ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਚਿਕੇਨ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਦੇਵਂ ਤਾਂ ਚ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨੇ
ਚਿੱਚਿਕਾ ਦੁਆਰਾ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਗਙ੍ਗੇ ਗੌਤਮਿ ਯਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪਾਵਨੀਂ ਨਰਃ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਾਵਦ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪਾਤਕੀ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਗਸਮ੍ ਅਪਿ ਮਾਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਨ ਗਤਿਃ ਕਾਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਚਰਣਸਰੋਰੁਹਸਮੁਦ੍ਭਵੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗਙ੍ਗੈਕਸ਼ਰਣੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਗਙ੍ਗੇ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ਇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, 'ਹੇ ਗੰਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।'
ਗਦਾਧਰਂ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਨਗਵਾਸਿषੁ ਪਵਮਾਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤਦੈਵ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਤ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਮਾਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਵਮਾਨਃ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਨੁਗਸ੍ ਤਤਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਵਮਾਨਂ ਸਚਿਚ੍ਚਿਕਮ੍
ਪਾਵਮਾਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਾਵਮਾਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਦਾਧਰਂ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵੇਨ੍ ਨृਣਾਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਹਰ ਕੰਮ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਨਿष੍ਟਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਮਹਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਭਦ੍ਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਉषਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਛਾਯਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਵਿਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ
ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭਾਰਿਆ ਹੈ। ਛਾਇਆ ਵੀ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਭਾਰਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾ ਵਿष੍ਟਿਰ੍ ਇਤਿ ਭੀषਣਾ ਪਾਪਰੂਪਿਣੀ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਵਿਤਾ ਕਸ੍ਮੈ ਦਦਾਮੀਤਿ ਮਤਿਂ ਦਧੇ
ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਵਿਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੰਦਾ।
ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਦਾਤੁਕਾਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀषਣਾ ਚੇਤਿ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾਨਯਾ ਏਵਂ ਤੁ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਾ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਅਜਿਹੀ ਭਾਰਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੀਏ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਹਾਲਤ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਬਾਲਾਮ੍ ਏਵ ਪਿਤਾ ਯਸ੍ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਰੂਪਿਣੇ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵੇਲ੍ ਲੋਕੇ ਨ ਚੇਦ੍ ਦੁष੍ਕृਤਵਾਨ੍ ਪਿਤਾ
ਜੋ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਦ੍ ਵਤ੍ਸਰਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਦਸ਼ਮਾਤ੍ਯਯਃ ਤਾਵਦ੍ ਵਿਵਾਹਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਚੌਥੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਦਸਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤੇ ਵਿਦੁषੇ ਯੂਨੇ ਕੁਲੀਨਾਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੇ ਉਦਾਰਾਯ ਸਨਾਥਾਯ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਯਾ ਵਰਾਯ ਵੈ
ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਵਰ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਧਨਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦਾ, ਮਸ਼ਹੂਰ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਏਤਚ੍ ਚੇਦ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤਾ ਸ ਨਿਰਯੀ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਦੁषਾਮ੍ ਅਪਿ ਭਾਸ੍ਕਰ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਸਕਰ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਦਾਨ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਨਰਕਸ੍ਯੇਵ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਏਕਤਃ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਲਂਕृਤੋਪਾਧਿਹੀਨਾ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਚੈਕਤਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਯਸ਼੍ ਚ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਵਾ ਗਾਂ ਤਿਲਾਨ੍ ਅਪਿ
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ—
ਨ ਤਸ੍ਯ ਰੌਰਵਾਦਿਭ੍ਯਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਵਿਵਾਹਾਤਿਕ੍ਰਮਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਲਈ ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕृਤੇ ਯਤ੍ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ ਕੇਨ ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਾਵਲ੍ ਲਜ੍ਜਾਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਯਾਵਤ੍ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਪਾਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਤਾਵਤ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨੋ ਚੇਤ੍ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਧੋਗਤਿਃ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰ ਏਵ ਸਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜੋ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਿਤਾਂ ਲੋਕੇ ਕੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਚ ਯਤ੍ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਪਿਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਦਾਨਂ ਪੂਜਨਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਪਿਤਾ ਜੋ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦਾਨ, ਸਨਮਾਨ ਜਾਂ ਦੇਖਭਾਲ—
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਤਤ੍ ਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਸੁ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਯਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਤਾਸੁ ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤਾ ਮੰਨੋ। ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚੈਵ ਪੌਤ੍ਰੇषੁ ਕੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਖਂ ਰਵੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਕਨ੍ਯਕਾਨਾਂ ਸ ਸਂਪਦ੍ਭਾਜਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ? ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਂ ਵਾਦਿਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਾਦੀ ਕੁੜੀ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਭੀषਣਾਕृਤਿਮ੍ ਕੁਲਂ ਰੂਪਂ ਵਯੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਸ਼ੀਲਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਵੰਸ਼, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚਲਣ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ—
ਮਿਥਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਬਨ੍ਧੇ ਵਿਵਾਹੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪੁਂਸੁ ਚ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਵ ਗੁਣੈਃ ਸ਼ੁਭੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵृਥਾ ਮਾਂ ਧਿਕ੍ ਕਰੋषਿ ਕਿਮ੍
ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੁਭਾਗੀਏ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੋਸ਼ ਲਾਂਦੀ ਹੈਂ—ਕਿਉਂ?
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ ਤਾਂ ਚ ਵਿष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਮੈ ਕਸ੍ਮੈ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਸੇ ਦੀਯਸੇ ऽਦ੍ਯ ਮਯਾ ਵਿष੍ਟੇ ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਤਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਵਿਟੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ।
ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਵਿष੍ਟਿਰ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਧਨਂ ਸੁਖਮ੍ ਆਯੂ ਰੂਪਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨੁਗਮ੍
ਵਿਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਉਮਰ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਪਿਆਰ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।'