲਰੂਪਸਮਾਨਯੋਃ
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਸੁਭਾਉ ਤੇ ਰੂਪ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮਿਥਃ ਗਣ੍ਡੋ ਨਾਮਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਗਣ੍ਡਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਕਦੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਕਦੇ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਗੰਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੀਗੰਡਾ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੋਧਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਵ੍ਯਯੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖ ਏਵ ਚ ਤੇਭ੍ਯਃ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਧਰ੍षਣੋ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਫ਼ਜ਼ੂਲਖ਼ਰਚੀ ਤੇ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਉ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਧਰਸ਼ਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸੁਤਃ ਸੁਸ਼ੀਲਃ ਸੁਭਗਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਯਮਗृਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਤੁਲਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੁਭਾਗਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੀ; ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਹੂਞ੍ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਇਵ ਦੁਃਖਿਨਃ ਸ ਮਾਤੁਲਂ ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹਨੇ ਬਹੁਤ ਜੀਵ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸੁਗਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸਨ; ਫਿਰ ਨਮ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ ਇਮੇ ਸੁਖਿਨਸ੍ ਤਾਤ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਕੇ ਚ ਕੇ
ਪਿਤਾ, ਕੌਣ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਕੌਣ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਹਨ?
ਏਵਂ ਪृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਉਹਨੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਤੀ ਵਿਅਰਥ ਬਿਨਾ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਹਿਤਸ੍ਯ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ।
ਨ ਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਚਾਰਂ ਨ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍ ਵਿਹਿਤਾਤਿਕ੍ਰਮਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਯੇ ਤੇ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰ੍षਣਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੋ ਭੀषਣਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਾ ਵਿष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਭੀषਣਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਪਿਤਾ ਟਵਾਸ਼ਟਰ ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਵਿਟੀ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦੋषਾ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦਾਃ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਰ੍ਮ ਵਦਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਾਨ੍ ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਹਰ੍षਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਂ ਹਰ੍षਣੋ ऽਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਰਸ਼ਣਾ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰਸ਼ਣਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਬਹਵਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਨੈਵ ਤੇ ਕੁਲਤਨ੍ਤਵਃ ਏਕ ਏਵ ਸੁਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਯੇਨ ਤਦ੍ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਕੁਲਮ੍
ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ; ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਸ੍ਯਾਧਾਰਭੂਤੋ ਯੋ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਕਃ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰਤਿ ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰੋ ਗਦਃ
ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਰੋਗ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਾਤਾਮਹ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਮਹਾ, ਠੀਕ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਤ ਕਰਕੇ।