ਕਰੋਮਿ ਨਿਰ੍ਵਿਚਾਰੋ ऽਹਂ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੇਵਾਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਨ ਮਯਾ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਾਤਕੀ ਭਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦ੍ਵਿਮੁਖੋ ਜਾਤਸ੍ ਤਾਪਨਾਦ੍ ਦੁਃਖਭਾਗ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੋ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਮਾੜੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਇਸ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਂ ਤਦ੍ ਵਿਨਾ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਂਗਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਅਥਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਗਰਾਤ੍ ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਛੱਤਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਭੱਜਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ, ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ—
ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਚੋਪਵਿष੍ਟਂ ਬਿਭੇਮੀਤਿ ਚ ਵਾਦਿਨਮ੍ ਤਂ ਯਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਣਪਛਾਤੇ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ' ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੇ ਛੱਤਰੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤਂ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਰੋਤਿ ਤਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਨਾਦਰਂ ਚ ਗੁਰੁषੁ ਤਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਿ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰੁषਾਣਿ ਚ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਧृਦਿ ਵਚਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਸਦੈਵ ਯਃ
ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਪਰ ਪਿੱਛੋਂ ਕਰੜਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਰੱਖਦਾ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ—
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸ਼ਪਥਂ ਕਰ੍ਤਾ ਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਨ੍ਦਕਃ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕਦਾ, ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਝੂਠੀ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਂ ਵੇਦਮ੍ ਅਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਗਤਿਮ੍ ਏਤਾਨ੍ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵੇषਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਵੇਦ, ਅਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵਰੂਪ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਘਾਤਕ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭੂਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਦਮ੍ਭਾਰ੍ਥਂ ਲਜ੍ਜਯਾ ਤਥਾ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ ਇਵ ਵਰ੍ਤੇ ऽਹਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਜਨ੍ ਦ੍ਵਿਜੋ ऽਭਵਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਖਾਵੇ ਅਤੇ ਲਾਜ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਭੂਤੋ ऽਪਿ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਵਤਃ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ ਚਿਚ੍ਚਿਕਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਵਮਾਨਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਨृਪਤਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਚਿੱਚਿਕਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਮਾਨਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ?'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਗਦਾਧਰਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਨਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ, ਗਦਾਧਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਹੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚੱਲ।
ਤਦ੍ ਧਿ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਚੇਤਿ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਪਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਨਾਹ ਤਾਂ ਗੌਤਮੀ ਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਕृਤੇਨ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨੈਤਚ੍ ਛਕ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ ਕਥਮ੍ ਆਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਭਵੇਦ੍ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਚੀਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਪ੍ਰਯਤ੍ਨੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਵੀਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇ ਤਤ੍ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਹਿ ਗਦਾਧਰਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਦੁਃਖਜ੍ਞਂ ਕਰੁਣਾਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृष੍ਟੇ ਭਵਕ੍ਲੇਸ਼ਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ ਨਰੈਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਦੱਸੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ ਤੇ ਮਿਹਰ ਦਾ ਘਰ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਂ ਦਿਵਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਚਿਕੇਨ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਦੇਵਂ ਤਾਂ ਚ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨੇ
ਚਿੱਚਿਕਾ ਦੁਆਰਾ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਗਙ੍ਗੇ ਗੌਤਮਿ ਯਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪਾਵਨੀਂ ਨਰਃ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਾਵਦ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪਾਤਕੀ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਗਸਮ੍ ਅਪਿ ਮਾਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਨ ਗਤਿਃ ਕਾਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਚਰਣਸਰੋਰੁਹਸਮੁਦ੍ਭਵੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗਙ੍ਗੈਕਸ਼ਰਣੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਗਙ੍ਗੇ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ਇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, 'ਹੇ ਗੰਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।'
ਗਦਾਧਰਂ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਨਗਵਾਸਿषੁ ਪਵਮਾਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤਦੈਵ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਤ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਮਾਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਵਮਾਨਃ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਨੁਗਸ੍ ਤਤਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਵਮਾਨਂ ਸਚਿਚ੍ਚਿਕਮ੍
ਪਾਵਮਾਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਾਵਮਾਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਦਾਧਰਂ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵੇਨ੍ ਨृਣਾਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਹਰ ਕੰਮ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਨਿष੍ਟਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਮਹਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਭਦ੍ਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਉषਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਛਾਯਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਵਿਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ
ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭਾਰਿਆ ਹੈ। ਛਾਇਆ ਵੀ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਭਾਰਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ ਹੈ।