ਏਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਸਮੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯਃ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਦਾ ਸਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਬੋਲਿਆ।
ਤਵਾਚਿਰਾਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਤਤਃ ਸ੍ਤੁਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਮਨੋਰਥਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਾਨ੍ਯਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁਤੇਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਲਦੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਤਿ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੁਣ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀਮ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਯਤਮਨਾ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਦੇ ਬੋਲਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਜੂਦ ਵੇਖਿਆ।
ਜਗਜ੍ਜਾਡ੍ਯਹਰਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੰਦੀ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਪਰਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਮਾਕਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਵਿਧ੍ਵਜਮ੍ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਗੁਰੂ ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕਰਕੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਐਸਾ ਕਰ।’
ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ਼੍ਰੀਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਸ਼ੁਸ੍ ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਦ੍ ਧਰਿਃ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਨੋਗਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਾਕਲ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਰਸਿਂਹਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸ਼ਾਕਲਿਆ, ਗੌਤਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਵਰ ਮਿਲੇ।
ਪਾਪਿष੍ਠੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਦਿਵਮ੍ ਏਯਿਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਙ੍ਘ੍ਰਿਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਛਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ
ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਰਸ਼ੁਰ ਸਰਵ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਸਾਰਸਵਤ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਾਗ੍ਜਵੈष੍ਣਵਸ਼ਾਕਲ੍ਯਪਰਸ਼ੁਪ੍ਰਭਵਾਣਿ ਹਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਭੂਵਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੈ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਸ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਾਗ, ਵਿਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਾਕਲ ਤੇ ਪਰਸ਼ੂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਏ।
ਚਿਚ੍ਚਿਕਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਚਿਨ੍ਤਾਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ 'ਚਿੱਚਿਕਾ' ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਹਰ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਗਦਾਧਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ, ਜਿਥੇ ਗਦਾਧਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਤਤ੍ਰ ਭੇਰੁਣ੍ਡੋ ਯੋ ऽਭਿਧੀਯਤੇ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਥੇ ਚਿੱਚਿਕਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੇਰੁੰਡਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈਰ੍ ਨਗੈਃ ਸੇਵਿਤੇ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਖਿੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਮਰਸਂਕੁਲੇ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਨਗਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਚ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍
ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ; ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਰੋਗਾਰ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਚਿਨ੍ਤਾਮਰਣਾਨਾਂ ਨ ਭਾਜਨਮ੍ ਏਵਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ ਸ਼ੈਲੇ ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣਾਵृਤੇ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਨੀ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ।
ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਧਿਪਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਵਮਾਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪਾਲਕਃ
ਪੂਰਬ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਵਮਾਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਪੁਰੋਧਾ ਵਨਂ ਯਯੌ ਰੇਮੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ ਮਨੋਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ ਨृਤ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਜੈਃ ਸੁਖੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਨਾਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਚ ਏਵਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਏਵਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਘੁੰਮਦਾ-ਘੁੰਮਦਾ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗੌਤਮੀਤੀਰਸਂਭੂਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਗृਹਪਤਿਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮ੍ ਇਵ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਮੁਨੀ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਵਮਾਨੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਨਵृਤ ਈਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਮਾਨਾ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਦ੍ਵਿਮੁਖਂ ਸ਼ੋਭਨਾਕृਤਿਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਨ੍ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਮੁਖਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਚਿਨ੍ਤਾਵਾਨ੍ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਆਗਤਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ? ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨृਪਤਿਂ ਪਵਮਾਨਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਨਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਚਿਚ੍ਚਿਕੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਚਿੱਚਿਕਾ ਪੰਛੀ ਨੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਮਾਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਤੋ ਭਯਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਮ ਵਾਨ੍ਯੋਪਪਾਦਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਦ੍ਰਿਂ ਤਤਃ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਮਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਨ ਲਭਾਮਿ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਨ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਨ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਆਰਾਮ, ਨਾ ਸੰਤੋਖ।