ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਧਿਪਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਵਮਾਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪਾਲਕਃ
ਪੂਰਬ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਵਮਾਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਪੁਰੋਧਾ ਵਨਂ ਯਯੌ ਰੇਮੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ ਮਨੋਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ ਨृਤ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਜੈਃ ਸੁਖੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਨਾਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਚ ਏਵਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਏਵਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਘੁੰਮਦਾ-ਘੁੰਮਦਾ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗੌਤਮੀਤੀਰਸਂਭੂਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਗृਹਪਤਿਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮ੍ ਇਵ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਮੁਨੀ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਵਮਾਨੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਨਵृਤ ਈਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਮਾਨਾ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਦ੍ਵਿਮੁਖਂ ਸ਼ੋਭਨਾਕृਤਿਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਨ੍ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਮੁਖਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਚਿਨ੍ਤਾਵਾਨ੍ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਆਗਤਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ? ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨृਪਤਿਂ ਪਵਮਾਨਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਨਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਚਿਚ੍ਚਿਕੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਚਿੱਚਿਕਾ ਪੰਛੀ ਨੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਮਾਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਤੋ ਭਯਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਮ ਵਾਨ੍ਯੋਪਪਾਦਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਦ੍ਰਿਂ ਤਤਃ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਮਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਨ ਲਭਾਮਿ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਨ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਨ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਆਰਾਮ, ਨਾ ਸੰਤੋਖ।
ਦ੍ਵਿਮੁਖਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ ਛੂਨ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਃ ਏਕੇਨਾਸ੍ਯੇਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਤ੍ਰ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਇਹ ਪਹਾੜ ਸੁੰਨ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇਥੇ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੀਵ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਕਿਮ੍ ਉਤਾਸ੍ਯਦ੍ਵਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਉਪਯਾਸ੍ਯਸਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਹ ਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਥੋ ਪੁਰਾ
ਪਰ ਤੂੰ ਦੋ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਜਨਮ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਸ ਮੇ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।
ਰਾਜਾਨਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨ੍ ਅਥ ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਚਿਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਂ ਪਵਮਾਨ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਵਮਾਨ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ।
ਕੁਲੀਨੋ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯਹਨ੍ਤਾ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯਃ ਵਦੇ ਪੁਰਸ੍ ਤਥਾ ਪृष੍ਠੇ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਚ੍ ਚ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਝਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ।
ਪਰਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਦਾ ਦੁਃਖੀ ਮਾਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਞ੍ਚਕਃ ਕृਤਘ੍ਨਃ ਸਤ੍ਯਰਹਿਤਃ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਅਪਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ।
ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਵਾਮਿਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹੀ ਦਮ੍ਭਾਚਾਰੋ ऽਤਿਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਤਾਪਯਾਮਿ ਜਨਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਮਿੱਤਰਾਂ, ਮਾਲਕਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ, ਪਖੰਡ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ, ਸੋਚ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਅਯਮ੍ ਏਵ ਵਿਨੋਦੋ ਮੇ ਸਦਾ ਯਤ੍ ਪਰਹਿਂਸਨਮ੍ ਯੁਗ੍ਮਭੇਦਂ ਗਣੋਚ੍ਛੇਦਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਭੇਦਨਂ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਦਾ ਸੁਖ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ, ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ, ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਣ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਕਰੋਮਿ ਨਿਰ੍ਵਿਚਾਰੋ ऽਹਂ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੇਵਾਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਨ ਮਯਾ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਾਤਕੀ ਭਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦ੍ਵਿਮੁਖੋ ਜਾਤਸ੍ ਤਾਪਨਾਦ੍ ਦੁਃਖਭਾਗ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੋ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਮਾੜੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਇਸ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਂ ਤਦ੍ ਵਿਨਾ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਂਗਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਅਥਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਗਰਾਤ੍ ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਛੱਤਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਭੱਜਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ, ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ—
ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਚੋਪਵਿष੍ਟਂ ਬਿਭੇਮੀਤਿ ਚ ਵਾਦਿਨਮ੍ ਤਂ ਯਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਣਪਛਾਤੇ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ' ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੇ ਛੱਤਰੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤਂ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਰੋਤਿ ਤਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਨਾਦਰਂ ਚ ਗੁਰੁषੁ ਤਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਿ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰੁषਾਣਿ ਚ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਧृਦਿ ਵਚਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਸਦੈਵ ਯਃ
ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਪਰ ਪਿੱਛੋਂ ਕਰੜਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਰੱਖਦਾ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ—
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸ਼ਪਥਂ ਕਰ੍ਤਾ ਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਨ੍ਦਕਃ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕਦਾ, ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਝੂਠੀ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਂ ਵੇਦਮ੍ ਅਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਗਤਿਮ੍ ਏਤਾਨ੍ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵੇषਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਵੇਦ, ਅਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵਰੂਪ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਘਾਤਕ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭੂਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਦਮ੍ਭਾਰ੍ਥਂ ਲਜ੍ਜਯਾ ਤਥਾ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ ਇਵ ਵਰ੍ਤੇ ऽਹਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਜਨ੍ ਦ੍ਵਿਜੋ ऽਭਵਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਖਾਵੇ ਅਤੇ ਲਾਜ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।